W nocy spali osobno. Anna położyła się na rozkładanej kanapie w gabinecie. Nie potrafiła zmusić się do snu obok człowieka, który przez cały wieczór przekonywał ją, że „przesadza”. Sen nie nadchodził. Leżała w ciemności i wracała myślami do ostatnich miesięcy. Do tego, jak Marek coraz częściej konsultował się z matką bez niej. Do tego, że Katarzyna zaczęła pojawiać się w ich rozmowach o wiele częściej niż wcześniej. Do dnia, kiedy Marek mimochodem zapytał, czy potrzebowałaby drugiego kompletu kluczy, „tak na wszelki wypadek, żeby rodzina miała”. Wtedy nie przywiązała do tego wagi. Teraz wiedziała, że nic w tym pytaniu nie było przypadkowe.
Rano wstała wcześniej. Ugotowała owsiankę, zaparzyła zwykłą czarną herbatę i usiadła przy stole z telefonem. Nie po to, by urządzać scenę. Chciała uporządkować sytuację.
Najpierw zadzwoniła do ślusarza i zapytała, czy mógłby przyjechać w sobotę po południu. Odpowiedział, że tak, jeśli rano potwierdzi termin. Później wyjęła teczkę z dokumentami mieszkania i schowała ją do górnej szuflady komody. Na koniec sprawdziła, czy wszystkie klucze są na swoim miejscu. Dwa komplety należące do niej leżały w domu. Trzeciego, zapasowego, nie było.
Krew gwałtownie napłynęła jej do twarzy. Anna na chwilę zamknęła oczy. Dłoń sama oparła się o krawędź stołu, a palce zacisnęły na drewnie.
Kiedy Marek wszedł do kuchni, już na niego czekała.
— Gdzie jest zapasowy komplet kluczy? — zapytała.
— Nie wiem — odpowiedział zbyt szybko.
— Marek.
Nalał sobie herbaty, nie podnosząc wzroku.
— Pewnie leży w którejś szufladzie.
— Nie ma go tam. Gdzie są klucze?
Postawił kubek na blacie. Porcelana zabrzęczała ostro i nieprzyjemnie.
— Dałem je Katarzynie.
I wtedy wszystko stało się jasne. To nie była już rozmowa ani luźny pomysł. Jego siostra miała zostać wpuszczona do ich domu z własnymi kluczami, jakby właścicielka mieszkania była potrzebna wyłącznie po to, żeby nie przeszkadzać.
Anna przez kilka sekund patrzyła na męża, jakby próbowała porównać stojącego przed nią człowieka z tym, którego znała wcześniej. Nagle poczuła spokój. Nie ciepły i nie łagodny. Był to chłód decyzji, który pojawia się wtedy, gdy zbędne słowa przestają mieć znaczenie.
— Dzisiaj odbierzesz od niej klucze — powiedziała.
— Nie rób przedstawienia.
— Dzisiaj. Przed wieczorem.
— A jeśli nie?
Anna wstała od stołu.
— W takim razie jeszcze dziś wymienię zamek.
Marek prychnął.
— Tylko nie urządzaj tego cyrku.
— To nie jest cyrk. To mój dom.
Nie odpowiedział. Wziął kubek i wyszedł na balkon. Anna podeszła do okna i długo patrzyła, jak na podwórze wjeżdża śmieciarka, dozorca zgarnia zeszłoroczne liście, a kobieta z wózkiem rozmawia przez telefon przy wejściu do budynku. Zwykły poranek. Wszyscy mieli swoje sprawy. Tylko w jej mieszkaniu ktoś uznał, że może sprowadzić nową lokatorkę bez pytania właścicielki o zgodę.
Do wieczora Marek udawał, że nic się nie wydarzyło. Wyszedł załatwić swoje sprawy, wrócił, zjadł kolację i włączył telewizor. Anna również milczała. Dokończyła krojenie materiału, podpisała paczkę z zamówieniem i tylko raz zapytała:
— Odebrałeś klucze?
— Nie — odpowiedział, nie odrywając wzroku od ekranu. — I nie zamierzam.
— Rozumiem.
— Aniu, naprawdę już wystarczy. Katarzyna nie jest przecież złodziejką. Dlaczego tak uczepiłaś się tych kluczy?
— Bo osoba, której nie pozwoliłam tu mieszkać, nie powinna mieć dostępu do mojego mieszkania.
— Zaczynasz mieć obsesję.
Anna skinęła głową i poszła do gabinetu. Zamknęła drzwi, wyjęła telefon i najpierw wybrała numer Katarzyny.
— Dobry wieczór — powiedziała, gdy siostra Marka odebrała. — Marek wspominał ci, że jednak nie możesz zamieszkać u nas?
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Co znaczy: nie mogę? — zapytała ostrożnie Katarzyna.
— Dokładnie to. Nie wyraziłam zgody.
— Ale Marek już wszystko ustalił.
— Marek ustalił coś za siebie. Mieszkanie należy do mnie. Nie zgadzam się.
Głos Katarzyny natychmiast stał się ostrzejszy.
— Poważnie? Czyli wyrzucasz mnie na ulicę?
— Nie mogę cię wyrzucać, skoro cię nie zapraszałam. Po prostu nie przyjeżdżaj.
— Oczywiście. Kiedy rodzinie potrzebna jest pomoc, nagle przypominasz sobie, że mieszkanie jest twoje.
— Katarzyno, nie próbuj wywierać na mnie presji. Odpowiedź jest prosta: nie będziesz tutaj mieszkać. Klucze, które dał ci Marek, oddasz jutro.
Katarzyna zaśmiała się krótko i sucho.
— Niczego nie będę oddawać. Ustalałam wszystko z bratem.
Anna rozłączyła się. Ręce jej nie drżały. Przeciwnie, poruszała się teraz spokojnie i dokładnie, jakby coś w jej wnętrzu nagle kliknęło i zatrzymało nieustanne wahanie.
Następnego dnia rzeczywiście wezwała ślusarza. Marek dowiedział się o tym dopiero wtedy, gdy starszy mężczyzna w roboczej kurtce stał już w przedpokoju z walizką narzędzi.
— Co ty wyprawiasz? — Marek wypadł z pokoju tak gwałtownie, że omal nie uderzył ramieniem o framugę.
— Wymieniam zamek — odpowiedziała Anna.
— Nie pozwolę na to.
Ślusarz spojrzał na nich i bez słowa cofnął się o krok.
— Pozwolisz — powiedziała Anna. — To moje drzwi, moje dokumenty i moje zlecenie.