— Od trzech lat nie jestem już żoną pani syna. Teraz niech pomaga pani jego nowa żona. Ja nie zamierzam kiwnąć nawet palcem — powiedziałam poprzedniego wieczoru teściowej i rozłączyłam się.
Dłonie trzęsły mi się ze złości. Pani Zofia dzwoniła już po raz trzeci w tym tygodniu. Za każdym razem prosiła o to samo: żebym zrobiła jej zakupy, zawiozła ją do przychodni albo wykupiła lekarstwa. Mówiła tak, jakby nic się nie wydarzyło. Jakbym nadal była jej synową. Jakby trzy lata temu nie doszło do bolesnego rozwodu z jej ukochanym synem.
Rano odprowadziłam córkę do przedszkola, wróciłam do mieszkania, zaparzyłam kawę i usiadłam przy oknie. Za szybą siąpił drobny, październikowy deszcz. Krople powoli spływały po szkle, przypominając łzy, na które od dawna nie pozwalałam sobie płakać.
Trzy lata.
A jednak miałam wrażenie, że od dnia, w którym dowiedziałam się o zdradzie Michała, minęło całe życie.
Wtedy zadzwonił telefon. Na wyświetlaczu pojawił się nieznany numer.
— Słucham?
— Aniu, tu Barbara, sąsiadka pani Zofii. Tylko proszę się nie rozłączać.
Od razu rozpoznałam głos. Barbara mieszkała w sąsiednim mieszkaniu od wielu lat. Czasami spotykałyśmy się przed blokiem albo w sklepie.
— Co się stało?
— Pani Zofia jest w szpitalu. Miała zawał. W nocy zabrało ją pogotowie.
Przez kilka sekund wszystko wokół jakby znieruchomiało.
Bezmyślnie odstawiłam kubek na parapet. Trochę kawy wylało się na białą powierzchnię.
— Jak się czuje?
— Lekarze mówią, że stan jest ciężki. Nadal jest nieprzytomna. Aniu, wiem, że ty i Michał dawno się rozwiedliście, ale… ona cały czas o ciebie pyta. Nawet w majaczeniu powtarza twoje imię.
— A Michał? Przecież powinien przy niej być.
— Michał jest z nową żoną na urlopie. W Turcji. Nie odbiera telefonu. Twój numer znalazłam w notesie pani Zofii.
Zamknęłam oczy.
Nigdy nie przypuszczałam, że będę wdzięczna za to, iż moja była teściowa nie wykreśliła mojego numeru.
— W którym szpitalu leży?
— W miejskim, na kardiologii.
Godzinę później stałam już przed szpitalnym budynkiem.
Ostatni raz byłam tutaj blisko cztery lata wcześniej, kiedy rodziłam Zosię.
Wtedy wszystko wyglądało inaczej.
Michał trzymał mnie za rękę. Pani Zofia przyjechała z ogromnym bukietem róż i płakała ze wzruszenia, oglądając przez szybę swoją nowo narodzoną wnuczkę.
Zosia.
Moja czteroletnia córeczka, która teraz spokojnie bawiła się w przedszkolu.
Czasami wspominała babcię Zosię, chociaż od ponad roku jej nie widziała.
Po rozwodzie pani Zofia początkowo próbowała utrzymywać kontakt z wnuczką. Przychodziła do nas, przynosiła prezenty, zabierała małą na spacery. Później w życiu Michała pojawiła się Paulina — młoda, atrakcyjna kobieta, która nie miała dzieci.
Z czasem wizyty babci zaczęły się urywać.
Na oddziale kardiologicznym zatrzymała mnie surowo wyglądająca pielęgniarka.
— Jest pani rodziną pacjentki?
Zawahałam się.
— Byłą synową.
— Obecnie krewnych nie wpuszczamy. Proszę przyjść jutro rano.
— Proszę — powiedziałam cicho.
Wyjęłam telefon i pokazałam jej zdjęcie Zosi.
— To jej wnuczka. Jesteśmy jedynymi osobami, które mogą teraz do niej przyjechać.
Pielęgniarka najpierw spojrzała na mnie, a potem na fotografię.
— Dziesięć minut. Ani chwili dłużej.
Pani Zofia leżała sama w sali. Jej ciało otaczały przewody, rurki i urządzenia, które cicho, jednostajnie monitorowały każdy oddech.
Nie widziałam jej prawie rok, a mimo to od razu dostrzegłam, jak bardzo się zmieniła.
Włosy, dawniej siwe, niemal całkiem pobielały. Twarz miała zapadniętą, a dłonie ułożone na kołdrze wyglądały na kruche i przejrzyste.
Usiadłam przy łóżku i ostrożnie ujęłam jej rękę.
Była zimna.
Niewiarygodnie delikatna.
— Pani Zofio, to ja. Ania.
Nie odpowiedziała.
Słychać było jedynie regularne dźwięki aparatury i cichy, nierówny oddech.
— Zosia wczoraj o pani mówiła. Powiedziała, że tęskni za babcią i chciałaby pokazać pani, jak nauczyła się czytać.
To była prawda.
Zosia naprawdę często wspominała babcię, szczególnie wtedy, gdy przechodziłyśmy obok parku, w którym pani Zofia dawniej huśtała ją na huśtawce.
— Musi pani wyzdrowieć. Słyszy mnie pani? Zosia na panią czeka.
Następnego dnia wróciłam do szpitala.
Tym razem przyjechałam razem z córką.
Zosia ściskała w dłoniach rysunek. Przedstawiał kolorowy domek z ogromnymi oknami i kwiatami rosnącymi przy drzwiach.
— Mamo, dlaczego babcia cały czas śpi? — zapytała szeptem, patrząc na nieruchomą postać na łóżku.
— Jest bardzo zmęczona, skarbie. Ale nas słyszy.
Dziewczynka podeszła bliżej i położyła rysunek na szafce.
— Babciu Zosiu, narysowałam ci dom. Ładny? I umiem już czytać. Chcesz, żebym przeczytała ci bajkę?
Nie czekając na odpowiedź, wyjęła z mojej torby książkę i zaczęła powoli składać sylaby.
Jej dziecięcy głos wyraźnie rozbrzmiewał w cichej sali.
Wydawało mi się wtedy, że oddech pani Zofii stał się odrobinę spokojniejszy.
— Mamo, dlaczego tata nie przychodzi do babci? — zapytała Zosia, kiedy wracałyśmy do domu.
Nie wiedziałam, co odpowiedzieć.