Głos Michała zatrząsł całym mieszkaniem. Stojący w przedpokoju wazon niemal zsunął się z półki. Kilka lat wcześniej podarowała go ciotka męża z okazji ślubu. Natalii nigdy szczególnie się nie podobał, ale trzymała go tam z czystej uprzejmości.
Michał stał w drzwiach, nawet nie zdejmując butów. Telefon ściskał tak mocno, jakby w dłoni trzymał najważniejszy dowód w sprawie karnej.
Natalia siedziała przy kuchennym stole. Przed nią stygnęła herbata. Kiedy usłyszała krzyk, podniosła wzrok, lecz nie zerwała się z miejsca, nie zaczęła się tłumaczyć ani nerwowo usprawiedliwiać. Spojrzała na męża spokojnie — tak patrzy się na kogoś, kto wreszcie zadał pytanie oczekiwane od bardzo dawna.
— Tak, zamknęłam lokatę — powiedziała. — I doskonale wiem, jak teraz wyglądasz.
— Jeszcze się ze mnie naśmiewasz?! — Michał wpadł do kuchni. Próbował zsunąć jeden but z drugiego, ale stracił równowagę. Złość była jednak tak silna, że nawet tego nie zauważył. — Obiecałem te pieniądze mamie! Ona na nie liczyła! Pojechałem do niej jak wielki wybawca i powiedziałem: „Mamo, zaraz rozwiążemy twój problem”, a na koncie nie ma już ani grosza! Wiesz, co ona teraz o mnie myśli? Że ją okłamałem! Że potrafię tylko mówić, a kiedy przychodzi co do czego, nic nie robię!
— Wiem — odparła Natalia z tą samą opanowaną miną. — Ale mnie bardziej interesuje nie to, co pomyśli twoja matka, tylko to, co ja czułam, kiedy po raz kolejny zabierałeś pieniądze z naszego wspólnego konta, nawet nie pytając mnie o zdanie.
Michał zamilkł na chwilę, jakby nagle napotkał przeszkodę, której nie potrafił przejść. Zaraz jednak gniew wrócił ze zdwojoną siłą.
— To moja matka! Mam chyba prawo jej pomagać?
— Oczywiście, że masz. — Natalia wstała, podeszła do kuchenki i nalała sobie świeżej herbaty, choć wcale nie miała ochoty pić. Musiała czymś zająć ręce. — Tylko ja też mam matkę. I, jak się okazało, jej również należy się pomoc. Różnica polega na tym, że ona nigdy o nią nie prosiła.
Zdanie zabrzmiało zwyczajnie, niemal obojętnie. Michał potrzebował kilku sekund, żeby zrozumieć jego sens. A gdy wreszcie dotarło do niego, co żona chciała powiedzieć, pojął także, że ten wieczór dopiero się zaczyna. Czekała go rozmowa, na którą zupełnie nie był przygotowany.
Żeby zrozumieć, jak małżonkowie znaleźli się w tej kuchni i dlaczego zwykła kwestia pieniędzy doprowadziła ich do takiego wybuchu, trzeba cofnąć się o kilka lat — do pierwszego wieczoru, kiedy Michał przedstawił Natalię swojej matce.
Teresa przyjęła przyszłą synową niezwykle serdecznie, wręcz przesadnie. Przytulała ją, mówiła do niej „córeczko”, zachwycała się jej fryzurą i komplementowała prostą, elegancką sylwetkę. Tamtego dnia Natalia uznała, że miała ogromne szczęście. Zamężne koleżanki opowiadały jej o zaborczych teściowych, ciągłych uwagach i podejrzliwości, tymczasem Teresa wydawała się ciepła i otwarta.
Dopiero później Natalia zrozumiała, że serdeczność teściowej nie wynikała z bezinteresownego uczucia. Była raczej wygodnym narzędziem. Teresa pozostawała miła dokładnie tak długo, jak długo dostawała to, czego chciała. A jej potrzeby pojawiały się z zadziwiającą regularnością.
Na początku chodziło o rzeczy stosunkowo drobne. Zbliżały się urodziny i nagle okazywało się, że zwykły bukiet kwiatów dla „mamy” absolutnie nie wystarczy. Potrzebny był porządny prezent — nowy telefon albo pobyt w sanatorium, o którym Teresa podobno marzyła od lat, lecz sama nie mogła sobie na niego pozwolić.
Michał zgadzał się niemal natychmiast. W końcu matka wychowała go sama. Jego ojciec odszedł z rodziny, kiedy chłopiec miał pięć lat. Natalia starała się więc być wyrozumiała. Raz w roku można było przecież przeznaczyć większą sumę na prezent. Rodzinny budżet powinien to wytrzymać.
Z czasem podobnych sytuacji zaczęło jednak przybywać. Teresie zepsuła się pralka — oczywiście akurat wtedy, gdy małżonkowie byli blisko uzbierania pieniędzy na urlop. Później pojawiła się pilna potrzeba wyremontowania łazienki, choć poprzedni remont zakończył się zaledwie trzy lata wcześniej. Innym razem zachorowała znajoma Teresy, a teściowa uznała, że wstyd iść do niej do szpitala bez drogich owoców, słodyczy i innych podarunków.
Szczególnie dobrze Natalia zapamiętała jeden wieczór. Razem z Michałem rozmawiali wtedy o kredycie hipotecznym i po raz pierwszy naprawdę zaczęli planować zakup własnego, niewielkiego mieszkania. W połowie rozmowy zadzwoniła Teresa.
Michał długo słuchał, kilka razy przytaknął, a na koniec powiedział:
— Dobrze, mamo. Coś wymyślimy.
Kiedy odłożył telefon, spojrzał na żonę z miną człowieka, który już wie, że za chwilę będzie musiał przekazać złą wiadomość.
— Potrzebuje pilnego leczenia u dentysty — wyjaśnił. — Chodzi o implanty. Prawie nie może gryźć i wstydzi się rozmawiać z ludźmi.
— Ale te pieniądze odkładaliśmy na wkład własny — przypomniała cicho Natalia.
— Poczekamy trochę — wzruszył ramionami. — Przecież nie zostawię mamy bez zębów.