— Mieszkanie jest duże, szkoda, żeby stało puste. Moja siostra pomieszka u nas przez jakiś czas — oznajmił Marek do telefonu tonem tak pewnym, jakby ustalał termin dostawy mebli, a nie decydował o cudzym domu i cudzym losie.
Anna właśnie wsunęła klucz do zamka i nie zdążyła jeszcze zdjąć płaszcza. Z przedpokoju widziała męża z profilu: łokieć opierał na poręczy kanapy, brodę lekko unosił, a jego głos brzmiał spokojnie, rzeczowo, niemal rozkazująco. Na stoliku leżał otwarty notes. To właśnie on zabolał ją najbardziej. A więc nie była to nagła rozmowa. Ktoś już wszystko omawiał, zapisywał i planował.
— Na pewno się pomieścicie — ciągnął Marek. — Łóżeczka na razie nie przywoź. Najpierw się urządzicie, potem zobaczymy. Tak, pokój jest. Wszystko będzie dobrze.
Anna powoli zamknęła drzwi. Kliknięcie zamka zabrzmiało w mieszkaniu wyjątkowo głośno. Marek odwrócił głowę i ją zauważył, ale nie przerwał rozmowy.
— To ustalmy sobotę, mniej więcej w południe. Będę w domu. Tak, pomogę wnieść rzeczy. Nie martw się, już wszystko załatwiłem.
Rozłączył się i odłożył telefon ekranem do dołu. Wyglądał jak człowiek, który właśnie zatwierdził ważny plan i teraz oczekuje nie sprzeciwu, lecz zwyczajnej, domowej zgody.
Anna zdjęła płaszcz, starannie powiesiła go na haczyku, a buty ustawiła przy ścianie. Nie spieszyła się. Czasem kilka dodatkowych sekund nie wystarcza, by się uspokoić. Wystarcza jednak, żeby upewnić się, że naprawdę usłyszało się dokładnie to, co się usłyszało.
— O czym rozmawiałeś? — zapytała, wchodząc do pokoju.
Marek przetarł dłonią kark.
— O niczym… O rodzinnych sprawach.
— Co to znaczy: rodzinnych?
— Nic strasznego, Aniu. Po prostu Katarzynie znowu wszystko się rozsypało.
Wypowiedział to takim tonem, jakby informował o deszczu. Nieprzyjemna sytuacja, ale przecież nic nie można na nią poradzić. Anna usiadła w fotelu naprzeciwko męża i uważnie mu się przyjrzała. Marek zauważył jej spojrzenie i natychmiast przeniósł wzrok na notes.
— Co dokładnie jej się rozsypało? — spytała.
— Pokłóciła się z właścicielką mieszkania. Musi się wyprowadzić. Jest cała roztrzęsiona. Nie chciałem zaraz po twoim wejściu zawracać ci tym głowy.
Anna skinęła głową. W jego słowach wciąż nie było niczego, co samo w sobie powinno ją zaalarmować. Marek miał młodszą siostrę, Katarzynę — głośną, drażliwą kobietę, przekonaną, że życie wyjątkowo źle ją traktuje. W ciągu ostatnich pięciu lat kilka razy zmieniała wynajmowane mieszkania. Dwukrotnie wracała do matki na wieś, a potem znowu przeprowadzała się do miasta. Za każdym razem historia wyglądała podobnie: nikt jej nie rozumiał, ktoś ją wykorzystywał, ktoś inny nie chciał jej pomóc, a wszyscy byli zbyt zajęci, żeby postawić się na jej miejscu.
— I co jej odpowiedziałeś? — zapytała spokojnie Anna.
— Że jej pomożemy.
— W jaki sposób?
Marek zamilkł na chwilę. Nie szukał właściwych słów. Zastanawiał się raczej, jak szybko przejść do najważniejszej części rozmowy.
— Normalnie. Po ludzku. Żeby nie musiała włóczyć się z torbami i mogła trochę dojść do siebie.
— Na ile dni?
— Aniu, jakie teraz dni? W tej chwili nie ma sensu liczyć.
— Na ile? — powtórzyła ciszej.
Marek zmarszczył brwi, jakby jej pytanie było dziecinną, małostkową uwagą.
— Tymczasowo.
Anna splotła palce. Znała to słowo aż za dobrze. W ich rodzinie „tymczasowo” od dawna nie oznaczało żadnego terminu. Kiedyś przez niemal rok na balkonie leżały narzędzia jego brata, które miały zostać zabrane „za kilka dni”. Pudła po remoncie u matki Marka stały w ich mieszkaniu przez dwie zimy. Sama Katarzyna pojawiła się już kiedyś „na parę nocy”, po kłótni ze swoim partnerem, a została dwanaście dni. W tym czasie ani razu nie umyła po sobie kubka i trzy razy tak mocno trzasnęła drzwiami, że naczynia w kuchni zadźwięczały.
— Myślałam, że masz na myśli pomoc w znalezieniu mieszkania — powiedziała Anna. — Można przewieźć jej rzeczy, obdzwonić ogłoszenia, dać namiary na jakieś osoby.
— To też zrobimy.
— A gdzie ona będzie mieszkać?
Marek spojrzał na nią wprost. Najwyraźniej uznał, że dalsze unikanie odpowiedzi nie ma sensu.
— Tutaj.
Anna nawet nie drgnęła. Tylko jej spojrzenie stało się chłodniejsze.
— Tutaj, czyli gdzie?
— U nas. Mieszkanie jest duże. Szkoda, żeby stało puste. Moja siostra pomieszka.
Wypowiedział to spokojnie, bez nacisku, niemal zwyczajnie. I właśnie dlatego zabrzmiało to jeszcze gorzej. Tak nie prosi się o zgodę. Tak oznajmia się decyzję, która została już podjęta, rozpisana i zaakceptowana, a drugiej osobie pozostaje jedynie ją przyjąć.
Anna przez kilka sekund milczała. Na ścianie tykał zegar, który kiedyś wybrał Marek, przekonując, że w domu musi być „porządny, elegancki przedmiot, a nie jakaś tandeta”. Teraz jednostajny dźwięk działał jej na nerwy.
— Kto zaprosił ją do tego mieszkania? — zapytała.
— Ja.
— Sam?
— A co? Miałem pytać o zgodę obcych ludzi?
Na jego ustach pojawił się krzywy uśmiech, lecz niemal natychmiast zrozumiał, że posunął się za daleko. Twarz Anny się zmieniła. Policzki lekko jej poczerwieniały, plecy wyprostowały się, a dłonie spoczywające na kolanach zacisnęły mocniej.