Przyjaciele podarowali nam punkty potrzebne do kupienia biletów lotniczych. Organizacja charytatywna pokryła część kosztów wejścia Zosi do parku. Znaleźliśmy hotel z przystosowanym pokojem i bezpłatnym transportem.
Po jakimś cudzie naprawdę dotarliśmy na Florydę.
Podczas śniadania z postaciami z bajek Kopciuszek usiadł obok Zosi i zapytał, co podoba jej się najbardziej.
— Ty — odpowiedziała córka z całkowitą powagą.
Kopciuszek uśmiechnął się.
— To bardzo miła odpowiedź.
— I naleśniki.
— Ale to jeszcze lepsza odpowiedź.
Fotograf zrobił nam kilka zdjęć na tle zamku. Piotr kupił jedno z nich, chociaż wiedziałam, że liczymy dosłownie każdego dolara.
— Potrzebujemy tego zdjęcia — powiedział tylko.
Na plaży pracownicy ułożyli na piasku specjalny przejazd dla wózka i przygotowali plażowe krzesło z szerokimi kołami.
Piotr poprowadził Zosię niemal do samej wody.
Byłam przekonana, że wszystkie te udogodnienia znalazł wcześniej w ramach jakiegoś programu pomocy dla osób z niepełnosprawnościami.
Zosia uniosła nogi, ale nadchodząca fala cofnęła się dosłownie kilka centymetrów przed jej stopami.
— Jutro — powiedziała. — Jutro spróbuję jeszcze raz.
— Rano wyjeżdżamy — przypomniałam jej delikatnie.
Uśmiech zniknął z jej twarzy.
Ostatniej nocy zasnęła, trzymając na piersi fotografię zamku. Jej opaska z uszami Myszki leżała obok poduszki.
Następnego ranka Zosia wciąż spała na górze, a Piotr poszedł wynieść bagaże do samochodu z wypożyczalni. Ja zeszłam do recepcji, żeby się wymeldować.
Kierowniczka hotelu, Danuta, wpisała numer naszego pokoju.
Nagle zawahała się, pochyliła i wyjęła spod lady zaklejoną kopertę.
Potem spojrzała przez szklane drzwi w stronę Piotra.
Jej twarz zmieniła się tak wyraźnie, że poczułam nieprzyjemny ścisk w żołądku.
— Coś się stało? — zapytałam.
Danuta położyła kopertę przede mną.
— Przepraszam — powiedziała cicho. — Z jakiegoś powodu byłam pewna, że już pani wie.
Ścisnęłam kopertę palcami.
— O czym?
Kobieta pochyliła się nad ladą i niemal wyszeptała:
— Mężczyzna o imieniu Andrzej opłacił dla was dwie dodatkowe usługi. Przyjechał dziś rano i czeka teraz na tarasie. Twój mąż powiedział, że najpierw porozmawia z panią, a dopiero potem zdecyduje, czy może dojść do spotkania.
Spojrzałam na Piotra, który właśnie wkładał walizki do bagażnika.
— Powiedział, że od razu będzie pani wiedziała, kim jest.
— Kto to jest Andrzej? — zapytałam.
Danuta zerknęła w stronę restauracji.
Przy jednym ze stolików siedział starszy mężczyzna. W dłoniach trzymał identyczne zdjęcie naszej rodziny na tle zamku.
Zobaczyłam go ostatni raz na pogrzebie Michała.
Mimo to rozpoznałam go natychmiast.
Andrzej.
Ojciec Michała.
Stał wtedy po drugiej stronie grobu i ani razu na mnie nie spojrzał.
W pierwszym liście oskarżył mnie, że celowo odcinam go od dziecka Michała.
Po narodzinach Zosi zaczęliśmy wymieniać listy.
Napisałam mu, że podczas ciąży ani razu nie zadzwonił i nawet nie zapytał, czy potrzebuję pomocy.
Andrzej odpisał, że żal po stracie syna całkowicie go złamał i nie był w stanie rozmawiać z nikim.
Odpowiedziałam, że używa swojej rozpaczy jako wygodnej wymówki.
Przez wszystkie te lata on był przekonany, że to ja wymazałam go z naszego życia.
Listy stawały się coraz bardziej pełne gniewu. W końcu korespondencja urwała się całkowicie.
Przez długi czas wierzyłam, że Andrzej nie chce mieć nic wspólnego z Zosią.
Teraz okazało się, że on przez te wszystkie lata sądził, iż to ja nie pozwalam mu zbliżyć się do wnuczki.
Przeszłam przez hol i otworzyłam szklane drzwi.
Kiedy mnie zobaczył, natychmiast wstał.
— Co ty tutaj robisz?
— Marto…
— Co ty tutaj robisz? — powtórzyłam ostrzej.
Odwróciłam się i ruszyłam w stronę parkingu. Wyszłam tak gwałtownie, że automatyczne drzwi niemal uderzyły mnie w ramię.
Piotr spotkał mnie przy samochodzie.
— Zaprosiłeś Andrzeja tutaj?
— Marto, pozwól mi wyjaśnić.
— Zaprosiłeś go tutaj?
— Tak.
— Skontaktowałeś się z nim za moimi plecami?
— Tak.
— I pozwoliłeś mu zapłacić za podróż Zosi?
— Znalazłem jego listy, kiedy szukałem aktu urodzenia Zosi.
— Czytałeś je?
— Tylko ostatni.
— I po przeczytaniu jednego listu uznałeś, że zadzwonisz do niego, nie rozmawiając ze mną?
Piotr mówił coraz ciszej.
— W tym liście napisał, że możesz się z nim skontaktować, kiedy Zosia sama będzie gotowa. Zostawił numer telefonu.
— A ty mimo to zadzwoniłeś bez mojej zgody.
— Tak.
— A potem powiedziałeś mu, w którym hotelu jesteśmy?
— Powiedziałem mu o podróży. Sam zaproponował, że zapłaci za coś, co uszczęśliwi Zosię.
— Wpuściłeś obcego człowieka w ostatnią podróż naszej córki i nic mi nie powiedziałeś.
— Nie wiedziałem, czy możemy mu ufać.
— To dlaczego w ogóle go tutaj sprowadziłeś?
Piotr spojrzał na hotel.
— Andrzej chciał przyjechać już pierwszego dnia.
— Bo Zosi zostało tak mało czasu.
Te słowa sprawiły, że zamilkłam.
Piotr ostrożnie kontynuował:
— Powiedziałem mu, że nie może przyjechać bez twojej wiedzy. Odparł, że tylko ty masz prawo zdecydować, czy kiedykolwiek ją spotka. Wczoraj wieczorem znów zadzwonił. Powiedział, że nie potrafi żyć ze świadomością, iż stracił ostatnią szansę, nawet nie próbując osobiście zapytać.