Teraz jednak jej wewnętrzny „skaner” bezbłędnie odtworzył całą historię finansowych operacji.
Przez trzy lata Marcin nie wpłacił na kredyt ani jednej złotówki.
Ani jednej.
W pierwszych miesiącach jeszcze próbował się tłumaczyć.
Raz nagle „wysiadło sprzęgło”.
Innym razem aplikacja taksówkarska obniżyła mu priorytet.
Później opowiadał, że jakiś pijany pasażer zniszczył tapicerkę.
W końcu przestał się nawet tłumaczyć.
Najpierw odszedł z korporacji.
Potem zaczął wynajmować od prywatnego właściciela żółtego Hyundaia za czterysta złotych dziennie.
Niedługo później zainteresował się aplikacjami bukmacherskimi i zakładami sportowymi.
Każdy jego dzień wyglądał tak samo.
Jeździł sześć albo siedem godzin, żeby ledwie pokryć opłatę za samochód i paliwo.
Wysadzał ostatniego pasażera przy stacji metra.
Kupował dwie puszki piwa.
Wracał do domu.
A potem do trzeciej nad ranem siedział z telefonem w ręku i przegrywał resztę napiwków na meczach mało znanych azjatyckich lig piłkarskich.
Kiedy zabrakło mu pieniędzy nawet na codzienny wynajem auta, odkrył firmy pożyczkowe.
Szybka Gotówka.
Pożyczka Plus.
Kasa Na Już.
Finanse Online.
Najpierw brał pięćset złotych, później tysiąc, a następnie półtora tysiąca.
Na absurdalny procent.
Za każdym razem powtarzał, że „w weekend na pewno się odkuje”.
Anna przez cały ten czas praktycznie sama utrzymywała rodzinę.
Pierwszego dnia każdego miesiąca z jej konta automatycznie znikało cztery tysiące dwieście złotych na ratę kredytu.
Do tego dochodziło około ośmiuset złotych opłat.
Jedzenie kupowane w dyskontach.
Nowe ubrania dla szybko rosnącego Kuby.
Treningi judo.
Zajęcia dodatkowe.
Klocki konstrukcyjne.
Wydatki szkolne.
Za wszystko płaciła Anna.
Marcin natomiast nadal odgrywał rolę głowy rodziny i gospodarza mieszkania.
Helena, która regularnie przyjeżdżała ze swojego starego bloku, z przyjemnością tłumaczyła Annie, jak należy myć podłogę, dlaczego jej zupa jest zbyt tłusta i jak bardzo „biedny Marcinek” męczy się w tej niezwykle wymagającej pracy za kierownicą.
Tego ranka Anna zawiozła Kubę do swojej siostry na weekend.
Teraz rozumiała, że dobrze się stało.
Dziecko nie powinno oglądać tego, co właśnie miało wydarzyć się w mieszkaniu.
— Dlaczego tak stoisz?! — Helena podeszła bliżej.
Jej usta, grubo pokryte tanią perłową szminką, wykrzywiły się z irytacją.
— W magazynie ogłuchłaś między kartonami? Mówię do ciebie po polsku: podnieś kurtkę, wytrzyj buty i marsz do kuchni! Tyle darmozjadów z cudzymi dziećmi się teraz namnożyło! Mój syn wpuścił cię pod swój dach, a ty jeszcze udajesz panią domu!
Marcin ponownie napił się piwa i oparł ramieniem o framugę.
— Aniu, skończ już. Mama jest u nas w gościach, a ty stoisz z taką miną. Cały dzień siedziałem za kierownicą. Za pół godziny z mojego konta powinna zejść opłata za wynajem auta, a ty urządzasz awanturę.
Anna spojrzała najpierw na niego, a potem na teściową.
Jej głos pozostał idealnie spokojny. Dokładnie takim tonem na koniec zmiany odczytywała pracownikom raport o brakach w magazynie.
— Żadna opłata nie zostanie pobrana, Marcin.
Dłoń męża zatrzymała się w połowie drogi do ust.
— Co?
Anna wyjęła telefon z kieszeni spodni.
Odblokowała go odciskiem palca, otworzyła aplikację bankową i wykonała kilka szybkich ruchów.
„Zablokuj kartę dodatkową”.
„Ogranicz operacje na rachunku”.
Po kilku sekundach telefon Marcina wydał ostry, nerwowy dźwięk.
Mężczyzna wyciągnął urządzenie. Na ekranie pojawiło się powiadomienie:
„Automatyczna płatność 400 zł za wynajem pojazdu odrzucona. Karta zablokowana przez właścicielkę rachunku. W przypadku braku płatności w ciągu 30 minut uruchomienie samochodu może zostać ograniczone przez system kontroli zdalnej”.
Twarz Marcina natychmiast poszarzała.
Zniknął jego pewny siebie uśmieszek.
Zastąpiła go drobna, nerwowa panika.
— Co ty zrobiłaś?! Oszalałaś?! Potrzebuję tego auta! Jeśli zablokują silnik, jutro nie będę mógł pracować! Jeszcze naliczą mi karę!
— Jutro i tak nie pojedziesz do pracy — odpowiedziała Anna spokojnie. — Pojutrze również.
— Ty żmijo! — wrzasnęła Helena. Oparła ręce na biodrach i ruszyła w stronę synowej. — Jak ty odzywasz się do własnego męża?! Zupełnie ci odbiło?! Marcin, uderz ją, niech sobie przypomni, gdzie jest jej miejsce! Wymeldujemy ją stąd! Jutro z samego rana pójdę do prawnika!
— Nigdzie jutro nie pójdziesz, Heleno.
Anna podeszła do zabudowanej szafy w przedpokoju, przesunęła lustrzane drzwi i zdjęła z górnej półki grubą niebieską teczkę zapinaną na zatrzask.
W środku znajdowały się starannie ułożone dokumenty urzędowe.
— Sprawdźmy fakty — powiedziała, opierając się o szafkę, na której leżał skaner. — Punkt pierwszy. Aktualny odpis z rejestru nieruchomości, pobrany przeze mnie trzy dni temu w urzędzie. Przeczytam powoli: „Właścicielka — Anna Kowalska. Rodzaj prawa — własność. Udział — całość”.
— I co z tego?! — krzyknęła teściowa, choć w jej głosie po raz pierwszy pojawiła się niepewność. — Kupiliście mieszkanie w małżeństwie! Wszystko, co wspólne, dzieli się po połowie! Marcin jest współkredytobiorcą!