Kiedy próbowała rozmawiać o uczuciach, Marek przypominał, że niedawno kupił jej nowy samochód.
Gdy skarżyła się na samotność, proponował, by wybrała kolejny kraj, do którego polecą.
Każda trudna dla niego rozmowa kończyła się prezentem.
Pewnego dnia Laura odwiedziła Karolinę i przez długi czas trzymała na rękach jej nowo narodzoną córkę.
Dziewczynka spała, wtulona policzkiem w jej pierś.
Laura nawet nie zauważyła, kiedy po twarzy spłynęły jej łzy.
Marek to dostrzegł.
W drodze powrotnej milczał.
Dopiero przed domem powiedział:
— Nie zachowuj się tak przy ludziach.
— Czyli jak?
— Jakbyś uważała, że odebrałem ci jedyne szczęście w życiu.
— Bo rzeczywiście chciałeś mi je odebrać.
— Sama założyłaś pierścionek. Nie rób teraz ze mnie potwora.
— Nie muszę. Doskonale radzisz sobie z tym sam.
Samochód gwałtownie się zatrzymał.
Marek odwrócił się w jej stronę.
— Jeśli żałujesz swojej decyzji, powiedz to wprost.
Laura poczuła, jak narasta w niej złość, którą przez tak długi czas tłumiła.
— I co się wtedy zmieni? Oddasz mi możliwość urodzenia dziecka?
Marek szeroko otworzył oczy.
— Nie. Ale przynajmniej dowiem się, z kim żyję.
Laura uśmiechnęła się gorzko.
To zdanie brzmiało niemal absurdalnie.
Mężczyzna, którego oszukiwała od początku małżeństwa, domagał się od niej szczerości.
Minęły kolejne dwa lata.
Laura skończyła czterdzieści lat.
Coraz częściej zostawała w studio po godzinach, przyjmowała projekty, których wcześniej by odmówiła, i wracała do domu dopiero wtedy, gdy Marek szedł spać.
Wkrótce również on zaczął wracać później.
Pojawiły się niekończące spotkania z partnerami.
Kolacje z inwestorami.
Niespodziewane wyjazdy, o których żona dowiadywała się czasem dopiero rano.
Marek zmienił hasło w telefonie, zaczął staranniej dobierać ubrania, a pewnego wieczoru wrócił do domu z ledwie widocznym śladem podkładu na kołnierzyku koszuli.
— Wasi inwestorzy przytulają się teraz podczas negocjacji? — zapytała Laura, wskazując plamę.
— Na spotkaniu była kobieta.
— Najwyraźniej negocjacje były bardzo bliskie.
— Nie zaczynaj. Jeśli nie masz czym się zająć, weź jeszcze jeden projekt.
Wyrwał koszulę z jej rąk i poszedł do łazienki.
Tydzień później Marek niespodziewanie wspomniał o remoncie pokoju obok sypialni.
Przez kilka lat pomieszczenie niemal stało puste.
Teraz zamówił jasne meble i poprosił projektanta, żeby zostawił w nim jak najwięcej wolnej przestrzeni.
— Po co ci ten pokój?
— Chcę urządzić gabinet.
— Przecież na parterze masz już gabinet.
— W takim razie będę miał drugi.
Jego odpowiedź zabrzmiała absurdalnie.
Jeszcze dziwniejszą rzecz Laura znalazła wieczorem w bagażniku jego samochodu.
W środku leżał pluszowy królik i mały żółty kocyk.
— Dla kogo to? — zapytała, gdy Marek wszedł do garażu.
Zatrzymał się.
Spojrzał na pakunek w jej dłoniach.
Po raz pierwszy nie znalazł natychmiastowej odpowiedzi.
Po kilku sekundach powiedział:
— Musimy poważnie porozmawiać.
Przeszedł obok Laury i zamknął drzwi garażu.
Potem ostrożnie odebrał jej torbę, jakby obawiał się, że zniszczy znajdujące się w środku rzeczy.
— Nie tutaj. Chodźmy do domu.
— Nie. Mów teraz.
— Nie zamierzam rozmawiać o prywatnych sprawach w garażu.
— Prywatnych? Masz już życie prywatne, o którym żona nie powinna nic wiedzieć?
Ciężko westchnął i położył pakunek na masce samochodu.
— Chcę rozwodu.
Laura spodziewała się wyznania o romansie.
Jakiegoś niedorzecznego tłumaczenia, że kupił rzeczy dla dziecka pracownicy.
Czegokolwiek.
Ale nie tego spokojnego, wyraźnie od dawna przemyślanego postanowienia.
— Złożyłeś już pozew?
— Nie. Najpierw chciałem porozmawiać jak dorośli.
— Jak dorośli? Kupujesz innej kobiecie dziecięcy kocyk, chowasz go w samochodzie, a potem łaskawie informujesz żonę, że postanowiłeś się rozwieść?
— Nie rób scen.
— Będziesz miał dziecko?
Marek zamilkł.
To wystarczyło.
— Odpowiedz.
— Tak. Będę.
W środku Laury coś boleśnie się skurczyło.
Nie z powodu samej zdrady.
Po historii z koszulą niemal przestała już ją wypierać.
Najbardziej bolało coś innego.
Mężczyzna, który kiedyś zażądał, by na zawsze zrezygnowała z macierzyństwa, teraz wybierał kocyki i zabawki dla własnego dziecka.
— Przecież nie chciałeś dzieci.
— Ludzie się zmieniają.
— Nie aż tak szybko.
— Poznaliśmy się z Pauliną osiem miesięcy temu.
— Czyli przez osiem miesięcy wracałeś do mnie po spotkaniach z nią?
— Nie udawaj ofiary. Nasze małżeństwo skończyło się na długo przed poznaniem Pauliny.
— Dziwne. Mnie jakoś zapomniałeś o tym powiedzieć.
Marek skrzywił się, jakby rozmowa zaczynała go męczyć.
— Z tobą nie dało się już żyć. W domu ciągle panowała ciężka atmosfera. Patrzyłaś na cudze dzieci, płakałaś, obwiniałaś mnie. Paulina jest inna. Potrafi cieszyć się życiem.
— I ma dwadzieścia pięć lat?
— Dwadzieścia dziewięć. Wiek nie ma tu żadnego znaczenia.
— Oczywiście. Po prostu jest młodsza, w ciąży i jeszcze nie wie, że przy tobie z życia można cieszyć się wyłącznie za twoją zgodą.
— Nie waż się mówić o niej w ten sposób.
Laura zaśmiała się krótko, niemal bezgłośnie.