Przez kilka sekund wpatrywał się nieufnie w dokumenty, a potem na jego twarzy pojawił się triumfalny uśmiech.
— No, wreszcie! — powiedział z wyższością. — Czyli jednak masz odrobinę sumienia. Zrozumiałaś, że nic ci się tutaj nie należy.
Nie odpowiedziałam.
Wstałam z krzesła, zabrałam swoje dokumenty i wyszłam z kancelarii.
Na dworze wiał przenikliwy wiatr. Zimno przedostawało się pod płaszcz, ale po raz pierwszy od bardzo dawna poczułam niezwykłą lekkość.
Kacper dostał dokładnie to, czego tak uparcie żądał. Teraz miał się dowiedzieć, ile naprawdę kosztuje jego spadek.
Tego samego wieczoru otworzyłam aplikację bankową.
Na ekranie widniała zaplanowana automatyczna spłata kredytu Marka. Pieniądze miały być pobierane piątego dnia każdego miesiąca.
Nacisnęłam odpowiednią pozycję.
„Anulować płatność cykliczną?”
„Tak”.
Potem zadzwoniłam na infolinię banku.
— Dzień dobry. Mój mąż, Marek Kowalski, zmarł. Na jego nazwisko zaciągnięto kredyt zabezpieczony hipoteką na mieszkaniu. Oficjalnie odrzuciłam spadek. Nieruchomość przechodzi na jedynego spadkobiercę, który przyjmuje ją w całości. Proszę odnotować śmierć kredytobiorcy oraz zmianę sytuacji spadkowej.
Po drugiej stronie usłyszałam stukanie klawiatury.
— Informacja została zapisana. Czy może pani podać dane kontaktowe spadkobiercy?
Podyktowałam numer Kacpra.
Podziękowałam konsultantowi, zakończyłam rozmowę i poszłam do kuchni ugotować makaron.
Po raz pierwszy od dwóch lat nie musiałam zastanawiać się, skąd wziąć kolejne siedemdziesiąt osiem tysięcy złotych na cudzy kredyt.
Następne dwa miesiące minęły zaskakująco spokojnie.
Powoli urządzałam swoją małą kawalerkę. Kupiłam niedrogi laptop w miejsce tego, który musiałam zostawić w mieszkaniu Marka. Znalazłam dodatkową pracę w weekendy i zaczęłam odbudowywać oszczędności.
Żyłam skromnie, ale przynajmniej wiedziałam, że pracuję na własną przyszłość.
Kacper przez cały ten czas się nie odezwał.
Ja również nie próbowałam nawiązać z nim kontaktu.
Aż pewnego wieczoru telefon jednak zadzwonił.
Był czwartek, około wpół do dziesiątej. Stałam przy kuchence i smażyłam sobie jajecznicę, kiedy na ekranie pojawiło się znajome imię.
Kacper.
Zmniejszyłam ogień, wzięłam telefon i odebrałam.
— Słucham.
— Co ty zrobiłaś, ty potworze?! — wrzasnął tak głośno, że odsunęłam aparat od ucha.
— Tobie również dobry wieczór, Kacprze.
— Dlaczego dzwonią do mnie z banku?! Jaki kredyt?! Jakie trzy miliony?! — niemal piszczał. — Powiedzieli, że zabiorą mieszkanie i sprzedadzą je za długi!
Spokojnie podważyłam jajecznicę łopatką.
— To kredyt twojego ojca. Dwa lata temu pożyczył pieniądze na firmę, zastawiając mieszkanie. Przez cały ten czas ja spłacałam raty, żebyśmy nie stracili domu.
— To spłacaj dalej! — krzyknął Kacper. — Byłaś jego żoną! To wasz wspólny dług!
— Nie, kochanie — odpowiedziałam, opierając się o kuchenny blat. — Spadek obejmuje nie tylko majątek, ale również związane z nim zobowiązania. Tak bardzo chciałeś zostać jedynym właścicielem mieszkania? Gratuluję. Twoje życzenie się spełniło. Wraz z lokalem przejąłeś również obowiązek spłaty kredytu. Początkowo było to trzy miliony dwieście tysięcy złotych, a do tego dochodzi pozostałe zadłużenie i zaległe raty.
W słuchawce zapadła cisza.
Słyszałam tylko jego ciężki, urywany oddech.
— Anno… — odezwał się w końcu zupełnie innym głosem.
Cała wcześniejsza bezczelność nagle zniknęła.
— Aniu, ja nie mam takich pieniędzy. Jestem studentem. Natalia też nie pracuje. Tam trzeba płacić prawie osiemdziesiąt tysięcy miesięcznie. Skąd ja to wezmę?
— To twój problem, Kacprze.
Wypowiedziałam dokładnie te same słowa, które usłyszałam od niego dwa miesiące wcześniej.
— Jesteś już dorosłym mężczyzną. Mieszkanie jest twoje, więc odpowiedzialność również. Znajdź pracę. Możesz zatrudnić się przy rozładunku. Albo spróbuj sprzedać biżuterię Natalii.
— Ale oni odbiorą mieszkanie! — niemal zawył. — Zostanę bez dachu nad głową! Anno, proszę, może sprzedamy je i podzielimy pieniądze?
— Mieszkanie jest zabezpieczeniem kredytu, więc nie można go po prostu sprzedać bez zgody banku. Ja nie mam wolnych pieniędzy. Doskonale pamiętasz, jak odchodziłam. Z jedną walizką. Nawet laptopa do pracy musiałam ci zostawić.
— Oddam komputer! — wyrzucił z siebie pospiesznie Kacper. — Przywiozę go jutro! Tylko mi pomóż, Anno! Nie dam rady tyle płacić! Tata nigdy nie chciałby, żeby tak się stało!
Przeniosłam wzrok na okno.
Po szybie powoli spływały zimne krople jesiennego deszczu.
— Wiesz, Kacprze, kiedy wyrzucałeś mnie za drzwi dziewięć dni po pogrzebie, jakoś wcale nie interesowało cię, czego chciałby twój ojciec. Myślałeś tylko o mieszkaniu i o tym, jak najszybciej się mnie pozbyć.
— Zachowałem się jak idiota! — krzyknął. — Przyznaję, byłem głupi! Proszę, Anno, wymyślmy coś! Może mogłabyś znowu przepisać na siebie połowę? Wtedy bank zgodzi się zmienić warunki! Masz przecież pracę!
Głos mu drżał ze strachu.
W tle usłyszałam Natalię.
— Kacperku, co powiedzieli? Naprawdę mogą nas wyrzucić?
Wyobraziłam ich sobie w przestronnym mieszkaniu, otoczonych drogimi meblami i piękną kuchnią.