— Przez dwa lata przekonywałeś mnie, że dziecko zniszczy twoją wolność. A teraz urządzasz pokój dziecięcy.
— Od początku chciałem tam zrobić gabinet.
— Nie kłam przynajmniej teraz.
Odwrócił wzrok.
Laura zdążyła jednak zauważyć irytację na jego twarzy.
Nie skruchę.
Nie wstyd.
Tylko zniecierpliwienie, że rozmowa tak długo się przeciąga.
— Dobrze — powiedział Marek. — Chcesz prawdy? Nie chciałem dziecka właśnie w tym małżeństwie. Przy tobie uważałem je za błąd. Z Pauliną po raz pierwszy poczułem inaczej.
— Czyli uznałeś, że możesz odebrać mi wybór, bo uważałeś, że nie nadaję się na matkę?
— Sama się zgodziłaś.
— Po tym, jak zagroziłeś odwołaniem ślubu.
— Nikogo do niczego nie zmuszałem. Jesteś dorosłą kobietą i sama położyłaś się na stole operacyjnym.
Laura patrzyła mu prosto w twarz.
Przez dwa lata bała się chwili, w której prawda wyjdzie na jaw.
Wyobrażała sobie jego gniew.
Oskarżenia.
Rozwód.
Teraz jednak strach nagle zniknął.
— Nie, Marku. Nie położyłam się.
Nie od razu zrozumiał, co powiedziała.
— Co to znaczy?
— Nie było żadnej operacji.
— Widziałem zaświadczenie.
— Zaświadczenie było sfałszowane.
Przez kilka sekund Marek patrzył na nią bez mrugnięcia.
Potem jego twarz gwałtownie poczerwieniała.
— Od początku mnie oszukiwałaś?
— Tak.
— Mogłaś zajść w ciążę!
— Mogłam. Dlatego sama się zabezpieczałam.
— A gdyby się nie udało? Zamierzałaś podsunąć mi dziecko, którego nie chciałem?
— Nie. Zamierzałam zachować prawo, by kiedyś urodzić dziecko mężczyźnie, który naprawdę będzie chciał zostać ojcem.
Marek uderzył dłonią w maskę samochodu.
Pakunek z żółtym kocykiem spadł na beton.
— Jaka przezorna! Czyli już wtedy przygotowywałaś sobie wyjście awaryjne?
— Wyjście awaryjne przygotowałeś ty. Młodą kobietę, ciążę i przyszły pokój dziecięcy w naszym domu.
Marek wyjął telefon.
— Po takim wyznaniu nie dostaniesz mieszkania.
— Ono jest już zapisane na mnie.
— Udowodnię, że kupiłem je za własne pieniądze.
— Spróbuj. Przy okazji wyjaśnisz w sądzie, dlaczego żądałeś od przyszłej żony nieodwracalnej operacji, samemu zachowując możliwość posiadania dzieci.
Marek zrobił krok w jej stronę.
— Nie dostaniesz niczego. Ani samochodu, ani pieniędzy. Ciesz się, że nie pójdę na policję z powodu fałszywego zaświadczenia.
— Idź. Tylko nie zapomnij poprosić o potwierdzenie z kliniki. Tej samej, która została zamknięta pół roku przed datą mojej rzekomej operacji.
Znieruchomiał.
W tej chwili Laura zrozumiała ostatecznie, że przez te wszystkie lata Marek nawet nie próbował sprawdzić dokumentu.
Wystarczyło mu jej posłuszeństwo.
Nie uwierzył w papier.
Po prostu był pewien, że Laura przestraszy się sprzeciwić.
Zdjęła obrączkę i położyła ją na masce obok pakunku.
— Nie musisz już urządzać tego pokoju. Na dziecięcy jest w nim zbyt mało światła.
— Jeszcze pożałujesz, że mnie oszukałaś.
— Być może. Ale znacznie bardziej żałowałabym, gdybym wtedy naprawdę cię posłuchała.
Weszła do domu, wyciągnęła walizkę i po raz pierwszy od dwóch lat zaczęła pakować rzeczy nie na wspólną podróż z mężem, lecz na powrót do samej siebie.
Laura wyprowadziła się tej samej nocy.
Przez kilka pierwszych tygodni mieszkała u Karoliny, choć jej własne mieszkanie stało puste.
Marek przez lata małżeństwa zdążył wmówić jej coś bardzo dziwnego: że każda przestrzeń bez niego jest tylko tymczasowa, zakup dokonany samodzielnie był przypadkiem, a samotne życie z pewnością okaże się zbyt trudne.
Do własnego mieszkania przeprowadziła się dopiero po pierwszej rozprawie rozwodowej.
Marek rzeczywiście próbował odebrać jej zarówno mieszkanie, jak i samochód.
Jego adwokat mówił o łatwowiernym mężu, którego podobno oszukała wyrachowana kobieta.
Sam Marek przedstawiał się jako ofiara.
— Wpuściła mnie do swojego życia z kłamstwem — powiedział pewnego dnia na korytarzu sądu.
— A ty wyszedłeś z mojego życia z ciężarną kochanką. Myślę, że jesteśmy kwita — odpowiedziała Laura.
Mieszkanie udało jej się zachować.
Marek formalnie przekazał je jej w darowiźnie na długo przed rozpadem małżeństwa.
Samochód Laura oddała dobrowolnie.
— Wreszcie zachowałaś się uczciwie — zakpił, odbierając kluczyki.
— Po prostu nie chcę wynosić z twojego życia niczego poza jedną walizką.
— Teraz możesz poszukać mężczyzny, który zechce założyć rodzinę z czterdziestoletnią kobietą — szydził Marek. — Tylko nie zdziw się, jeśli chętnych nie będzie.
Kiedyś takie słowa zniszczyłyby Laurę.
Tym razem spojrzała na niego spokojnie.
— Lepiej być samą, niż ponownie przekonywać mężczyznę, że mam prawo decydować o własnym życiu.
Po rozwodzie Laura nie zapisała się ani do psychologa, ani na modne zajęcia uczące „kobiecej energii”.
Poszła do kliniki medycyny rozrodu.
Lekarka długo analizowała wyniki badań.
Potem zdjęła okulary.
— Nie obiecam pani łatwej drogi. Czasu jest niewiele, ale szansa wciąż istnieje.
— Nie potrzebuję pocieszającej prognozy. Proszę powiedzieć, co możemy zrobić.
Po raz pierwszy Laura nie czekała, aż mężczyzna pozwoli jej budować własną przyszłość.
Rozpoczęły się badania.
Zastrzyki.
Oczekiwanie na wyniki.
Nieustanny lęk.