— Jestem dla ciebie obcą osobą? — zapytała.
— Nie zaczynaj. Nie to miałem na myśli.
— Nie. Właśnie to powiedziałeś.
Marek wstał, przeszedł przez pokój i zatrzymał się przy drzwiach niewielkiego pomieszczenia, które od dwóch lat służyło im za gabinet. Stało tam biurko, wąski regał, maszyna do szycia Anny, pudełka z materiałami i lampa robocza. Za drzwiami znajdowała się deska do prasowania. Anna pracowała w domu. Szyła na zamówienie kostiumy sceniczne dla dziecięcych zespołów i prywatnych pracowni. To nie było wieczorne hobby ani zajęcie dla zabicia czasu. Była to prawdziwa praca, wymagająca tkanin, wykrojów, przymiarek i dotrzymywania terminów. Ten pokój nie stał pusty. Każdego dnia był jej potrzebny.
— Chyba trzeba będzie opróżnić gabinet — stwierdził Marek, patrząc już nie na żonę, lecz do środka. — Biurko można przenieść do salonu, a pudła na razie…
Mówił tak, jakby w myślach już przestawiał meble. Anna dopiero po chwili zrozumiała, co wstrząsnęło nią mocniej: sam pomysł zamieszkania Katarzyny czy fakt, że Marek bez pytania zaczął rozporządzać jej rzeczami.
— Na razie gdzie? — przerwała.
— Coś wymyślimy.
— A z moimi zamówieniami też coś wymyślisz?
Marek odwrócił się w jej stronę.
— Nie przesadzaj. Możesz pracować w kuchni.
— W kuchni gotuję. Pracuję w gabinecie.
— Przez jakiś czas popracujesz gdzie indziej. Materiałom nic się nie stanie.
Anna powoli podniosła się z fotela.
— Nie chodzi o materiały. Chodzi o terminy, klientów i moje ręce, które zamiast pracować będą przenosiły pudła. A przede wszystkim chodzi o moje życie, Marek.
Wzruszył ramionami z irytacją.
— Dlaczego tylko o twoje? To jest nasze życie.
Wtedy Anna zrozumiała wszystko. Nie tylko sprawę Katarzyny. Zrozumiała jego. Zobaczyła, jak dawno temu w swojej głowie przesunął granice. Wszystko, co należało do niej, nagle stawało się „wspólne”, kiedy tylko chciał tym zarządzać: mieszkanie, gabinet, jej czas, cisza i prawo decydowania o tym, kto przekracza próg ich domu.
— Nie — powiedziała.
Marek mrugnął.
— Co: nie?
— Katarzyna nie będzie tutaj mieszkać.
Uśmiechnął się, jakby usłyszał kaprys dziecka.
— Aniu, nie rozśmieszaj mnie. Wszystko jest już ustalone. W sobotę się wprowadza.
— W takim razie w sobotę do niej zadzwonisz i powiesz, że się pospieszyłeś.
— Nie mam zamiaru niczego takiego mówić.
— To ja jej powiem.
Marek gwałtownie ruszył w jej stronę.
— Ty w ogóle słyszysz samą siebie? Ona nie ma dokąd pójść.
— Może wynająć pokój, pojechać do matki, zamieszkać u koleżanki albo w hotelu. Gdziekolwiek. Ale nie tutaj.
— Co się z tobą dzieje? To moja siostra.
— A to moje mieszkanie.
Słowa padły krótko i wyraźnie. Marek znieruchomiał.
Ten temat prawie nigdy wcześniej między nimi nie istniał. Mieszkanie rzeczywiście należało do Anny. Odziedziczyła je po ciotce. Po zakończeniu formalności, wymaganym okresie oczekiwania i uzyskaniu dokumentów przeprowadziła remont: wymieniła instalację elektryczną, hydraulikę i podłogi. Wszystko wydarzyło się jeszcze przed jej ślubem z Markiem. Kiedy się pobrali, po prostu wprowadził się do niej. Anna nigdy mu tego nie wypominała. Nie dzieliła pomieszczeń na „moje” i „twoje”, nie przypominała, kto widnieje w dokumentach jako właściciel. Uważała, że budowanie rodziny na takich rachunkach byłoby upokarzające. Teraz jednak sama musiała przywołać fakty, od których przez lata uciekała.
Marek oblizał suche wargi.
— Znowu to samo. Kiedy rozmowa robi się poważna, od razu wyciągasz dokumenty.
— Nie. Przypominam sobie o dokumentach dopiero wtedy, kiedy zaczynasz rozporządzać czymś, co do ciebie nie należy.
— Jestem przecież twoim mężem.
— Mężem. Ale nie właścicielem.
Patrzył na nią coraz bardziej gniewnie. Jego twarz stała się twarda i obca.
— Czyli twierdzisz, że w tym domu jestem nikim?
Anna pokręciła głową.
— Twierdzę, że nie masz prawa sprowadzać tutaj ludzi bez mojej zgody.
— Ludzi? To moja siostra, a nie jakaś przypadkowa kobieta z ulicy.
— Dla celów zamieszkania w moim mieszkaniu jest osobą obcą, jeśli jej nie zaprosiłam.
Marek ciężko wypuścił powietrze i sięgnął po telefon.
— Wiesz co? Nie zamierzam przez twoje kaprysy zostawić Katarzyny na ulicy.
— Nie zostawiaj. Ale nie przywoź jej tutaj.
— Stawiasz mnie teraz między żoną a siostrą.
— Nie. To ty postawiłeś mnie przed faktem dokonanym, zakładając, że wszystko po prostu przemilczę.
Tamten wieczór zakończył się kłótnią, jakiej jeszcze nigdy między nimi nie było. Nie krzyczeli na cały budynek. Rozmawiali ciężko i długo, a mimo to obojgu drżały ręce, choć żadne nie chciało się do tego przyznać. Marek dwa razy wychodził palić na klatkę schodową, choć zazwyczaj robił to wyłącznie na podwórzu. Anna sprzątnęła ze stołu notes. Wtedy zobaczyła zapis: „sobota, 12:00, bus?”. Zrozumiała, że sprawa zaszła znacznie dalej, niż przypuszczała. Marek już organizował przeprowadzkę.