— I rzeczywiście zrobiłeś! Chodź, przedstawię cię Krzysztofowi!
Odwróciła się, lecz wtedy zauważyła jego twarz.
— Co się stało?
Krzysztof ruszył w jej stronę.
— Wiktorio, to było trudne popołudnie.
Tak jednak nie zamierzałam opowiadać tej historii.
Uśmiech Wiktorii zgasł.
— Co się dzieje?
Stefan spojrzał na mnie.
— Powinnaś usłyszeć to od Karoliny.
Wiktoria podążyła za jego wzrokiem i zauważyła Borysa.
— Och, maleństwo…
Przykucnęła, ale delikatnie ją zatrzymałam.
— On jest niewidomy. Ma na imię Borys.
Jej dłoń znieruchomiała.
— Mogę go dotknąć?
— Najpierw pozwól mu cię obwąchać.
Borys powąchał jej palce, a potem wsunął głowę pod jej dłoń.
— Cześć, Borys — powiedziała cicho.
Krzysztof poruszył się niespokojnie obok niej.
— Wiktorio, już to wyjaśnialiśmy. Nie musisz się w to angażować.
Wstała.
— W takim razie powiedz mi, co się wydarzyło.
Mój stary odruch odezwał się natychmiast.
Nie rób kłopotu.
Nie mieszaj jej w to.
— To naprawdę nic takiego…
Urwałam.
— Nie. Właściwie to nieprawda. Przyszłam tutaj, bo zrobiło mi się słabo — powiedziałam. — Zamówiłam kawę. Krzysztof oznajmił, że Borys może zostać tylko wtedy, jeśli wydam co najmniej trzydzieści złotych.
Krzysztof zacisnął szczękę.
Wiktoria na moment zamknęła oczy.
— Krzysztof.
— To był tylko odruch — odpowiedział.
— Obiecałeś mi, że skończysz z takim ocenianiem ludzi.
To zdanie zmieniło atmosferę w całej kawiarni.
Krzysztof spojrzał na nią.
— To nie jest to samo.
— Brzmi dokładnie tak samo.
Wiktoria odwróciła się do mnie.
— Przepraszam. Proszę mówić dalej.
— Wskazałam na golden retrievera. Krzysztof powiedział, że Borys jest stary, nieatrakcyjny i psuje atmosferę lokalu.
Wiktoria wpatrywała się w niego z niedowierzaniem.
— Naprawdę tak powiedziałeś?
— Byłem sfrustrowany.
— Kilka miesięcy temu cię przed tym ostrzegałam.
Krzysztof wyprostował się.
— Powiedziałem, że nad tym pracuję.
— Powiedziałeś, że przestaniesz decydować, kto zasługuje na szacunek, na podstawie tego, ile pieniędzy wydaje i jak wygląda.
Krzysztof zerknął na Stefana.
— Próbuję prowadzić firmę.
— A ja próbowałam nie zemdleć — odpowiedziałam.
Wiktoria spojrzała na Marię.
— Czy to już się zdarzało?
Maria zawahała się.
Krzysztof natychmiast jej przerwał:
— Nie wciągaj w to mojego personelu.
Maria odłożyła filiżankę.
— Widziałam, jak wypraszałeś ludzi, którzy zamówili tylko jedną kawę. Ale po raz pierwszy słyszę, żebyś wymyślił zasadę dotyczącą psa.
Twarz Wiktorii wyraźnie posmutniała.
Krzysztof spojrzał na nią.
— Wiesz, ile pracy włożyłem w to miejsce.
— Wiem — odparła. — I właśnie dlatego przez cały czas prosiłam cię, żebyś się zmienił.
Krzysztof przetarł czoło.
— Możemy porozmawiać na osobności?
— Nie — powiedziała Wiktoria. — Karolina nie powinna znikać z rozmowy o tym, co ją spotkało.
Stefan odezwał się po raz pierwszy od dłuższej chwili.
— Przyszedłem tutaj, bo Wiktoria opowiadała mi, jak bardzo jesteś dumny z tego miejsca.
Krzysztof odwrócił się do niego.
— Wiesz, jak trudno jest coś zbudować?
— Wiem.
Stefan rozejrzał się po kawiarni.
— Właściwie rozmawialiśmy z Wiktorią o twoich planach rozwoju.
Wiktoria zmarszczyła brwi.
— Tato?
— Jeszcze nic wam nie mówiłem — wyjaśnił Stefan. — Rozważałem pomoc po ślubie.
Krzysztof spojrzał na niego z napięciem.
— Chciałeś zainwestować?
— Zastanawiałem się nad tym. Dlatego chciałem zobaczyć lokal na własne oczy.
Krzysztof zerknął na kanapkę, którą przyniósł kilka minut wcześniej, a potem na miskę z wodą dla Borysa.
Nagle zrozumiał, że jego uprzejmość pojawiła się dopiero wtedy, gdy dowiedział się, kim jest Stefan.
Spojrzałam na niego.
— Tego nie wiedziałeś, prawda?
— Nie.
— Ale wiedziałeś, kim jest Stefan.
Krzysztof zacisnął usta.
— Widziałem jego zdjęcia. Rozmawialiśmy też przez telefon.
Wskazałam na kanapkę.
— A wtedy nagle stałam się kimś, komu warto przeprosić.
Jeszcze dziesięć minut wcześniej byłam dla niego starą kobietą z tanią kawą.
Potem wszedł Stefan i Krzysztofowi zaczęło zależeć na tym, kto patrzy.
Wiktoria przez kilka sekund milczała.
Następnie zdjęła pierścionek zaręczynowy.
Krzysztof wpatrywał się w niego, jakby nie rozumiał, co widzi.
— Zrywasz ze mną z powodu obcej kobiety?
— Nie — odpowiedziała Wiktoria. — Zrywam, bo ostrzegałam cię wcześniej. Powiedziałam, że nie zbuduję życia z człowiekiem, który ocenia wartość innych przez pryzmat ich ubrań, pieniędzy albo tego, co mogą dla niego zrobić.
Położyła pierścionek na ladzie.
Krzysztof natychmiast zwrócił się do Stefana.
— A ty teraz mówisz, że nie zainwestujesz?
— Nie zainwestuję — odparł Stefan spokojnie.
Krzysztof spojrzał na mnie.
— Przez ciebie straciłem wszystko!
Stałam z Borysem przyciśniętym do boku.
— Nie. Zamówiłam tylko kawę.
Krzysztof zamilkł.
— To ty wybrałeś wszystko, co wydarzyło się później.
Po raz pierwszy tego popołudnia zobaczyłam, że Krzysztof wygląda na mniejszego niż sala, którą uważał za swoją.
***
Kilka minut później podszedł ponownie do mojego stolika.
— Nie powinienem był tak się do ciebie odezwać.
Tym razem nie patrzył ani na Stefana, ani na Wiktorię.