Twarz Marka zmieniła się natychmiast.
Zniknęła pewność siebie.
W jego oczach pojawiło się rozdrażnienie.
— Nie porównuj tych rzeczy.
— Dlaczego? Skutek będzie przecież taki sam.
— Dla ciebie może. Jestem mężczyzną i nie zamierzam pozbawiać się męskości z powodu twoich lęków.
— Jakich moich lęków? To ty postawiłeś warunek.
— Nie odwracaj kota ogonem, Lauro. Rozmawiamy o naszej przyszłości.
— Nie, Marku. Rozmawiamy o mojej przyszłości. Swojej jakoś nie zamierzasz poświęcić.
Przy sąsiednim stoliku ktoś roześmiał się głośno.
Laura drgnęła.
Wydawało jej się dziwne, że świat wokół nadal funkcjonuje jak zwykle, podczas gdy człowiek, którego kochała, spokojnie rozważał, z jakiej części własnego życia powinna zrezygnować.
— Jeśli naprawdę jesteś pewien, że nigdy nie będziesz chciał mieć dzieci, ten zabieg niczego dla ciebie nie zmieni — ciągnęła. — Chyba że dopuszczasz możliwość, że jednak kiedyś się pojawią. Tylko nie ze mną?
Marek gwałtownie odchylił się na krześle.
— Nie rób ze mnie podejrzanego. Powiedziałem już, jak będzie.
— Jak będzie ze mną?
— Jak będzie w mojej rodzinie.
Laura przez chwilę nie potrafiła odpowiedzieć.
— W twojej? Myślałam, że zamierzamy stworzyć naszą rodzinę.
— Rodzina nie może istnieć, jeśli kobieta podważa każdą decyzję mężczyzny.
— A mężczyzna ma prawo żądać od kobiety operacji, na którą sam nigdy by się nie zgodził?
— Ma, jeśli to on odpowiada za konsekwencje.
— Tyle że konsekwencje poniosę przede wszystkim ja.
Marek zacisnął usta.
Nie było w nim już łagodności ani troski, którymi tak łatwo otaczał Laurę przez cały miniony rok.
— Posłuchaj mnie uważnie. Zapewnię ci życie, o jakim wiele kobiet może tylko marzyć. Dom, podróże, wolność, żadnych problemów finansowych. W zamian proszę tylko o jedną gwarancję.
— Prosisz, żebym oddała możliwość zostania matką.
— Proszę, żebyś wybrała mnie.
Marek przesunął w jej stronę pudełko z pierścionkiem.
— Jeśli naprawdę mnie kochasz, nie będziesz długo się zastanawiać.
Laura spojrzała na szmaragd.
Jeszcze chwilę wcześniej marzyła, by zobaczyć go na własnej dłoni.
Teraz wyglądał nie jak prezent, lecz jak dowód jej posłuszeństwa.
— A jeśli odmówię?
— To znaczy, że nigdy mnie nie kochałaś.
Wstał i sięgnął po płaszcz.
— Do poniedziałku zdecyduj, co jest dla ciebie ważniejsze: dziecko, którego być może nigdy nie będzie, czy mężczyzna gotowy dać ci prawdziwe życie.
Marek wyszedł, zostawiając ją samą przy stoliku i nietkniętej butelce szampana.
Laura siedziała w restauracji niemal godzinę.
Złościła się.
Płakała.
W myślach układała zdania, którymi powinna była postawić go na miejscu.
Jednak silniejszy od upokorzenia okazał się lęk.
Miała trzydzieści siedem lat.
Długo czekała na miłość i bała się, że drugiej takiej szansy już nie dostanie.
W poniedziałek ponownie założyła pierścionek i powiedziała Markowi, że przyjmuje jego warunek.
Nie powiedziała mu jednak o jednej własnej decyzji.
Miesiąc później oznajmiła, że zapisała się do prywatnej kliniki.
Marek nie zapytał, czy się boi.
Nie zaproponował, że pojedzie z nią.
Otworzył tylko kalendarz w telefonie.
— Kiedy?
— W piątek.
— Dobrze. Przeleję pieniądze.
— Nie trzeba. Sama zapłacę.
— Jak chcesz. Później pokażesz zaświadczenie.
Laura uniosła wzrok.
— Nie ufasz mi?
— Zaufanie nie wyklucza ustaleń.
W dniu, w którym rzekomo miała odbyć się operacja, Laura wyłączyła telefon i pojechała do siostry, Karoliny.
Karolina przyjęła ją bez zbędnych pytań, zasłoniła zasłony i przygotowała dla niej miejsce na kanapie w salonie.
— Rozumiesz, że od tej pory będziesz musiała ciągle kłamać? — zapytała.
— Rozumiem.
— To po co w ogóle za niego wychodzisz?
— Bo go kocham.
— Nie, Lauro. Bo boisz się zostać sama.
Te słowa zabolały ją mocniej, niż chciała przed sobą przyznać.
Po kilku godzinach Laura wróciła do domu blada. Szła powoli i od czasu do czasu przytrzymywała dłonią brzuch.
Marek posadził ją w fotelu, przyniósł szklankę wody, a dopiero potem zapytał:
— Dali ci dokumenty?
Laura bez słowa wyjęła z torebki złożoną kartkę.
Karolina znalazła formularz starej kliniki, a przeniesienie podpisu lekarza ze starego zaświadczenia nie było trudne.
Marek uważnie przeczytał dokument.
Po raz pierwszy od kilku tygodni się uśmiechnął.
— Teraz nic już nie stoi nam na drodze.
Pocałował Laurę w czoło.
Miała ochotę go odepchnąć.
Zmusila się jednak do uśmiechu.
Ślub odbył się na początku jesieni.
Restaurację wybrał Marek.
Listę gości również sporządził sam.
To on nalegał na podpisanie intercyzy.
Dom pod miastem pozostał jego własnością, ale wkrótce po ślubie kupił Laurze niewielkie mieszkanie.
— Chcę, żebyś zawsze czuła się bezpiecznie — wyjaśnił.
Z zewnątrz ich życie wyglądało niemal idealnie.
Nowy Rok spędzili w Wiedniu.
Wiosną pojechali nad morze.
W weekendy jadali śniadania w drogich restauracjach.
Marek kupował żonie biżuterię, nie zabraniał jej spotykać się z przyjaciółkami i nigdy nie wypytywał o wydatki.
Z czasem Laura zrozumiała jednak jedną rzecz.
W ich małżeństwie hojność zastępowała prawdziwą bliskość.