Każdego dnia po pracy znajdowałem w koszu na pranie brudną bieliznę żony — byłem pewien, że mnie zdradza, więc zamontowałem ukrytą kamerę. Kiedy zobaczyłem prawdę, wstydziłem się własnych podejrzeń…

— Byłeś zajęty negocjacjami — odparła cicho Marta. — Michał, proszę, pospieszmy się. Jeśli Piotrek się dowie, że ja…

— Na pewno się dowie, jeśli dalej będziesz wrzucała zabrudzone rzeczy do wspólnego kosza — uśmiechnął się lekko. — Mówiłem ci, żebyś wyrzucała zużyte gaziki tutaj, do specjalnego pojemnika. Po co zabierasz je do domu?

Marta ciężko westchnęła. Piotr zobaczył, jak drżą jej ramiona.

— Bo w każdą sobotę robi pranie — wyszeptała. — Jeśli kosz będzie pusty, Piotr od razu zacznie pytać. A jeśli zauważy ślady… Boję się, że niczego nie zrozumie. Pomyśli, że jestem poważnie chora albo że umieram. Może nawet zacznie mi współczuć, a tego właśnie nie chcę.

Michał przetarł skórę przy jej ramieniu, tuż pod obojczykiem, nasączonym wacikiem.

— Nadal nic mu nie powiedziałaś? — zapytał ze zmęczeniem.

— Nie mogę. Znasz Piotra. Gdyby dowiedział się, że od sześciu miesięcy się leczę i wydaję nasze oszczędności na zabiegi, natychmiast kazałby wszystko przerwać. Powiedziałby, że możemy żyć bez dzieci, że to nie jest najważniejsze. A dla mnie właśnie jest. Chcę urodzić mu dziecko. Chcę, żebyśmy przynajmniej mieli szansę.

Piotr znieruchomiał. Nie był w stanie się poruszyć. Patrzył, jak igła zagłębia się pod skórą żony. Marta zacisnęła powieki z bólu, ale nie wydała z siebie żadnego dźwięku. Michał powoli podał przezroczysty lek. Na ustach Marty pojawił się delikatny uśmiech, jakiego Piotr nie widział od wielu miesięcy. Był to uśmiech człowieka, który wciąż jeszcze ma nadzieję.

— To trzeci tydzień stymulacji — powiedział Michał, odkładając zużytą strzykawkę do zamkniętego pojemnika. — Wyniki są obiecujące. Lekarz twierdzi, że przy takim przebiegu transfer może odbyć się po dwóch cyklach. Marto, Piotr jest normalnym, rozsądnym człowiekiem. Jeśli jednak nadal będziesz ukrywać, że leczysz się u ginekologa-endokrynologa i przyjmujesz zastrzyki w czasie przerwy, bo nie masz jak jeździć do kliniki, z pewnością źle to zinterpretuje.

— Wtedy mu wyjaśnię — szepnęła, naciągając rękaw. — Kiedy powiem, że jestem w ciąży, opowiem mu wszystko. Teraz ma ogromne zamówienie hotelowe, na hali panuje straszny pośpiech. Nie chcę dokładać mu własnych problemów.

— Problemów? Tak nazywasz walkę o swoje szczęście? — przerwał jej Michał. — Jesteście razem dziesięć lat. Przez to także powinniście przejść razem.

Marta wstała z kanapy, wygładziła spódnicę i podeszła do lustra. Odrzucając z twarzy niesforny kosmyk, spojrzała na zegar wiszący na ścianie.

— Zostało pięć minut — powiedziała. — Teraz przebiorę się w zapasową bluzkę, a tę, na której jest jeszcze odrobina krwi, schowam do woreczka. I, Michał… dziękuję ci. Za pomoc. Za to, że nikomu nic nie powiedziałeś.

— Jesteśmy przyjaciółmi — odparł spokojnie, wkładając walizkę z powrotem do szafy. — Chociaż pan Kazimierz chyba już wszystko zrozumiał. Po prostu się nie wtrąca. Jego córka również mogła zostać matką dopiero dzięki in vitro, więc wie, co przeżywasz.

Piotr kucał między stosami sosnowych desek. Łzy spływały mu po policzkach i mieszały się z drobnym pyłem drzewnym.

Zabrudzona bielizna. Dwa komplety dziennie. Był przekonany, że żona go zdradza, podczas gdy Marta po prostu przebierała się po zabiegach, żeby w domu nie było czuć leków ani szpitalnego zapachu. Próbowała nawet prać część ubrań w pracy, lecz po zastrzykach hormonalnych czasami pojawiało się niewielkie krwawienie, którego wstydziła się mu wyjaśnić.

Ukrywała siniaki, ból i nadzieję, bo bała się, że jej Piotrek, człowiek o złotych rękach, zacznie się zamartwiać, zrezygnuje ze wszystkiego i każe jej porzucić marzenie o dziecku dla własnego zdrowia.

Piotr jeszcze raz spojrzał na ekran. Marta stała przy biurku i trzymała zapasową bieliznę — zwykłe bawełniane majtki, które zakładała po zastrzykach, żeby nie pobrudzić drogich, koronkowych. Ostrożnie schowała je do plastikowego woreczka, a potem do torebki.

Piotr wyłączył transmisję i wsunął telefon do kieszeni. Nigdy wcześniej nie czuł się tak mały, podły i niegodny zaufania. Wyszedł z hali i dotarł do bramy, ale tuż przed opuszczeniem zakładu nagle się zatrzymał. Odwrócił się i wrócił do budynku administracyjnego.

Na drugim piętrze zapukał do drzwi działu sprzedaży, lecz niemal natychmiast wszedł, nie czekając na pozwolenie. Marta siedziała przy komputerze, a Michał stał przy swoim biurku z otwartą teczką.

Kiedy zobaczyła męża, natychmiast pobladła.

— Piotrek? — wyszeptała zdezorientowana. — Przecież powinieneś być teraz na hali…

Podszedł do niej, mocno objął i przyciągnął do siebie. Marta wydała z siebie cichy, zaskoczony okrzyk. Piotr wtulił twarz w jej włosy.

— Wybacz mi. Proszę, wybacz temu głupcowi. Już wiem. Widziałem wszystko.

Zastygła w jego ramionach. Po chwili ostrożnie się odsunęła i spojrzała mu prosto w oczy. W jej spojrzeniu mieszały się lęk i nieśmiała nadzieja.

— Co dokładnie widziałeś? — zaczęła.

— Wiem o zastrzykach — odpowiedział Piotr, z trudem powstrzymując łzy. — Wiem, co robisz podczas przerwy obiadowej. Wiem, że bałaś się mi powiedzieć. Martuś, ja… zamontowałem kamerę. Myślałem, że mnie oszukujesz i spotykasz się z kimś innym.