W jego spojrzeniu mieszały się strach, upór i bolesne przekonanie, że postępuje słusznie.
— Pieniądze są u mamy — wyrzucił z siebie. — Godzinę temu przelałem jej całą kwotę. To, co było na koncie, i gotówkę wypłaconą na wyjazd.
W pokoju zapadła cisza tak głęboka, że słychać było, jak Halina popija kawę.
Katarzyna poczuła, jak usuwa się spod niej ziemia.
— Przelałeś nasze wspólne oszczędności swojej matce? — spytała powoli. — Dlaczego? Po prostu zabrałeś pieniądze naszej rodzinie?
— Niczego nie zabrałem! Zainwestowałem je! — wybuchnął Michał.
Słowo „zabrałeś” dotknęło go najbardziej.
— Mama zaproponowała bardzo korzystne i bezpieczne rozwiązanie. Pieniądze powinny pracować, a nie znikać w restauracjach i podróżach. To perspektywiczny projekt. I tak byś tego nie zrozumiała, bo sprawa jest skomplikowana. Najważniejsze, że środki są zabezpieczone i zaczną przynosić zysk. Jako mężczyzna i głowa rodziny podjąłem odpowiedzialną decyzję.
Halina z zadowoleniem pokiwała głową.
Weszła do sypialni i usiadła w fotelu przy oknie, odsuwając nogą dziecięcy plecak.
— Właśnie tak, Kasiu — powiedziała spokojnie. — Pieniądze powinny znajdować się u kogoś, kto potrafi nimi zarządzać bez emocji. Michał po raz pierwszy zachował się jak dorosły mężczyzna. Powierzył środki matce, żeby uchronić je przed głupimi wydatkami.
Postawiła kubek na teczce z dokumentami dzieci.
— Wydałybyście wszystko na pamiątki, drinki i zabawy. A u mnie kapitał pozostanie.
— Pozostanie? — powtórzyła Katarzyna.
W jej wnętrzu narastała już nie gorąca, lecz lodowata wściekłość.
— Nazywa pani ochroną pieniędzy odebranie ich własnym wnukom i pozbawienie ich odpoczynku? Przez cały rok nigdzie nie wyjeżdżaliśmy. Michał wciąż chodził w starych butach, a ja przez trzy miesiące nie byłam u fryzjera, żebyśmy mogli uzbierać na ten urlop.
— Nie rób z tego tragedii — prychnęła Halina. — Chłopcom nic się nie stanie. Pojadą ze mną na działkę. Świeże powietrze, trawa, pokrzywy — oto prawdziwe leczenie. Darmowe i zdrowe.
— Na co zamierzasz wydać te pieniądze? — Katarzyna zwróciła się do Michała. — Wziąłeś od matki pokwitowanie? Jest umowa? Czy po prostu przelałeś jej ćwierć miliona?
Michał poczerwieniał.
— To moja matka! Jakie pokwitowanie?
— Właśnie dlatego wszystko powinno zostać zapisane.
— Masz obsesję na punkcie pieniędzy? — krzyknął. — Wygląda na to, że zamiast oczu masz kalkulatory! Mama chce dla nas dobrze, a ty zachowujesz się jak skończona egoistka.
Katarzyna patrzyła na męża i czuła, że przestała go rozpoznawać.
Przed nią stał nie człowiek, z którym przez siedem lat budowała rodzinę, lecz dorosły syn całkowicie zależny od własnej matki.
— Czyli odwołałeś wyjazd żony i dzieci, bo twoja matka przekonała cię, żebyś oddał jej nasze oszczędności? — zapytała. — Pozbawiłeś chłopców morza dla kolejnego kaprysu Haliny. Nie jesteś głową rodziny, Michale. Jesteś tylko maminsynkiem, który rozporządza cudzymi pieniędzmi zgodnie z matczyną wolą.
Michał drgnął.
Szybko spojrzał na Halinę, jakby oczekiwał od niej wskazówki.
Teściowa ledwo zauważalnie uniosła brwi.
— Nie waż się tak do mnie mówić! — wrzasnął. — Postępuję jak rozsądny człowiek! Pieniądze trzeba pomnażać, a nie przejadać! Są odsetki składane, kapitalizacja i inne rzeczy, których nie rozumiesz. Tobie tylko w głowie wydawanie.
— Wystarczy, że rozumiem, iż nasze dzieci kaszlą już drugi miesiąc — odparła chłodno Katarzyna. — I doskonale wiem, że nie jesteś żadnym finansowym geniuszem. Jesteś zwykłym kierownikiem, który oddał jedyne rodzinne oszczędności swojej matce. Jaki to projekt? Akcje? Obligacje? Kryptowaluty?
Halina odstawiła filiżankę na spodek.
— Kasiu, po co zawracać sobie głowę czymś, czego i tak nie pojmiesz? Chodzi o garaż w pobliżu mojej działki. Przewodniczącego znam od wielu lat. Powiedział, że do jesieni ceny mogą niemal się podwoić.
Uśmiechnęła się z satysfakcją.
— Potem będzie można garaż wynająć albo sprzedać. To właśnie jest myślenie strategiczne. Cegły, ściany, beton — to prawdziwy majątek. A opalenizna po tygodniu zniknie.
Katarzyna przez chwilę milczała.
— Garaż? Zabraliście dwieście pięćdziesiąt tysięcy przeznaczonych na wyjazd i zdrowie dzieci, żeby kupić garaż obok pani domu? I na kogo zostanie zapisany?
— Oczywiście na mnie — odpowiedziała spokojnie Halina. — Michał ma teraz niestabilną pracę. Po co narażać majątek? U mnie wszystko będzie bezpieczne. W końcu jestem jego matką.
Wzruszyła ramionami.
— Kiedyś mnie zabraknie i wszystko odziedziczy. Na razie majątek trzeba chronić. Także przed cudzą chciwością.
Ostatnie słowa wypowiedziała, znacząco spoglądając na dłonie Katarzyny.
— Czyli przelałeś nasze wspólne pieniądze na nieruchomość, której właścicielką będzie twoja matka? — zapytała powoli Katarzyna. — Rozumiesz, że po prostu podarowałeś jej dwieście pięćdziesiąt tysięcy?
Michał ponownie poczerwieniał.
Było mu wstyd, lecz przy matce nie potrafił przyznać żonie racji.
Dlatego znów przeszedł do ataku.
— Przestań liczyć moje pieniądze! — krzyknął. — To ja je zarobiłem! Codziennie pracuję od rana do wieczora! Nie mam prawa decydować o tym, co robię z własnym zarobkiem?