Sama nadal leżała z otwartymi oczami i myślała.
Analizowanie było jej mocną stroną. Należało do jej pracy. Natalia zajmowała się analizą danych — liczbami, zależnościami i powtarzającymi się schematami. Potrafiła znaleźć logikę tam, gdzie inni widzieli wyłącznie chaos, odtworzyć pełny obraz na podstawie drobnych wskazówek i przewidzieć konsekwencje każdej decyzji.
Tej nocy również zaczęła obliczać możliwe rozwiązania.
Na wspólnym koncie mieli prawie dziewięćset tysięcy.
Te pieniądze oznaczały trzy lata bardzo surowych oszczędności.
Brak porządnych urlopów.
Najtańsze produkty.
Stare ubrania, które zamiast wyrzucać, wielokrotnie naprawiali.
Odkładali na trzypokojowe mieszkanie. Chcieli mieć dziecko, więcej przestrzeni i poczucie stabilności.
Sam Kamil powtarzał bez końca, że muszą wytrzymać jeszcze rok, a wtedy będą mieli środki na wkład własny.
Patrzył jej prosto w oczy i tak mówił.
A teraz, o trzeciej nad ranem, szeptał na korytarzu:
„Jutro coś wymyślę”.
Patrząc w sufit, Natalia poczuła coś dziwnego.
To nie była nawet złość. Złość byłaby łatwiejsza.
To uczucie było znacznie chłodniejsze. Przypominało ciszę, która zapada w człowieku tuż przed podjęciem ostatecznej, bardzo ważnej decyzji.
Natalia nie wyszła do męża i nie urządziła nocnej awantury.
Nie widziała w tym sensu.
Nocne wybuchy nigdy nie były w jej stylu.
Wstała, wypiła wodę ze szklanki stojącej na szafce, spojrzała na śpiącego Kamila i znów położyła się do łóżka.
Do rana zostało jeszcze sporo czasu.
O siódmej Natalia trzymała już telefon w dłoni.
Kamil nadal spał. Kiedy nie musiał jechać do pracy, prawie nigdy nie wstawał przed dziewiątą.
Kobieta cicho przeszła do kuchni, nastawiła czajnik i, czekając na zagotowanie wody, otworzyła aplikację bankową.
Przelew zajął jej około czterdziestu sekund.
Natalia działała spokojnie, bez najmniejszego drżenia ręki.
Zaparzyła herbatę, dodała plasterek cytryny i usiadła przy oknie.
Podwórko powoli budziło się do życia. Kobieta wyprowadzała psa, starszy sąsiad z parteru szedł w stronę śmietników, a gołębie krążyły wzdłuż krawężnika, jakby miały do załatwienia bardzo ważne sprawy.
Sierpniowy poranek.
Upał już zaczynał narastać.
Kamil pojawił się w kuchni około wpół do dziewiątej.
Miał potargane włosy i wyraźnie unikał wzroku żony. Zawsze robił tak wtedy, gdy coś przed nią ukrywał.
— Dzień dobry — mruknął, zajrzał do lodówki i nalał sobie soku.
— Dokądś się wybierasz? — zapytała Natalia.
— Tak. Muszę załatwić parę rzeczy. Chcę podjechać do banku.
Kobieta tylko skinęła głową i odwróciła się do okna.
Dwadzieścia minut później Kamil wyszedł.
Natalia usłyszała na dole głośne zatrzaśnięcie drzwi wejściowych.
Telefon zadzwonił mniej więcej czterdzieści minut później.
Odczekała do trzeciego sygnału i dopiero wtedy odebrała.
— Natalia… — głos męża był niezwykle cichy. — Co stało się z naszym kontem?
— Nic się nie stało — odpowiedziała spokojnie, popijając herbatę. — Przelałam pieniądze na moje osobiste konto.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Dlaczego to zrobiłaś?
— Kamil, o trzeciej w nocy wyszedłeś na korytarz i przez prawie pół godziny rozmawiałeś szeptem. Naprawdę sądziłeś, że niczego nie usłyszę?
Milczenie po drugiej stronie stało się tak wymowne, że Natalia niemal zobaczyła, jak mąż sztywnieje.
— Słyszałam całą rozmowę. O kawalerce, o mamie i o tym, że nie powinieneś mnie o niczym informować. Wszystko.
— Natalio…
— Nie przerywaj.
Odstawiła filiżankę na stół.
— Masz teraz dwie możliwości. Pierwsza: natychmiast wracasz do domu, siadamy i spokojnie rozmawiamy jak dorośli ludzie. Omawiamy sytuację twojej matki, nasze oszczędności i wszystkie pozostałe problemy. Druga: jedziesz do notariusza, a my zaczynamy formalny podział majątku. Wybieraj.
Ani razu nie podniosła głosu.
Najwyraźniej właśnie to przestraszyło Kamila najbardziej.
Po dwudziestu minutach był już w domu.
Natalia słyszała, jak powoli wchodzi po schodach, jakby każdy stopień wymagał od niego ogromnego wysiłku.
Klucz niepewnie obrócił się w zamku.
Kamil wszedł, zdjął buty i zatrzymał się w progu kuchni.
Patrzył na żonę tak, jakby jeszcze wczoraj znał ją doskonale, a dziś nagle zobaczył przed sobą obcą osobę.
— Usiądź — powiedziała.
Mąż zajął krzesło.
Telefon położył na kolanach, po chwili schował go do kieszeni, a sekundę później znów wyjął.
Wyraźnie nie wiedział, co zrobić z rękami.
— Posłuchaj, mogę wszystko wyjaśnić…
— Słucham.
Kamil zaczął mówić. Najpierw chaotycznie, później coraz pewniej i głośniej.
Matka mieszka sama.
Matka jest chora.
Matka nie może dłużej żyć w takich warunkach.
W końcu to jego rodzona matka.
Czy Natalia naprawdę nie rozumie, że nie może po prostu zamknąć oczu na jej sytuację?
Słowa wypływały z niego jedno po drugim, jakby wcześniej przygotował sobie przemowę i przećwiczył ją w drodze do domu.
Natalia nie przerwała ani razu.
Patrzyła na męża i przypominała sobie, jak cztery lata wcześniej równie żarliwie przekonywał ją do zupełnie innych rzeczy.
Mówił wtedy, że są zespołem.
Że zawsze będą działać razem.
Że wszystkie poważne decyzje będą podejmować wspólnie.