— Dzień Księgowego.
— Ach…
— „Ach”? — Teresa natychmiast go przedrzeźniła. — Twoja matka pracowała w księgowości trzydzieści osiem lat. Prawie dwadzieścia z nich byłam główną księgową.
— Pamiętam.
Jej głos od razu nabrał energii.
— Z dziewczynami postanowiłyśmy się spotkać.
— Świetnie.
— U was.
Marek przestał kroić pomidora.
— Gdzie?
— W waszym nowym mieszkaniu.
— Mamo…
— Co „mamo”? U mnie jest mała kuchnia. Mąż Grażyny będzie w domu, u Walerii trwa remont, a w kawiarni jest hałas, muzyka i nie da się spokojnie porozmawiać. U was kuchnia z salonem jest duża.
Marta, stojąca przy lodówce, powoli odwróciła głowę. Marek na nią spojrzał.
— Mamo, ty nas w ogóle zapytałaś?
— Właśnie pytam.
— Po tym, jak zaprosiłaś wszystkich?
Przez chwilę w słuchawce panowała cisza.
— No… powiedziałam, że spotkamy się u was.
Marek zamknął oczy.
— Mamo!
— O co chodzi? Będzie nas tylko pięć. Każda coś przyniesie. Kupię tort, Grażyna zrobi sałatkę, Waleria przygotuje coś mięsnego. Marta prawie nic nie będzie musiała robić.
Marta uniosła brwi.
„Prawie”.
— Przyjdziemy o szóstej — ciągnęła Teresa. — Marta tylko normalnie nakryje do stołu. I wyjmijcie ten biały serwis, który dostałam od was na parapetówkę. Nie będziemy przecież jeść z plastikowych talerzy.
— Mamo…
— Dobrze, Marku, muszę kończyć. Zupa mi stygnie. Do czwartku.
Rozłączyła się.
Przez kilka sekund w kuchni było zupełnie cicho.
Marek odłożył nóż.
— Zadzwonię do niej.
— Nie.
— Marto, ona nawet nie zapytała.
— Zapytała.
— Po zaproszeniu wszystkich!
— Marek.
Marta się uśmiechnęła.
Mężowi ten uśmiech zdecydowanie się nie spodobał.
— Co?
Wyszła z kuchni. Wróciła po minucie, trzymając w rękach ten sam szlafrok.
Marek spojrzał na żonę, potem na szlafrok, a następnie znów na żonę.
— Nie.
— Co „nie”?
— Marto, nie.
— Co w tym złego?
— Znam ten wyraz twarzy.
Marta wygładziła rękaw.
— Twoja mama bardzo się postarała, żeby wybrać dla mnie prezent. Sama powiedziała, że to teraz najbardziej odpowiedni rodzaj domowego ubrania.
— Ona mnie zabije.
— Za co?
— Nie mnie. Ciebie.
— Po prostu założę jej prezent.
Marek próbował zachować powagę, ale po kilku sekundach wyobraził sobie minę matki i wybuchnął śmiechem.
— Tylko mnie w to nie mieszaj.
— Potrzebuję od ciebie tylko jednej rzeczy.
— Jakiej?
— Nie wtrącaj się.
Szesnasty lipca okazał się wyjątkowo upalny.
Po południu termometr za kuchennym oknem pokazywał prawie trzydzieści stopni. Mimo działającej klimatyzacji w mieszkaniu nadal było duszno.
Pogoda nie mogła być bardziej nieodpowiednia dla grubego flanelowego szlafroka.
Marta uznała, że tym lepiej.
Do piątej nakryła stół. Nie dlatego, że Teresa jej kazała. Po prostu goście mieli przyjść do ich domu, a Marta nie potrafiła przyjmować ludzi byle jak.
Pokroiła warzywa, wyłożyła domowe marynowane grzyby, ser i owoce. Marek kupił kilka butelek wody mineralnej oraz soki.
O wpół do szóstej Marta poszła się przebrać.
Kilka minut później wyszła z sypialni, a Marek stanął na korytarzu jak wryty. Oparł dłoń o ścianę.
Szlafrok leżał na niej fatalnie.
Był za szeroki i za długi. Marta wyglądała jak osoba, która w środku lipca pomyliła kierunek i zamiast na plażę wybierała się na biegun północny.
Dopełnieniem stroju były zwykłe kapcie i włosy związane w ciasny węzeł.
— No? — zapytała.
Marek zasłonił usta dłonią.
— Staram się być dobrym mężem.
— I?
— Na razie z trudem.
— Pasuje mi?
— Wyglądasz jak kierowniczka domu wczasowego z lat dziewięćdziesiątych.
Marta skinęła głową.
— Czyli idealnie.
— Nie jest ci gorąco?
— Nie do wytrzymania.
— Może jednak przesadzasz?
— Dla sztuki można trochę pocierpieć.
Punktualnie o szóstej zadzwonił dzwonek.
Teresa weszła pierwsza. Miała na sobie jasnoniebieską sukienkę, nowe sandały i cienki łańcuszek na szyi. Za nią pojawiły się cztery kobiety mniej więcej w jej wieku.
— Marku! — zawołała uroczyście. — Przywitaj gospodarza.
Potem zwróciła się do koleżanek:
— To mój syn.
— Pamiętamy Marka — zaśmiała się niska kobieta z krótko obciętymi siwymi włosami. — Jako chłopiec po szkole przybiegał do naszego działu księgowości.
— Walerio, to było prawie trzydzieści lat temu.
— Nie przypominaj mi.
Wszystkie się roześmiały.
Kobiety zdjęły buty, położyły torebki na kuchennym blacie i zaczęły wyjmować przyniesione potrawy.
Teresa od razu poczuła się jak gospodyni idealnego przyjęcia.
— Grażyno, sałatkę połóż tutaj. Nie, nie w tej misce, weźmy białą. Marku, gdzieś tu były twoje okulary. Marta będzie wiedziała.
W tym momencie Marta wyszła z sypialni.
Rozmowa urwała się natychmiast.
Teresa zamarła.
Waleria spojrzała na szlafrok. Grażyna na jego kolor. Inna kobieta szybko odwróciła wzrok, ale kąciki ust już zaczęły jej drżeć.
Marta uśmiechnęła się uprzejmie.
— Dobry wieczór. Wszystkiego najlepszego z okazji waszego święta zawodowego.
— Dziękujemy, Martusiu — pierwsza odezwała się Waleria.
Teresa w końcu odzyskała głos.
— Marto…
— Tak?
— Dlaczego jesteś tak ubrana?
Synowa wyglądała na szczerze zdziwioną.
— A co jest nie tak?
Teresa zerknęła na koleżanki, a potem na szlafrok.
— No… mamy gości.