— Albo wyda pani trzydzieści złotych, albo zabierze go pani gdzie indziej.
— Powiedziałam, że to nie jest wada charakteru.
Przytuliłam Borysa mocniej.
Nie wstydziłam się swojego psa.
Ale nagle poczułam wstyd z powodu kawy za cztery złote.
I właśnie to mnie rozgniewało.
— Przyszłam tutaj, bo na waszej tabliczce jest napisane, że psy są mile widziane.
— Są mile widziane.
— Najwyraźniej tylko te ładne, należące do zamożnych ludzi, którzy zamawiają obiad.
Twarz Krzysztofa stwardniała.
— Nie będę o tym dyskutował, proszę pani.
— Ja również nie zamierzam.
Odwróciłam się w stronę drzwi.
Po dwóch krokach pomieszczenie znowu przechyliło się pod moimi stopami.
Kolana zrobiły mi się miękkie.
Ktoś chwycił mnie za łokieć.
— Spokojnie. Wszystko w porządku?
Był to starszy mężczyzna w ciemnym płaszczu.
— Tak, nic mi nie jest.
Kłamstwo wyszło ze mnie odruchowo.
Mężczyzna nie puścił mojego ramienia.
— Na pewno?
Zatrzymałam się.
— Nie. Właściwie trochę kręci mi się w głowie. Nie jadłam obiadu i próbuję tylko złapać oddech.
— Potrzebuje pani pomocy medycznej? Jak ma pani na imię?
— Karolina. Nie, dziękuję. Muszę po prostu usiąść.
Maria pospieszyła w moją stronę ze szklanką wody.
Zanim zdążyłam ją odebrać, zza naszych pleców odezwał się Krzysztof:
— Naprawdę potrzebuje pani pomocy medycznej?
— Nic jej nie jest — dodał po chwili. — Właśnie wychodziła ze swoim brzydkim psem.
Nieznajomy powoli się odwrócił.
— Nazywasz się Krzysztof, prawda?
Krzysztof wyprostował się.
— Tak. A dlaczego? Znamy się?
Mężczyzna najpierw spojrzał na Borysa, a potem ponownie na właściciela kawiarni.
— Powiedziałeś, że wychodziła ze swoim brzydkim psem.
Krzysztof milczał.
Nieznajomy odezwał się spokojnie:
— Powiedz mi, Krzysztofie… czy coś mówi ci imię Wiktoria?
Z twarzy Krzysztofa odpłynęła resztka koloru.
— Co takiego?
— Wiktoria.
Krzysztof patrzył na niego, jakby nagle przestał rozumieć słowa.
Nieznajomy poczekał, aż odzyskam równowagę, i dopiero wtedy delikatnie wypuścił mój łokieć.
— Jestem Stefan — powiedział.
Krzysztof otworzył usta.
— Ojciec Wiktorii?
Stefan skinął głową.
— Proszę pana, doszło do nieporozumienia.
Wyraz twarzy Stefana prawie się nie zmienił.
— Stałem tutaj przez cały czas.
— Nie zdawałem sobie sprawy, kim pan jest.
— Przyszedłem na kawę — odparł Stefan. — I chciałem zobaczyć mężczyznę, którego moja córka zamierza poślubić.
Wtedy zrozumiałam.
Wiktoria była narzeczoną Krzysztofa.
Krzysztof spojrzał na mnie jeszcze raz.
Tym razem jego zachowanie zmieniło się całkowicie.
— Proszę usiąść, pani Karolino — powiedział szybko. — Maria poda pani kawę, a może zje pani coś, żeby zawroty minęły.
Prawie się roześmiałam.
Jeszcze dziesięć sekund wcześniej nie zasługiwałam nawet na krzesło.
Teraz sam je dla mnie odsunął.
Maria postawiła przede mną szklankę wody.
— Dziękuję — powiedziałam.
Nachyliła się i ściszyła głos:
— Nie ma żadnej zasady o trzydziestu złotych.
Krzysztof ją usłyszał.
— Mario.
Spojrzała na niego.
— Nie ma takiej zasady.
To coś we mnie uspokoiło.
Nie egzekwował żadnej istniejącej reguły.
Po prostu wymyślił ją dla mnie.
Krzysztof zniknął za ladą. Po chwili wrócił z kawą, kanapką i miską wody.
— To dla pani psa — powiedział, podsuwając miskę Borysowi.
Następnie przesunął kanapkę w moją stronę.
— Na koszt firmy.
— Nie musiałeś tego robić — odpowiedziałam.
— Chciałbym naprawić sytuację.
Spojrzałam na Stefana, a potem z powrotem na Krzysztofa.
— Naprawiłbyś ją, gdyby Stefan nie wszedł do środka?
Krzysztof zacisnął szczękę.
Stefan nic nie powiedział.
W końcu Krzysztof odezwał się cicho:
— Nie powinienem był tak do pani mówić.
— Nie powinieneś.
— Jestem pod presją — zaczął, jakby chciał się usprawiedliwić. — Ludzie siedzą godzinami przy jednym napoju. Psy zajmują miejsca. Mam czynsz, pensje, koszty produktów…
— Wiem, ile kosztują rzeczy.
Spojrzał na mnie.
— Większość mojej emerytury znika, zanim kupię jedzenie. A byłam tutaj dopiero dwie minuty.
Nie odpowiedziałam.
— Nie zapytałeś, jak długo zamierzam zostać — ciągnęłam. — Spojrzałeś na mnie, spojrzałeś na Borysa i uznałeś, że nie jesteśmy warci miejsca przy stoliku.
Krzysztof wypuścił powietrze.
— Możemy o tym zapomnieć?
— Chyba nie potrafię.
— Przecież przeprosiłem.
— Dopiero wtedy, kiedy dowiedziałeś się, kim jest Stefan.
— Nie możemy zamienić jednej nieprzyjemnej rozmowy w coś większego.
Odsunęłam od siebie kanapkę.
— To już jest większe niż jedna nieprzyjemna rozmowa. Zmieniłeś zasady, bo nie spodobało ci się, że klient stoi przed tobą.
Krzysztof spojrzał na Marię.
— Mario, proszę. Porozmawiaj z nią.
Maria odstawiła filiżanki na ladę.
— Ma rację. Wymyśliłeś tę zasadę.
Krzysztof otworzył usta, ale wtedy nad drzwiami zadzwonił dzwonek.
Do kawiarni weszła kobieta, która właśnie sprawdzała coś w telefonie.
— Krzysztof? Przepraszam, znalezienie miejsca do parkowania zajęło wieczność.
Podniosła wzrok.
— Tato?
Stefan odwrócił się i uśmiechnął.
Kobieta przeszła przez salę i go objęła.
— Co ty tutaj robisz?
— Pomyślałem, że zrobię ci niespodziankę, kochanie.