— Michał — powiedziała, stukając palcem w teczkę — sam fakt, że znalazłeś te dzieci, nie daje ci prawa do pominięcia obowiązujących procedur.
— Rozumiem.
— Wszystko może potrwać długo. Kontrole, wizyty, opinie, rozmowy. Padną pytania, których możesz nie chcieć słyszeć.
Nie potrzebowałem zachęty.
— Odpowiem na wszystkie.
— Niedawno pochowałeś narzeczoną i dziecko.
Zacisnąłem szczękę.
Adrianna to zauważyła, ale nie złagodziła tonu.
— Nadal bardzo cierpisz.
— Tak.
— Odpowiem na każde pytanie.
— W takim razie muszę zrozumieć jedną rzecz. Chcesz adoptować te dziewczynki, bo potrzebują ojca, czy dlatego, że ty potrzebujesz powodu, żeby rano wstać?
Jej pytanie trafiło we mnie boleśnie.
Spojrzałem na popękaną skórę swoich dłoni.
— Oba powody mogą być prawdziwe — odpowiedziałem. — Ale tylko jeden powinien być najważniejszy.
— Który?
— One potrzebują bezpieczeństwa. A ja mogę im je dać.
Adrianna długo przyglądała się mojej twarzy.
— Co dokładnie masz na myśli?
— Przejdę wszystkie rozmowy, kontrole i szkolenia. Przygotuję dom. Naprawię wszystko, co trzeba. Ale nigdy nie będę oczekiwał od dwóch niemowląt, że mnie uleczą.
Jej pióro zatrzymało się nad kartką.
— Potrzebują bezpieczeństwa — powtórzyłem.
— I nie chcesz, żeby cię uratowały?
— Nie, Adrianno. Chcę być dla nich domem.
Dopiero wtedy coś zapisała w teczce.
— W takim razie musisz to udowodnić.
I udowodniłem.
Doprowadziłem dom do porządku. Kupiłem pieluchy i wszystko, czego mogły potrzebować. Poprosiłem Krzysztofa, żeby sprawdził, czy o niczym ważnym nie zapomniałem.
Przemalowałem pokój dziecięcy. Zostawiłem żółte ściany, bo nie potrafiłem całkowicie wymazać Marty ze swojego życia. Mogłem jedynie zrobić w nim miejsce dla kogoś jeszcze.
— Chcę być ich domem — powiedziałem sam do siebie.
Kilka miesięcy później, gdy nie udało się odnaleźć żadnych krewnych dziewczynek, Zosia i Hania trafiły do mnie jako moje przybrane córki. Formalna adopcja została zakończona później, kiedy sąd dopełnił wszystkich wymaganych czynności.
Stopniowo stawałem się ojcem — popełniając przy tym błąd za błędem.
Myliłem butelki, bezskutecznie próbowałem znaleźć czyste pieluchy i uczyłem się kupować ubrania dla dwóch dziewczynek.
Każdego dnia coś robiłem źle, a mimo to z każdym dniem coraz bardziej byłem ich ojcem.
Lata minęły niemal niezauważenie. Przeziębienia. Szkolne przedstawienia. Zebrania z rodzicami. Dwa urodzinowe torty, bo Hania uwielbiała czekoladę, a Zosia wanilię.
Ojcem stawałem się po jednej pomyłce naraz.
Kiedy sprawa została oficjalnie zamknięta, Adrianna oddała mi ręczniki plażowe. Schowałem je w cedrowej skrzyni.
Zdjęcie Marty zawsze nosiłem w portfelu.
Przez lata starałem się nie wypowiadać imienia Igi, wierząc, że milczenie ochroni moje córki przed ciężarem mojej straty.
Kiedy jednak skończyły piętnaście lat, w naszym domu zaczęły pojawiać się sekrety.
— Po lekcjach będziemy się uczyć.
— Zapisałyśmy się na pewne zajęcia. Odbywają się w weekendy.
Pewnej soboty dziewczyny wróciły do domu zmęczone, ale z podejrzanie szerokimi uśmiechami.
Czekałem na nie w kuchni.
— Ostatnio obie znikacie gdzieś zdecydowanie zbyt często.
Zosia otworzyła lodówkę.
— Jesteśmy nastolatkami.
Hania nalała sobie wody.
— Sam nauczyłeś nas odpowiedzialności.
— Jesteśmy nastolatkami — powtórzyła Zosia.
— A ja najwyraźniej wychowałem was również na świetne kłamczuchy.
Obie zamarły.
Przez chwilę wydawało mi się, że teraz wszystko wyjaśnią.
Zosia pochyliła się jednak i pocałowała mnie w policzek.
— Wszystko z nami w porządku, tato.
Chciałem zażądać wyjaśnień. Strach zmusił mnie jednak do milczenia.
W głębi duszy sądziłem, że rozumiem.
Nigdy nie ukrywaliśmy przed dziewczynkami, że zostały adoptowane. Być może zaczęły szukać swoich biologicznych krewnych.
Dawno temu obiecałem sobie, że nigdy nie zmuszę ich do wyboru między mną a inną rodziną.
Dlatego przez kolejne trzy lata nie zadawałem pytań.
Do dnia ich osiemnastych urodzin, zapisanego w dokumentach, miałem czas przygotować się na myśl, że pewnego dnia mogę je stracić.
Wydawało mi się, że rozumiem wszystko.
Na urodzinową kolację przygotowałem ich ulubione potrawy: kurczaka z czosnkiem i tłuczone ziemniaki z dużą ilością masła.
Krzysztof przyjechał z tortem i mocno uściskał każdą z dziewczyn. Adrianna również zadzwoniła, tak jak robiła to w każde ich urodziny. Kiedy Krzysztof wychodził, uparcie unikał mojego spojrzenia.
To powinno było mnie zaniepokoić.
Po kolacji Zosia odłożyła widelec.
— Tato, musimy coś przynieść.
Hania wstała od stołu zbyt gwałtownie.
Obie poszły na górę. Słuchałem ich kroków nad głową.
Gdy wróciły, każda trzymała jeden ze starych ręczników.
Zrobiłem krok do tyłu.
— Skąd macie te ręczniki?
Zosia położyła biały na stole. Hania ostrożnie ułożyła obok różowy.
— Tato — powiedziała Zosia — proszę, nie znienawidź nas za to, co zobaczysz.
— Miałbym was znienawidzić? Dlaczego miałbym was znienawidzić?
Hania zadrżała.
— Dlaczego masz te rzeczy?
— Przez ostatnie trzy lata cały czas cię okłamywałyśmy — przyznała.
Mocniej ścisnąłem oparcie krzesła.