Tam również panował porządek. Na kuchence stał emaliowany garnek. Grabowska uniosła pokrywkę i zobaczyła świeży barszcz z dużymi kawałkami wołowiny.
Później otworzyła lodówkę. Na półkach znajdowały się pojemniki z twarogiem, masło, mleko i jajka. W dolnej szufladzie leżały jabłka, marchew oraz inne warzywa.
— Żywności jest wystarczająco dużo, posiłki są pełnowartościowe, oznak niehigienicznych warunków nie stwierdzam — powiedziała na głos, wpisując wszystko do protokołu.
— Kupiła to przed waszym przyjściem! — wybuchła Teresa. — Na pewno pożyczyła pieniądze i wypchała lodówkę! A sama siedzi w domu, przeciera spodnie przed komputerem! Nie ma oficjalnej pracy ani stałego dochodu!
Barbara splotła palce. Niepokój ustępował w niej miejsca lodowatej złości.
— Mam oficjalną umowę z firmą transportową. Jestem zarejestrowana jako osoba samozatrudniona, płacę podatki i prowadzę ewidencję kursów. Zarabiam półtora raza więcej niż pani syn, który od kilku lat szuka swojego prawdziwego powołania.
— Nie waż się obrażać Władka! — wrzasnęła teściowa. — Mój syn jest wykwalifikowanym specjalistą! Tylko chwilowo szuka odpowiedniej pracy! A ty przywłaszczyłaś sobie dwupokojowe mieszkanie i żyjesz z jego alimentów!
Barbara krótko się roześmiała.
— Z jakich konkretnie alimentów? Z tych kilku tysięcy, które przelał w lipcu dopiero po zajęciu przez komornika jego używanego samochodu? Wie pani, ile kosztuje zimowa kurtka, buty i wyprawka szkolna dla dziesięcioletniego dziecka? Przez dwa lata pani Władek nie wysłał synowi nawet pudełka czekoladek na święta!
— Bo ty go zniszczyłaś! — Teresa nachyliła się ku Barbarze, plując przy każdym słowie. — Wyrzuciłaś go z prawowitego mieszkania! Leonek ma prawo do części tego lokalu! Władek szlachetnie zrzekł się swojego udziału, a ty teraz bezczelnie korzystasz z jego dobroci!
Elżbieta uniosła dłoń, uciszając potok krzyku.
— Proszę przestać się kłócić. Sprawdzamy warunki życia małoletniego, a nie rozstrzygamy kwestii własności mieszkania. Po oględzinach mogę stwierdzić, że warunki, w których przebywa dziecko, są w pełni zadowalające. Nie widzę podstaw do podejmowania jakichkolwiek działań przez opiekę społeczną.
— Jak to nie widzi pani podstaw?! — Teresa chwyciła inspektor za rękaw. — Czy wy też oszalałyście? Żądam natychmiastowego odebrania chłopca! Złożyłam już wniosek o ustanowienie mnie opiekunką! Jestem jego rodzoną babką, mam trzypokojowe mieszkanie i czterdzieści lat stażu pracy! Wychowałabym go jak należy, a tę kobietę trzeba pozbawić praw rodzicielskich!
Grabowska spokojnie wyswobodziła rękę i spojrzała na Teresę zupełnie inaczej niż wcześniej.
— O jakim odebraniu dziecka pani mówi? Pozbawienie praw rodzicielskich może nastąpić wyłącznie na mocy wyroku sądu i przy istnieniu dowodów na systematyczną przemoc, alkoholizm, znęcanie się lub inne poważne zaniedbania. Tutaj nie ma nawet śladu takich okoliczności. Matka pracuje, dziecko jest nakarmione, zadbane, odpowiednio ubrane i uprawia sport.
— W takim razie proszę ustanowić mnie tymczasową opiekunką! — Teresa nadal nie zamierzała ustąpić.
Sięgnęła do kieszeni płaszcza i wyjęła kartkę złożoną na czworo.
— Oto kopia wniosku! Żądam, żeby jeszcze dzisiaj przekazano mi dziecko! A mieszkanie zapieczętujemy sądownie do czasu, aż Leon osiągnie pełnoletność, żeby Barbara nie mogła już tu wrócić!
Barbara milczała, lecz właśnie wtedy zrozumiała prawdziwy powód nagłego zainteresowania byłej teściowej.
Teresie nie chodziło o los wnuka. Chciała mieszkania.
Dwupokojowy lokal w dobrej okolicy od dawna nie dawał spokoju ani jej, ani Władkowi. Plan był prosty: wyrzucić Barbarę pod pozorem ochrony dziecka, doprowadzić do zapieczętowania mieszkania, a potem wprowadzić tam Władka, którego długi stale rosły.
Inspektor przejrzała dokumenty na podkładce, wyjęła z wewnętrznej kieszeni druk urzędowy z niebieską pieczęcią i położyła go na kuchennym stole.
— Wniosek został zarejestrowany — powiedziała spokojnie. — Jednak prawo obowiązuje wszystkich krewnych w taki sam sposób. Każda osoba, która chce zostać opiekunem dziecka, musi przejść pełną kontrolę i udowodnić, że potrafi zapewnić mu bezpieczne warunki.
— Jakie znowu kontrole? — Teresa nagle się zaniepokoiła. — Jestem szanowaną osobą!
— To standardowa lista wymaganych dokumentów — Grabowska stuknęła paznokciem w formularz. — Zaświadczenie o dochodach, informacja o niekaralności, protokół oceny mieszkania oraz obowiązkowa zgoda na zapytanie międzyinstytucjonalne do rejonowej poradni zdrowia psychicznego.
W kuchni zapadła nagła cisza.
Za oknem przejechała zamiatarka, a jej koła zaszeleściły po mokrym asfalcie.
Teresa zamarła. Jeszcze chwilę wcześniej była pewna siebie i władcza, teraz jednak gwałtownie opuściła ramiona. Dłoń, którą podnosiła do okularów, zatrzymała się w połowie drogi.
— Co pani powiedziała? — zapytała przez suche usta. — Jaka poradnia?