Powoli podniosłam się z krzesła. Nogi miałam ciężkie jak z ołowiu, a w skroniach pulsowała krew. Mój wymarzony morski wiatr zniknął. Został po nim gorzki smak popiołu i świadomość, że dwoje ludzi próbuje właśnie zmiażdżyć mnie we własnym domu.
Ruszyłam do pokoju. Na szafce leżał elektroniczny token do głównego rachunku.
Janusz poszedł za mną. Szedł ciężko, lecz w jego oczach błyszczała już chciwość. Usta rozciągały się w zadowolonym uśmiechu. Był pewien, że pieniądze są praktycznie jego.
W chwili, gdy dotknęłam gładkiego plastiku, coś we mnie przeskoczyło.
Przez trzydzieści pięć lat pracy zajmowałam się liczbami, umowami, fakturami, kontrolami podatkowymi i nieuczciwymi wykonawcami. Nie mogłam pozwolić, by krzyk i łzy wyłączyły mi rozum. W mojej głowie zadziałał zawodowy odruch. Ekonomista najpierw sprawdza dokumenty, a dopiero potem podejmuje decyzję.
Znieruchomiałam.
Po chwili odwróciłam się do męża. Jeszcze przed momentem miałam w oczach strach i niepewność. Teraz mój wzrok stał się spokojny, przejrzysty i lodowaty.
— Janusz, słuchaj uważnie — powiedziałam rzeczowym tonem. — Operacja za granicą za trzy i pół miliona to bardzo duży przelew walutowy. Bank nie wyśle takiej sumy bez żadnych wyjaśnień. Jeśli przelew wyda się podejrzany, rachunek może zostać natychmiast zablokowany w ramach kontroli. Pieniądze utkną, a wy nie zobaczycie ich przez wiele tygodni, może nawet miesięcy.
Janusz zamrugał. Uśmiech powoli zniknął z jego twarzy. Wyraźnie nie przewidział takiej odpowiedzi.
— Jakie znowu kontrole?! — próbował krzyczeć, ale w jego głosie pojawiła się panika. — Kliknij i wyślij, to wszystko!
— Bez dokumentów przelew nie przejdzie. Nie zamierzam narażać własnego rachunku i później tłumaczyć się urzędnikom — odparłam. Usiadłam przy laptopie. — Klaudia ma natychmiast przesłać pełną dokumentację: rozpoznanie, umowę z kliniką i oficjalny rachunek. Gdy bank zobaczy podstawę płatności, pieniądze zostaną wysłane. Czekam.
Janusz wściekle wypuścił powietrze, ale wyjął telefon i zaczął pospiesznie pisać do córki.
Kolejne piętnaście minut minęło w zupełnej ciszy. Nikt nie odezwał się ani słowem. W kuchni nie zabrzęcła nawet łyżeczka. W końcu ekran laptopa rozświetlił się. Na pocztę przyszła wiadomość z załącznikiem od nadawcy podpisanego imieniem Klaudii.
Założyłam stare okulary w cienkich, rogowych oprawkach. Zimne światło monitora podkreśliło zmarszczki na mojej zmęczonej twarzy. Otworzyłam plik.
Na ekranie pojawił się elegancki dokument z tłoczeniem w złotym kolorze i logo ekskluzywnej szwajcarsko-arabskiej kliniki chirurgii plastycznej. Całość sporządzono po angielsku.
Klaudia najwyraźniej liczyła na to, że obcy język okaże się dla mnie przeszkodą. Prawdopodobnie wyobrażała sobie, że zobaczę pieczęć, przestraszę się fachowych określeń i bez pytań oddam pieniądze.
Nie wiedziała jednak, że przez dziesięciolecia współpracowałam z zagranicznymi dostawcami maszyn budowlanych. Angielski znałam bardzo dobrze.
Zaczęłam czytać.
Już po pierwszej pozycji poczułam, jak w środku narasta we mnie zimna, dusząca furia.
„Complete VASER Liposuction” — pełna liposukcja VASER brzucha i ud.
Przełknęłam ślinę.
Kolejna pozycja brzmiała: „Rhinoseptoplasty with rib cartilage” — rynoseptoplastyka z użyciem chrząstki żebrowej, czyli korekta nosa.
Dłonie zaczęły mi drżeć, gdy dotarłam do najdroższego punktu:
„Bilateral Augmentation Mammoplasty — Motiva Implants 400cc” — obustronne powiększenie piersi implantami o pojemności czterystu mililitrów.
A potem zobaczyłam ostatnią pozycję, starannie wyróżnioną pogrubioną czcionką:
„Premium Rehabilitation Package, 21 days, Dubai, Five-Star Recovery Resort”.
Dwadzieścia jeden dni w luksusowym ośrodku rehabilitacyjnym w Dubaju. Pakiet premium, zabiegi pielęgnacyjne, spa, pełna obsługa i widok na błękitne wody Zatoki Perskiej.
Cały lęk o Klaudię zniknął w jednej chwili.
Zastąpiła go czysta, chłodna i niemal matematyczna nienawiść.
Spojrzałam na swoje dłonie. Sucha skóra, krótkie paznokcie bez lakieru, ślady wieku. Palce, które przez dziesięciolecia wystukiwały na klawiaturze cudze kosztorysy i zestawienia. Tymi rękami miałam opłacić jej odsysanie tłuszczu, nowy nos, silikonowy biust i luksusowe wakacje w Emiratach.
Dla dorosłej, rozpieszczonej pasożytki, która przed chwilą uznała, że moje życie już się skończyło.
Bez słowa kliknęłam przycisk drukowania.
Stara drukarka laserowa zacharczała i zaczęła wysuwać kolejne kartki. W pokoju natychmiast rozszedł się zapach rozgrzanego tonera.
Janusz stał w korytarzu, oparty o ścianę i z założonymi rękami.
— No i co, Tereso? Napatrzyłaś się na swoje papierki? — zawołał słodkim, lecz rozkazującym głosem. — Wysłałem Klaudii wiadomość, że pieniądze zaraz będą. Możesz już robić przelew.
Nie odpowiedziałam.
Minęłam go spokojnie, otworzyłam starą pawlaczową szafkę i wyjęłam jego wytartą, kraciastą walizkę. Tę samą, z którą pięć lat wcześniej przyszedł do mojego mieszkania. Pachniała kurzem, starym kartonem i czymś całkowicie zbędnym.