Mój mąż wyjechał służbowo, a ja właśnie odstawiłam opłukany kubek do zlewu, gdy rozległ się dzwonek do drzwi. W domu było cicho, więc dźwięk przeszył korytarz i sprawił, że odruchowo spojrzałam w stronę przedpokoju.
To była dostawa.
Kurier trzymał w ramionach ogromny bukiet.
Sto żółtych róż.
Zapamiętałam tę chwilę z niezwykłą dokładnością. Pamiętałam nawet, jak kropla wody spłynęła po moim nadgarstku, kiedy podeszłam do drzwi.
Michał przebywał wtedy na tygodniowej delegacji.
Nie było w tym nic niezwykłego. Przez osiemnaście lat małżeństwa przywykłam do jego walizki stojącej obok sypialni, pośpiesznych telefonów z lotniska i tej dziwnej pustki, jaka zostawała po jego stronie łóżka, gdy wyjeżdżał.
Jego praca często wymagała podróży. Czasem znikał na dwie noce, czasem na cały tydzień. Nigdy tego nie lubiłam, ale rozumiałam, że tak wygląda nasze życie. Z czasem nauczyliśmy się funkcjonować w tym rytmie i nie panikować przy każdym wyjeździe.
Między nami nie działo się nic podejrzanego.
Nie było chłodu ani pełnych napięcia milczeń.
Nie kłóciliśmy się bez powodu.
Nie odbierał tajemniczych telefonów i nie zachowywał się tak, jakby miał coś do ukrycia.
Nasze małżeństwo po prostu działało.
W wieku czterdziestu czterech lat nie oczekiwałam już, że miłość każdego dnia będzie przypominała pokaz fajerwerków. Czasem miłość była krótką wiadomością: „Wylądowałem. Wszystko w porządku”.
Czasem oznaczała mleko migdałowe do kawy kupione przed wyjazdem, bo Michał wiedział, że sama znowu zapomnę. Innym razem była spokojną kolacją, podczas której nie trzeba było na siłę wypełniać ciszy rozmową.
Dlatego kiedy otworzyłam drzwi i zobaczyłam kuriera z ogromnym bukietem, najpierw się uśmiechnęłam.
— Pani Zofia? — zapytał, wychylając się zza kwiatów.
— Tak, to ja.
— Dostawa dla pani.
Podał mi bukiet. Dopiero wtedy poczułam, jaki był ciężki. Papier owinięty wokół łodyg napiął się pod moimi palcami. Róże miały intensywny, niemal złoty kolor. Ich płatki były gęste, świeże i idealnie rozwinięte. Było ich tak wiele, że przez chwilę widziałam przed sobą wyłącznie żółtą falę.
— Nieźle — powiedziałam z cichym śmiechem. — Ktoś najwyraźniej nie zamierzał oszczędzać na efekcie.
Kurier uprzejmie skinął głową.
— Życzę miłego dnia.
Spojrzałam na bukiet, szukając kartki ukrytej między kwiatami.
Nie znalazłam jej.
— Nie ma żadnej wiadomości? — zapytałam, zanim zdążył odejść.
Mężczyzna sprawdził etykietę przyczepioną do opakowania.
— Nie. Nie ma też podpisu. Widnieje tylko pani imię.
Tylko moje imię.
Początkowo wcale mnie to nie zaniepokoiło.
Michał nigdy nie był człowiekiem, który pisał długie, romantyczne listy. Nie umiał tworzyć poetyckich wyznań na kartkach. Kiedyś, w rocznicę ślubu, przysłał mi naszyjnik bez żadnej wiadomości, a wieczorem zadzwonił i powiedział:
— Pomyślałem, że prezent wyjaśni wszystko lepiej ode mnie.
Długo się z tego śmiałam.
Teraz, stojąc w progu ze stu różami, uznałam, że po prostu chciał zrobić mi niespodziankę z daleka.
Wniosłam kwiaty do środka i ustawiłam je na stole w jadalni.
Prezentowały się oszałamiająco.
Nie sposób było temu zaprzeczyć. Rozświetlały całe pomieszczenie, odbijały się w wypolerowanym blacie i sprawiały, że zwyczajny dom nagle wyglądał niemal świątecznie. Obróciłam wazon, przyglądając się, jak płatki łapią promienie popołudniowego słońca.
Przez krótką chwilę poczułam prawdziwą radość.
A potem coś się zmieniło.
Najpierw był to zaledwie lekki ucisk pod żebrami. Prawie niezauważalne napięcie, którego nie potrafiłam wyjaśnić. Jakby ciało wiedziało coś, czego umysł jeszcze nie chciał przyjąć.
Michał wiedział, że najbardziej lubię białe róże.
To nie była błahostka. Powtarzałam mu to przez lata. W dniu naszego ślubu trzymałam w dłoniach bukiet białych róż. Kiedy zmarła moja matka, przyniósł mi właśnie takie kwiaty. Przy piętnastej rocznicy naszego małżeństwa białe róże stały na stole podczas kolacji.
Żółte były piękne.
Ale nie były moje.
Skrzyżowałam ręce na piersi i wpatrzyłam się w bukiet.
— Michał — mruknęłam z bladym uśmiechem, choć poczułam niepokój — co ty kombinujesz?
Wtedy pomyślałam o liczbie.
Dokładnie sto.
Nie dziewięćdziesiąt dziewięć.
Nie sto jeden.
Sto.
Na etykiecie kwiaciarni wyraźnie zaznaczono ilość.
Wzięłam ją między dwa palce i przeczytałam jeszcze raz, jakby cyfra mogła się zmienić, gdybym przyjrzała się jej wystarczająco długo.
Sto żółtych róż.
Okrągła liczba powinna wydawać się romantyczna. Wielkoduszna. Starannie zaplanowana, tak jak niespodzianki na rocznicę albo urodziny. Tyle że do moich urodzin pozostawało jeszcze kilka miesięcy, a rocznica już minęła.
Poza tym Michał, mimo wszystkich swoich zalet, nie był człowiekiem, który nagle wysyłałby sto róż bez żadnego powodu.
Był troskliwy.
Ale nigdy przesadnie wystawny.
Stałam przy stole i patrzyłam na kwiaty.
Żółte róże nie miały jednego znaczenia. Dla jednych oznaczały przyjaźń. Dla innych zazdrość.
W niektórych miejscach kojarzono je także z pożegnaniem.
Ostatnim pożegnaniem.
Ta myśl pojawiła się tak wyraźnie, że odsunęłam się od stołu.