Każdego dnia po pracy znajdowałem w koszu na pranie brudną bieliznę żony — byłem pewien, że mnie zdradza, więc zamontowałem ukrytą kamerę. Kiedy zobaczyłem prawdę, wstydziłem się własnych podejrzeń…

Decyzja zapadła w piątek. Zakład otrzymał pilne, duże zamówienie na wyposażenie hotelu, więc pracowników poproszono o dodatkowe zmiany w weekend. Piotr zgodził się natychmiast.

— Dodatkowe pieniądze nam się przydadzą — powiedziała Marta, uciekając wzrokiem. — Od dawna chcemy wymienić sprzęty w kuchni.

Mówiła spokojnie i swobodnie, przez co przez moment Piotr poczuł wstyd z powodu własnych fantazji. Wtedy jednak znów zobaczył w myślach przepełniony kosz. Dwa komplety bielizny dziennie. Dzień po dniu.

W sobotę zjawił się w zakładzie punktualnie o ósmej rano. Po czterech godzinach pracy na hali zaczekał, aż większość ludzi opuści teren. Strażnik przy wejściu, którego wszyscy nazywali panem Staszkiem, znał Piotra od dawna i nie nabrał podejrzeń, gdy ten oznajmił, że zostawił w warsztacie pęk kluczy.

Piotr nie poszedł jednak do hali. Skierował się prosto do budynku administracyjnego. W kieszeni roboczej kurtki miał niewielkie urządzenie kupione przez internet. Ukryta kamera wyglądała niemal jak zwykła ładowarka do telefonu.

Korytarz działu sprzedaży przywitał go ciszą i delikatnym zapachem plastiku. Piotr otworzył drzwi do biura Marty kluczem dorobionym wcześniej. Znał zamki doskonale, ponieważ część mebli biurowych produkował jego własny zakład. Stanowisko Marty było nieskazitelnie uporządkowane. Obok monitora stało zdjęcie sprzed pięciu lat, zrobione podczas ich wspólnego wyjazdu. Oboje uśmiechali się na nim tak, jakby byli naprawdę szczęśliwi.

W gardle Piotra pojawiła się bolesna gula.

— Wybacz mi, Martuś, ale muszę poznać prawdę — szepnął.

Kamerę umieścił w gniazdku w rogu, obok szafki z dokumentami. Z tego miejsca dobrze widać było biurka oraz niewielką kanapę w poczekalni. Sprawdził obraz w aplikacji. Wszystko było wyraźne. Żadna kontrolka nie migała, a urządzenie wyglądało jak ładowarka pozostawiona przez roztargnioną osobę.

Gdy zapadał zmrok, Piotr opuścił zakład, czując się jak podły człowiek. Jednocześnie dręcząca go niepewność na chwilę ucichła, jakby teraz spokojnie czekała na poniedziałek.

Poniedziałkowy poranek ciągnął się bez końca. Piła tarczowa na hali tępiła się szybciej niż zwykle, brygadzista bez przerwy narzekał, a Piotr niemal co pięć minut sprawdzał telefon. Czekał, aż pracownicy działu sprzedaży rozpoczną dzień.

Dokładnie o dziewiątej kamera przesłała pierwszy obraz. Na ekranie pojawiło się biuro. Chwilę później weszła Marta. Zdjęła płaszcz, podeszła do lustra i poprawiła spódnicę. Serce Piotra zaczęło bić szybciej. Wyglądała tak znajomo, blisko i drogo, że przez moment całe podejrzenie wydało mu się absurdalne.

Około dziesięciu minut później zjawił się Michał. Przechodząc obok biurka Marty, pochylił się i powiedział jej coś do ucha. Marta się uśmiechnęła. Piotr zacisnął dłonie tak mocno, że knykcie natychmiast zbielały.

Koło jedenastej do biura wszedł pan Kazimierz. Przez jakiś czas rozmawiali o sprawach służbowych, a potem każdy wrócił do swoich obowiązków. Wszystko wyglądało boleśnie zwyczajnie. Piotr zaczął już podejrzewać, że się mylił i że zagadka zabrudzonej bielizny ma zupełnie inne rozwiązanie.

Jednak dokładnie o trzynastej, gdy rozpoczęła się przerwa obiadowa, sytuacja nagle się zmieniła.

Najpierw z pokoju wyszedł stażysta. Chwilę później opuścił go pan Kazimierz. W środku zostali tylko Marta i Michał.

Marta podniosła się z krzesła, podeszła do drzwi i przekręciła klucz w zamku.

Piotr poczuł, jak znany mu świat rozpada się na kawałki. Huk maszyn zmienił się w odległy, pozbawiony sensu szum. Mężczyzna przeszedł na drugą stronę magazynu, ukrył się za stosem nieobrobionych desek i wpatrzył w ekran telefonu.

— Wszystko przygotowałeś? — dobiegł z głośnika głos Michała.

— Tak — odpowiedziała napiętym tonem Marta. — Tylko bardzo się boję. Jeśli Piotr się dowie…

— Niczego się nie dowie. Twój mąż jest teraz zajęty swoimi deskami. Nie traćmy czasu, mamy tylko godzinę.

Michał podszedł do szafy stojącej niemal przy ukrytej kamerze. Otworzył ją i wyjął…

Piotr przestał oddychać.

Nie była to kurtka, zapasowe ubrania ani pościel. Michał trzymał w rękach solidną walizkę, podobną do specjalistycznych pojemników używanych do przewożenia sprzętu medycznego.

Piotr przybliżył telefon do twarzy i zmrużył oczy, próbując dostrzec szczegóły. Michał otworzył zatrzaski i uniósł wieko. W środku, w miękkich zagłębieniach, leżały szklane ampułki, kilka strzykawek z długimi, cienkimi igłami oraz małe urządzenia z przewodami przypominającymi elektrody.

— Usiądź — powiedział spokojnie. — Zaczynamy. Dzisiaj podajemy prawą stronę.

W jego głosie nie było już kpiny. Brzmiał rzeczowo i profesjonalnie.

Marta usiadła na kanapie w poczekalni. Zdjęła marynarkę i została w jasnej bluzce. Wtedy oczy Piotra wypełniły się łzami. Na ramionach żony, nieco powyżej łokci, zobaczył blade siniaki. Starannie ukrywała je pod długimi rękawami, a on, zaślepiony zazdrością, brał je za przypadkowe ślady uderzeń.

— Słyszałem, że znowu sama przenosiłaś ciężkie krzesła — powiedział Michał, wyjmując ampułkę. — Dlaczego nie poprosiłaś mnie o pomoc?