— Przestań — szepnęłam do siebie.
Jednak niepokój zdążył już rozlać się po całym pomieszczeniu.
Sięgnęłam po telefon i zadzwoniłam do Michała.
Sygnał.
Drugi.
Trzeci.
Potem włączyła się poczta głosowa.
Zmarszczyłam brwi. Podczas delegacji Michał często był zajęty, ale kiedy tylko mógł, oddzwaniał. Jeśli nie odbierał, zwykle kontaktował się ze mną po kilku minutach.
Napisałam wiadomość:
„To ty przysłałeś mi kwiaty?”
Czekałam, patrząc na ekran.
Nic.
Minęła minuta.
Potem pięć.
Później dziesięć.
Nie było odpowiedzi.
Zadzwoniłam ponownie.
Nadal cisza.
Nagle róże przestały wyglądać pięknie. Ich kolor wydał mi się zbyt intensywny, zbyt natarczywy, jakby specjalnie domagały się mojej uwagi.
Powoli obeszłam stół. Oglądałam bukiet z każdej strony, próbując znaleźć rozsądne wyjaśnienie.
Może przesadzałam.
Może Michał siedział na spotkaniu.
Może kwiaciarz namówił go na żółte kwiaty.
Może sto róż było gotowym zestawem, który zamówił bez zastanowienia.
Mimo to palce zaczęły mi marznąć.
Wtedy zauważyłam coś jeszcze.
Bukiet nie został ułożony przypadkowo.
Kilka róż w samym środku znajdowało się pod innym kątem niż pozostałe.
Pochyliłam się.
Kwiaty na zewnątrz były szeroko rozchylone i skierowane na boki, tworząc równy krąg. W centrum natomiast kilka łodyg ułożono niżej, a ich główki delikatnie zwrócono do środka.
Nie było to widoczne na pierwszy rzut oka.
Ale ja już to dostrzegłam.
Zaczęłam liczyć, bardziej z ciekawości niż z przekonania, że znajdę tam coś ważnego.
Dziesięć rzędów po dziesięć róż.
Policzyłam raz.
Potem drugi.
Za każdym razem lekko dotykałam kolejnych pąków.
Dziesięć rzędów po dziesięć.
Jednak jeden z rzędów nie był całkowicie żółty.
Na jednej róży, niemal niewidocznej pod płatkami, znajdowała się maleńka czerwona kropka.
Uznałam, że to przypadek. Może kwiat został uszkodzony. Może czerwony ślad pochodził z innej rośliny.
Ostrożnie uniosłam płatek czubkiem palca.
Plamka była niewielka.
Ale zrobiona celowo.
Zabrakło mi tchu.
Chwilę później znalazłam drugą.
A potem trzecią.
Były dokładnie trzy.
Trzy oznaczone róże.
Poczułam, jak żołądek ściska mi się w twardy węzeł.
Zapomniałam o nieodebranych połączeniach. O słońcu padającym na stół. O kubku pozostawionym przy zlewie. Przez kilka sekund słyszałam tylko własny oddech.
Trzy oznaczone kwiaty.
Znałam ten znak.
Widziałam go wiele lat wcześniej.
Coś starego i niechcianego poruszyło się w mojej pamięci, jakby wspomnienie przez lata ukrywało się pod deskami podłogi, a teraz zaczęło wydostawać się na powierzchnię.
Ręce drżały mi coraz mocniej.
— Nie — powiedziałam głośno, choć mój głos zabrzmiał słabo.
Ponownie chwyciłam telefon. Tym razem nie zadzwoniłam do Michała.
Wybrałam numer policji.
Dyspozytorka poprosiła mnie o imię, adres i opis sytuacji. Próbowałam mówić spokojnie, żeby nie zabrzmieć jak osoba, która straciła kontakt z rzeczywistością.
— Dostarczono mi bukiet — powiedziałam, zaciskając palce na krawędzi stołu. — Sto żółtych róż. Bez kartki i bez podpisu. Jest na nim tylko moje imię.
Po drugiej stronie zapadła chwila ciszy.
— Czy znajduje się pani obecnie w bezpośrednim niebezpieczeństwie?
— Nie wiem — odpowiedziałam szczerze. — Ale trzy róże są oznaczone. Dokładnie trzy.
Kiedy wypowiedziałam to na głos, poczułam suchość w gardle.
— W jaki sposób?
— Czerwoną farbą. To małe czerwone punkty ukryte pod płatkami.
Kolejna pauza.
— Uważa pani, że może to być groźba?
Jeszcze raz spojrzałam na bukiet. Trzy ukryte znaki wyglądały teraz jak stare, otwarte rany.
— Tak — odpowiedziałam. — Tak właśnie uważam.
Dyspozytorka poleciła mi zostać w domu, zamknąć wszystkie drzwi i niczego więcej nie dotykać do czasu przyjazdu patrolu.
Zrobiłam dokładnie to, o co poprosiła.
Najpierw zamknęłam drzwi frontowe.
Potem tylne.
Następnie stanęłam pośrodku jadalni i patrzyłam na kwiaty przysłane pod nieobecność mojego męża, czekając na policję i telefon od Michała.
Ale on nadal nie dzwonił.
Najgorsze zaczęło się godzinę później.
W domu było już dwóch umundurowanych funkcjonariuszy. Stali w jadalni i przyglądali się różom z ostrożną uprzejmością ludzi, którzy podejrzewają, że ktoś przestraszył się czegoś zupełnie błahego.
Jeden z nich, starszy posterunkowy Wolski, zapytał:
— Powiedziała pani, że mąż zwykle kupuje białe róże?
— Tak. Zawsze białe. Nigdy żółte.
— A teraz przebywa w delegacji?
— Tak przynajmniej twierdził.
Młodszy policjant spojrzał na bukiet.
— Pani Zofio, rozumiem, że to nieprzyjemne, ale kwiaciarnie czasem popełniają błędy.
Chciałam mu uwierzyć. Naprawdę chciałam.
Wtedy przed domem zatrzymał się ciemny samochód.
Kilka minut później do przedpokoju wszedł mężczyzna po siedemdziesiątce. Miał siwe włosy, zmęczone oczy i twarz człowieka, który przez zbyt wiele lat przechowywał cudze sekrety.
— Starszy aspirant Roman Kurek — przedstawił się.
Jego nazwisko coś we mnie poruszyło.
— Mój ojciec znał kiedyś człowieka o takim nazwisku — powiedziałam cicho.
Mężczyzna spojrzał mi prosto w oczy.
— Pani ojciec znał mojego ojca. Komisarza Jerzego Kureka.