Próbowałam brzmieć pogodnie, choć strach ściskał mi serce.
— Zostało jeszcze jedno miejsce. Ten elegancki butik przy ulicy Lipowej.
— Proszę, spróbujmy już tylko tam.
Sprzedawczyni obejrzała Jagodę od stóp do głów. W kącikach jej ust pojawił się chłodny, ledwie zauważalny grymas.
Przez moment prawie użyłam dawnego przezwiska córki. Zatrzymałam je jednak na języku. „Jagódka” należała do Michała. Tylko do niego.
W witrynie butiku przy Lipowej wisiała suknia, którą wyobrażałam sobie na Jagodzie od chwili, gdy kilka dni wcześniej przejeżdżałyśmy tamtędy samochodem. Kremowobiała, lekka, miękka, niemal baśniowa.
Jagoda patrzyła na nią bardzo długo. Wreszcie odezwała się głosem, który przez sekundę zabrzmiał jak dawniej.
— Czy mogłabym przymierzyć tę z wystawy?
Sprzedawczyni ponownie przesunęła po niej wzrokiem. Spojrzenie zatrzymało się na biodrach, potem na ramionach, a usta zacisnęły się w cienką linię.
— Kochanie, ta suknia nie jest dla ciebie. Jesteś na nią za duża.
Tyle.
Bez przeprosin.
Bez próby złagodzenia ciosu.
Jedno nagie zdanie, które uderzyło mocniej niż policzek.
Jagoda nie rozpłakała się.
Nie zaprotestowała.
Odwróciła się tylko, wyszła ze sklepu i bez jednego słowa usiadła na miejscu pasażera w samochodzie.
Ruszyłam za nią z drżącymi rękami. Kluczyki niemal wypadły mi z palców.
Przez całą drogę patrzyła przed siebie.
— Jagoda… tak strasznie mi przykro. Wrócę tam i powiem tej kobiecie, co o niej myślę…
— Jedź, proszę.
— Po prostu jedź.
Nie odrywała wzroku od jezdni. Co chwilę zerkałam na nią, czekając, aż pęknie. Na łzy, krzyk, złość. Na cokolwiek.
Nie wydarzyło się nic.
I właśnie ta cisza przeraziła mnie bardziej niż płacz.
Po wejściu do domu wolno wspięła się po schodach i zamknęła drzwi pokoju.
Sekundę później usłyszałam kliknięcie zamka.
Oparłam czoło o drewno i starałam się płakać tak cicho, by tego nie usłyszała.
Po pewnym czasie usiadłam na dywanie pod jej drzwiami. Plecy przycisnęłam do framugi.
— Jagoda… otwórz, proszę.
— Nie pójdę na ten bal, mamo.
— Kochanie, coś znajdziemy. Możemy zamówić suknię u krawcowej albo nawet spróbować uszyć ją same…
— Mamo. Przestań.
Jej głos był pusty i wyczerpany, jakby nie zostało w niej nic, czym mogłaby walczyć.
— Nigdy tam nie pójdę. Proszę… już więcej nie próbuj.
Znów przycisnęłam czoło do drzwi i rozpłakałam się bezgłośnie.
Jedno dziecko już pochowałam.
Teraz czułam, że tracę także drugie. Nie nagle, lecz powoli, kawałek po kawałku. Jakby córka wymykała mi się szczeliną pod drzwiami, poza zasięg moich rąk.
Nie wiedziałam, jak ją ocalić.
Nie potrafię powiedzieć, ile czasu tam siedziałam.
Wystarczająco długo, by nogi zupełnie mi zdrętwiały.
Wystarczająco długo, by popołudniowe światło w korytarzu zmieniło się w wieczorny półmrok.
Kilka dni później ktoś zapukał do drzwi.
Otworzyłam w tym samym ubraniu, które miałam na sobie poprzedniego dnia.
Na ganku stał Kacper.
Miał spraną bluzę z kapturem, a do piersi przyciskał mały szkicownik. Wyglądał na zdenerwowanego, lecz pod tym napięciem kryła się determinacja, jakiej nigdy wcześniej u niego nie widziałam.
— Pani Wójcik… czy moglibyśmy chwilę porozmawiać na zewnątrz?
Wyszłam i ostrożnie zamknęłam za sobą drzwi.
— Czy z Jagodą wszystko w porządku? Napisała do ciebie?
Pokręcił głową.
— Nie, proszę pani.
Wciągnął głęboko powietrze.
— Potrzebuję jej wymiarów.
— Kacper… o czym ty mówisz?
— Do balu zostały dwa tygodnie.
Urwał na moment.
— Dam radę.
Spojrzał mi prosto w oczy.
— Wiem, że to brzmi jak szaleństwo. Ale musi mi pani zaufać. I najważniejsze… nie może jej pani nic powiedzieć. Ani jednego słowa.
Patrzyłam na chłopca, którego znałam od dziecka. Na syna sąsiadów, dorastającego dwa domy dalej.
Miał siedemnaście lat.
Paznokcie obgryzione niemal do skóry.
A szkicownik trzymał tak mocno, jakby ściskał umowę, od której zależy czyjeś życie.
— Kacper… przecież nigdy nie uszyłeś sukni na bal.
Tej nocy długo stałam przy kuchennym oknie.
W jego pokoju paliło się światło jeszcze grubo po trzeciej nad ranem.
Nie gasło.
Ani na chwilę.
— Nie, proszę pani. Nigdy czegoś takiego nie szyłem.
— Więc jak zamierzasz…?
— Potrzebuję tylko, żeby powiedziała pani „tak”.
Byłam o krok od odmowy.
Miałam dziesiątki rozsądnych powodów.
Ale w jego oczach było coś, co nie pasowało do siedemnastolatka. Spokój. Pewność. Siła, której sama nie czułam od śmierci Michała.
— Dobrze — wyszeptałam. — Zgadzam się.
Tego wieczoru znów stanęłam przy kuchennym oknie i obserwowałam jasny prostokąt w domu Kacpra. Światło nie zgasło nawet po trzeciej.
Zastanawiałam się, na co właściwie pozwoliłam.
Trzeciego dnia zadzwoniła jego mama.
Światło w oknie Kacpra stało się tymczasem moim nowym zegarem.
Północ.
Druga.
Trzecia nad ranem.
Nieraz stałam przy zlewie i patrzyłam na jedyny rozświetlony pokój na całej ulicy, podczas gdy reszta sąsiadów dawno spała.
Trzeciego dnia odezwał się telefon.
— Ewa — usłyszałam zmęczony głos jego matki. — Ma palce starte do krwi. Robiłam mu zimne okłady i założyłam opatrunki, ale wszystko zaraz pozdejmował. Opuścił nawet sprawdzian z chemii.