— Jaki znowu kociak, Anka?! — wrzasnął Marek. — Zwariowałaś? Dopiero skończyliśmy remont! Mamy świeżo położone tapety, nowe panele, a ty wnosisz do domu zapchlone zwierzę ze śmietnika!
— On tam umierał! — krzyknęłam, czując, jak przestraszone maleństwo wbija pazurki w moją kurtkę. — Miałam po prostu przejść obok?
— Tak, miałaś! — ryknął. — Natychmiast go odnieś. Do schroniska, do lecznicy, gdziekolwiek. Za pięć minut ma go tu nie być!
— Naprawdę? — Ogarnęła mnie taka furia, że przestałam nad sobą panować. — W takim razie ja też stąd wyjdę. Razem z nim!
— To wynoś się, dokąd chcesz! — Marek porwał klucze i wybiegł, trzaskając drzwiami tak mocno, że lustro w przedpokoju zadrżało na ścianie.
Kociaka nazwałam Felkiem.
Nie umiałam wyjaśnić, dlaczego akurat tak. Spojrzałam na jego umyty, chudy pyszczek i po prostu wiedziałam, że to Felek.
Weterynarz po badaniu nie próbował mnie pocieszać.
— Szanse są mniej więcej pół na pół. Jest skrajnie wychudzony, odwodniony i ma silną infekcję. Może z tego wyjść, ale równie dobrze organizm może się poddać.
Zaczęłam go ratować z niemal rozpaczliwym uporem.
Musiałam mieć kogoś, o kogo mogłabym się troszczyć. Inaczej bałam się, że oszaleję od pustki, samotności oraz ciszy, która z każdym dniem stawała się trudniejsza do zniesienia.
Marek wrócił dopiero w środku nocy.
Był pijany.
Następnego ranka nie zamieniliśmy ani słowa. Przechodząc przez kuchnię, demonstracyjnie przestąpił nad spodeczkiem z mlekiem, który postawiłam w kącie.
— Zabierz to stąd — wycedził. — Śmierdzi w całym mieszkaniu.
— Nic tu nie śmierdzi — odpowiedziałam lodowato. — Felek jest czysty. Umyłam go i dostał preparat przeciw pasożytom.
— Felek… — powtórzył kpiąco. — Może od razu nadaj mu drugie imię i nazwisko? Na starość zupełnie ci odbiło.
Od tamtej chwili nasze życie zamieniło się w piekło.
Funkcjonowaliśmy jak wrogowie stojący po przeciwnych stronach frontu.
Marek przestał zostawiać pieniądze na zakupy i domowe wydatki.
— Sama utrzymuj swojego darmozjada — oświadczył, kiedy poprosiłam, żeby kupił jedzenie. — Skoro postanowiłaś przygarnąć zwierzę, widocznie cię na nie stać.
— Jesteś małostkowym sknerą! — krzyczałam. — To nie jest wyłącznie moje mieszkanie. Ty też tutaj mieszkasz i jesz!
— A w moim domu nikt nie będzie hodował pcheł! — odpowiadał.
Felek powoli dochodził do siebie. Z każdym dniem jadł chętniej, nabierał ciała, jego sierść robiła się miękka, a spojrzenie coraz bardziej przytomne.
Marka jednak bał się panicznie.
Wystarczyło, że mąż wchodził do pokoju, a kociak natychmiast znikał pod kanapą.
Pewnego dnia Marek wrócił z pracy szczególnie rozdrażniony. W firmie pojawiły się problemy, obcięto mu premię, a kierownik urządził całemu zespołowi awanturę.
Usiadł do kolacji.
Felek, nieświadomy jego nastroju, zaczął bawić się skarpetką rzuconą obok kanapy.
— Wynocha stąd! — ryknął Marek i zamachnął się kapciem.
Przerażony kot odskoczył, zahaczając o wazon stojący na komodzie.
Naczynie runęło na podłogę i rozpadło się na dziesiątki kawałków.
To był mój ulubiony prezent od mamy.
— Popatrz tylko, co zrobiło to twoje bydlę! — Twarz Marka nabiegła krwią. — Koniec! Skończyła mi się cierpliwość! Albo natychmiast pozbędziesz się tego kota, albo nie ręczę za siebie!
Zrobiłam krok do przodu i zasłoniłam własnym ciałem drżącego Felka.
— Spróbuj go tylko dotknąć — powiedziałam cicho, lecz ton mojego głosu przeraził nawet mnie. — Tknij go jednym palcem, a od razu wezwę policję. Jutro składam pozew o rozwód.
Marek patrzył na mnie niemal całą minutę.
Oddychał ciężko, zaciskając pięści.
W końcu odwrócił się i splunął z pogardą.
— Idiotka — rzucił. — Jesteś kompletną idiotką, Anka.
Poszedł do salonu i po raz pierwszy zamknął drzwi od środka.
Minął miesiąc.
Napięcie w mieszkaniu stało się tak silne, że wystarczyłoby jedno niewłaściwe słowo, by wszystko eksplodowało.
Prawie ze sobą nie rozmawialiśmy. Porozumiewaliśmy się za pomocą karteczek przyczepianych do lodówki.
„Kup chleb”.
„Opłać prąd”.
„Odbierz rachunki ze skrzynki”.
Naprawdę zaczęłam przygotowywać się do rozwodu.
Gromadziłam dokumenty, sprawdzałam, jak wygląda podział majątku, i przeglądałam oferty mniejszych mieszkań, na które moglibyśmy zamienić nasze.
Wtedy Marek zachorował.
Wrócił z pracy blady, niemal szary na twarzy, i ledwie trzymał się na nogach. Temperatura zbliżała się do czterdziestu stopni.
Lekarz rozpoznał grypę z powikłaniami.
Marek leżał w salonie, jęczał, rzucał się przez sen i od czasu do czasu mówił coś bez sensu.
Nie byłam potworem. Nie potrafiłam zostawić chorego człowieka bez pomocy.
Przynosiłam mu gorącą herbatę z sokiem malinowym, podawałam leki i zmieniałam mokre kompresy na czole.
Robiłam to jednak w milczeniu, z twarzą nieruchomą jak maska. Jakbym opiekowała się nie własnym mężem, lecz obcym pacjentem, którego ktoś powierzył mi na kilka dni.
W środku nocy obudziła mnie nagle niezwykła cisza.
Marek przestał kaszleć.
Przeszył mnie lęk.
Wstałam, boso przeszłam korytarzem i ostrożnie uchyliłam drzwi salonu.
Światło ulicznej latarni wpadało przez okno i padało wprost na kanapę.