Stopniowo Piotr zamknął się w sobie. Przestał opowiadać Annie o wydarzeniach w hali, nowych maszynach czy o tym, jak pięknie wyszło bejcowanie frontów kolejnej szafy. Ona zapewne zauważyła zmianę. Coraz częściej wydawała się nerwowa, regularniej zostawała po godzinach, tłumacząc się raportami, a kiedy mąż zbliżał się do jej telefonu, szybko odkładała go ekranem do dołu.
Decyzja dojrzała w nim w piątek. Kierownictwo zakładu otrzymało pilne, duże zamówienie na wyposażenie hotelu i zaproponowało pracownikom dodatkowe zmiany w weekend. Piotr zgodził się bez chwili wahania.
— Dodatkowe pieniądze na pewno nam się przydadzą — powiedziała Anna, z jakiegoś powodu unikając jego wzroku. — Przecież od dawna chcieliśmy wymienić sprzęty w kuchni.
Powiedziała to tak zwyczajnie i spokojnie, że przez moment Piotr poczuł wstyd z powodu własnych podejrzeń. Zaraz jednak przypomniał sobie przepełniony kosz. Dwie pary bielizny dziennie. Każdego dnia.
W sobotę zjawił się w fabryce punktualnie o ósmej. Pracę na hali skończył około szesnastej, ale nie wyszedł razem z innymi. Poczekał, aż większość pracowników opuści teren zakładu. Portier, którego wszyscy nazywali panem Władkiem, znał Piotra od lat i nie zdziwił się, gdy ten powiedział, że chyba zostawił w warsztacie pęk kluczy.
Tyle że Piotr nie poszedł do warsztatu. Skierował się prosto do części administracyjnej. W kieszeni roboczej kurtki miał niewielkie urządzenie kupione przez internet. Była to ukryta kamera, wyglądająca niemal dokładnie jak zwykła ładowarka do telefonu.
Korytarz działu sprzedaży był zupełnie pusty. Panowała tam cisza, a w powietrzu unosił się delikatny zapach plastiku i biurowego wyposażenia. Drzwi do pokoju Piotr otworzył zapasowym kluczem. Ironia polegała na tym, że zamki używane w firmowych meblach produkowano właśnie w ich zakładzie, więc znał konstrukcję mechanizmów jak własną kieszeń. Na biurku Anny panował idealny porządek. Obok monitora stało zdjęcie sprzed pięciu lat, zrobione podczas ich wyjazdu do Sopotu. Na fotografii oboje szeroko się uśmiechali i wyglądali na naprawdę szczęśliwych.
Piotr poczuł bolesny ucisk w gardle.
— Wybacz mi, Aniu, ale muszę poznać prawdę — szepnął.
Kamerę umieścił w gniazdku w kącie, tuż obok szafy z dokumentami. Z tego miejsca obiektyw obejmował zarówno stanowiska pracy, jak i niewielką kanapę w części przeznaczonej dla klientów. Piotr uruchomił aplikację i sprawdził obraz. Wszystko było wyraźne. Urządzenie nie miało żadnej migającej diody, wyglądało więc jak ładowarka, którą ktoś po prostu zostawił w kontakcie.
Wyszedł z zakładu dopiero o zmierzchu. Czuł się podle. Jak ktoś, kto przekroczył granicę, której nigdy nie powinien przekraczać. Mimo to dręczące go podejrzenie na jakiś czas ucichło, jakby samo spokojnie czekało na poniedziałek.
Poniedziałkowy poranek dłużył się niemiłosiernie. W hali stępił się frez, brygadzista chodził rozdrażniony, a Piotr niemal co pięć minut sięgał po telefon. Czekał, aż pracownicy działu sprzedaży rozpoczną dzień.
Punktualnie o dziewiątej kamera przesłała pierwszy obraz. Na ekranie pojawiło się znajome biuro. Po chwili weszła Anna. Zdjęła płaszcz, podeszła do lustra i poprawiła spódnicę. Serce Piotra przyspieszyło. Wyglądała tak zwyczajnie, tak znajomo i blisko, że przez moment niemal zapomniał, po co ją obserwuje.
Mniej więcej dziesięć minut później przyszedł Tomasz. Przechodząc obok biurka Anny, nachylił się i powiedział jej coś cicho do ucha. Anna się uśmiechnęła. Piotr zacisnął dłoń tak mocno, że pobielały mu knykcie.
Około jedenastej w pokoju zjawił się pan Henryk. Przez jakiś czas wszyscy omawiali sprawy służbowe, później wrócili do swoich zajęć. Wszystko wyglądało wręcz irytująco normalnie. Piotr zaczął nawet myśleć, że całkowicie się pomylił, a tajemnica zabrudzonej bielizny ma jakieś zupełnie inne wyjaśnienie.
O pierwszej, gdy rozpoczęła się przerwa obiadowa, sytuacja nagle się zmieniła.
Najpierw wyszedł stażysta. Chwilę później biuro opuścił pan Henryk. W środku zostali tylko Anna i Tomasz.
Żona Piotra wstała, podeszła do drzwi i przekręciła klucz w zamku.
W jednej chwili Piotr poczuł, jak jego dotychczasowy świat rozpada się na kawałki. Huk pracujących maszyn przestał mieć znaczenie, stał się odległym, bezsensownym tłem. Mężczyzna przeszedł w najdalszy kąt magazynu, przykucnął za stosami nieheblowanych sosnowych desek i wbił wzrok w ekran telefonu.
— Wszystko przygotowałaś? — dobiegł z głośnika głos Tomasza.
— Tak — odpowiedziała spięta Anna. — Tylko strasznie się boję. Jeżeli Piotr się dowie…
— Nie dowie się. Twój mąż siedzi teraz przy swoich deskach. Nie traćmy czasu, mamy tylko godzinę.
Tomasz ruszył w stronę szafy stojącej niemal obok ukrytej kamery, otworzył drzwiczki i wyjął coś ze środka.
Piotr przestał oddychać.
Nie była to marynarka, ubranie na zmianę ani żadna rzecz, której spodziewał się zobaczyć. Tomasz trzymał solidną walizkę przypominającą specjalistyczny pojemnik do przewożenia sprzętu medycznego.