— Zanim weźmiemy ślub, musisz przejść pewien zabieg — powiedział spokojnie Marek. — W przeciwnym razie ślubu nie będzie.
Laura powoli zdjęła z palca pierścionek, który założył jej zaledwie minutę wcześniej. Był piękny, z niewielkim szmaragdem — dokładnie taki, jaki kiedyś pokazała mu na wystawie w salonie jubilerskim.
A więc oświadczyny przygotował wcześniej.
Podobnie jak warunek, o którym postanowił wspomnieć dopiero po jej szczęśliwym „tak”.
— Powtórz, proszę. Chyba źle cię zrozumiałam.
— Zrozumiałaś doskonale.
Laura położyła pierścionek na stole.
Marek zmarszczył brwi, jakby to ona właśnie zepsuła starannie zaplanowany wieczór.
W restauracji cicho grał pianista, przy sąsiednich stolikach śmiali się goście, a kelner niósł już zamówioną wcześniej butelkę szampana.
Nikt wokół nie podejrzewał, że kobieta siedząca przy oknie właśnie usłyszała chyba najbardziej osobliwą propozycję małżeństwa w swoim życiu.
Przed poznaniem Marka Laura uważała się za całkiem szczęśliwą osobę.
Miała trzydzieści siedem lat, prowadziła niewielkie studio projektowe, spłaciła kredyt hipoteczny i dawno przestała tłumaczyć rodzinie, dlaczego wciąż nie wyszła za mąż.
Brakowało jej tylko jednej rzeczy.
Dziecka.
To pragnienie przechowywała głęboko w sobie, jakby bała się, że zbyt częste wypowiadanie go na głos odbierze mu szansę spełnienia.
Czasem zatrzymywała się przed sklepami z ubrankami dla niemowląt. Oglądała maleńkie kombinezony i wyobrażała sobie, że pewnego dnia kupi je nie dla dzieci przyjaciółek, lecz dla własnego.
Poznała Marka na urodzinach wspólnego znajomego.
Miał czterdzieści cztery lata.
Był opanowany, pewny siebie i potrafił słuchać. Nie próbował na siłę robić dobrego wrażenia.
I właśnie dlatego zrobił na niej większe wrażenie niż wszyscy inni.
Marek prowadził sieć serwisów samochodowych, mieszkał w dużym domu pod miastem i — jak mówili jego znajomi — należał do ludzi, na których zawsze można było polegać.
— Czyli jednak istnieją jeszcze normalni mężczyźni? — śmiała się Laura po trzeciej randce, opowiadając o nim siostrze.
— Istnieją. Ale nie wpisuj go od razu na listę świętych.
Laura nie posłuchała.
Po czterech miesiącach zamieszkała z Markiem.
Rano przygotowywał jej kawę, zimą wcześniej ogrzewał samochód, a wieczorami pytał, jak minął jej dzień — i naprawdę słuchał odpowiedzi.
Nawet jego matka, Halina, przyjęła Laurę z niespodziewanym ciepłem.
— Wreszcie obok niego jest dojrzała kobieta, a nie kolejna dziewczyna, która zamiast myśli ma tylko zdjęcia w telefonie — oznajmiła podczas pierwszego spotkania.
Komplement był dość wątpliwy, ale Laura przemilczała tę uwagę.
Chciała zdobyć sympatię przyszłej teściowej.
O dzieciach rozmawiali poważnie tylko raz.
Marek opowiedział wtedy, że w pierwszym małżeństwie jego żona przez długi czas się leczyła, ale nigdy nie zaszła w ciążę.
Po rozwodzie postanowił nie budować już życia wokół niespełnionego pragnienia zostania ojcem.
— Czy to znaczy, że w ogóle nie chcesz mieć dzieci? — zapytała ostrożnie Laura.
— Przyzwyczaiłem się do życia bez nich. I dobrze mi z tym.
Nie usłyszała w jego słowach zdecydowanej odmowy. Raczej zmęczenie człowieka, który kiedyś bardzo się rozczarował.
Uznała, że Marek potrzebuje po prostu czasu.
Że przy ukochanej kobiecie dawne rany z czasem się zagoją.
I że pewnego dnia sam zacznie mówić o dziecku.
Dlatego kiedy po roku zaprosił ją do restauracji i wyjął pudełeczko z pierścionkiem, Laura była przekonana, że właśnie zaczyna się życie, o którym zawsze marzyła.
Marek jednak nie uśmiechnął się po jej „tak”.
Przykrył jej dłoń swoją i powiedział:
— Weźmiemy ślub tylko pod jednym warunkiem. Nie będziemy mieć dzieci.
— Nigdy?
— Nigdy.
— Dlaczego decydujesz za nas oboje?
— Decyduję za siebie. Ty możesz odmówić.
Jego spokojny ton przerażał ją bardziej niż krzyk.
— Istnieją przecież skuteczne metody antykoncepcji — powiedziała, wciąż próbując skierować rozmowę na rozsądne tory.
— Każda metoda może kiedyś zawieść. A potem pojawią się łzy, prośby i opowieści o tym, że dziecko nie jest niczemu winne.
— Z góry oskarżasz mnie o coś, co jeszcze się nie wydarzyło?
— Po prostu eliminuję ryzyko.
Kelner podszedł do stolika, lecz Marek gestem powstrzymał go przed otwarciem szampana.
— Jakiego dokładnie zabiegu ode mnie oczekujesz? — zapytała cicho Laura.
Marek wymienił medyczną nazwę.
Laura natychmiast zrozumiała, o co chodzi.
Kiedy dotarło do niej pełne znaczenie jego słów, poczuła, jak lodowacieją jej palce.
Nie chodziło o czasowe zabezpieczenie.
Przed ślubem miała dobrowolnie pozbawić się możliwości zostania matką.
— Chcesz, żebym poddała się operacji?
— Nie ma w tym nic strasznego. Kilka dni rekonwalescencji i na zawsze zapomnimy o przypadkach.
Powiedział to tak zwyczajnie, jakby proponował wymianę zamka w drzwiach.
Laura długo patrzyła mu w twarz.
A potem niespodziewanie zapytała:
— Skoro to ty nie chcesz dzieci, dlaczego operacja ma dotyczyć mnie? Zrób ją sam. Wtedy będziesz mógł żyć spokojnie i mieć pewność, że nie zajdę z tobą w ciążę.