Złapał ją, zanim runęła na oblodzony chodnik, a później bez wahania zawiózł do szpitala.
Nie wypytywał.
Nie szukał sensacji.
Nie próbował odgrywać bohatera.
Po prostu został.
Czekał obok niej, dopóki lekarz nie odnalazł bicia serca dziecka.
Mocnego.
Równego.
Żywego.
Dopiero później powiedział coś, czego zupełnie się nie spodziewała.
Znał jej ojca.
— Twój ojciec podał mi rękę, kiedy nie miałem nic — wyjaśnił. — Pozwól, żebym teraz pomógł jego córce.
Początkowo Klara nie chciała niczego przyjmować. Miała dość mężczyzn występujących w roli wybawców. Życie nauczyło ją, że niektóre gesty pomocy kryją niewidzialne kajdany, a najtrudniej rozpoznać klatki wyłożone jedwabiem i marmurem.
Ale Aleksander nigdy nie decydował za nią.
Nie wydawał poleceń.
Nie oczekiwał wdzięczności.
Dawał możliwości.
Przekazał jej numery do ludzi, którym można ufać. Zorganizował dyskretny transport, żeby uniknęła fotoreporterów. Kiedy potrzebowała odległości, udostępnił samolot. Gdy szukała miejsca, w którym Ryszard nie mógłby jej odnaleźć, otworzył przed nią drzwi domu należącego do jednej z jego spółek.
— Wyjedź wtedy, kiedy sama będziesz gotowa — powiedział. — Nie dlatego, że przed kimś uciekasz. Dlatego, że pierwszy raz wybierasz siebie.
Teraz Klara stała w progu sypialni i po raz ostatni patrzyła na życie, które Ryszard urządził wokół niej jak luksusowe więzienie.
Jedwabne zasłony.
Kamienna posadzka.
Pokój dziecięcy, w którym wciąż nie było łóżeczka.
Na komodzie stało ich ślubne zdjęcie. Ryszard obejmował ją w pasie, a jego szeroki uśmiech, kiedyś tak ujmujący, wyglądał teraz jak starannie dopracowana maska.
Klara odwróciła ramkę fotografią do blatu.
Chwyciła walizkę.
I wyszła bez oglądania się za siebie.
Część 2
Ryszard zorientował się, że Klary nie ma, dopiero przed południem.
Do tej pory zdążył odespać szampana, zignorować trzy połączenia od Sabiny i wmówić sobie, że żona po prostu urządziła kolejny emocjonalny spektakl, który wkrótce sam się wypali.
Kobiety takie jak Klara zawsze wracają do ciszy — powtarzał sobie.
Najpierw płaczą.
Potem grożą.
Na końcu ustępują.
Kiedy wszedł do kuchni, spodziewał się ją tam zobaczyć. Wyobrażał sobie, że siedzi przy wyspie z kubkiem gorącej herbaty, blada i zawstydzona, gotowa przepraszać, byle tylko nie spotkać jego wzroku.
Penthouse był jednak martwo cichy.
Nie słychać było czajnika.
Nie było szelestu kapci.
Nie było Klary.
Na kuchennym blacie leżała kopia zdjęcia USG.
Pod nią znalazł kartkę.
Nie wychowam naszego dziecka w domu, w którym miłość służy do zadawania bólu.
Ryszard czytał zdanie tak długo, aż poranny zamęt ustąpił miejsca wściekłości.
Natychmiast do niej zadzwonił.
Nie odebrała.
Wybrał numer ponownie.
Tym razem połączenie od razu przeszło na pocztę głosową.
Zadzwonił do recepcji budynku.
— Pani Domańska opuściła apartament wcześnie rano, proszę pana — poinformował portier.
— Z kim?
— Nie potrafię powiedzieć. Przed wejściem czekał samochód.
— Jaki?
— Czarna limuzyna.
Ryszard ścisnął telefon tak mocno, że pobielały mu knykcie.
— Dokąd pojechała?
— Nie wiem, proszę pana.
— Nie wiesz?!
Po drugiej stronie zapadła cisza.
Ryszard rozłączył się i od razu wybrał numer Sabiny.
Odebrała po drugim sygnale.
— Tobie też miłego poranka — zamruczała uwodzicielsko.
— Klara do ciebie dzwoniła?
Sabina zaśmiała się krótko.
— A po co twoja żona miałaby do mnie dzwonić?
— Wyjechała.
Przez chwilę milczała.
Kiedy znów się odezwała, z jej głosu zniknęła lekkość.
— Dokąd?
— Nie wiem.
— Mówisz poważnie? Nie wiesz, gdzie jest twoja ciężarna żona?
Ryszard zacisnął szczękę.
— Nie zaczynaj.
— Ryszard, jeżeli skontaktowała się z prawnikami…
— Skontaktowała.
Tym razem cisza po drugiej stronie trwała dłużej.
— Ile wie? — zapytała Sabina.
To pytanie przeszyło go zimnem.
— Co masz na myśli?
— Nie udawaj idioty. Apartament. Samochód. Przelewy z fundacji. Zapewniałeś, że wszystko jest zabezpieczone.
— Było.
— Naprawdę? — Jej głos stwardniał. — Na części dokumentów widnieje moje nazwisko.
— A czyja to wina?
— Moja? — syknęła. — To ty wydawałeś pieniądze tak, jakby Warszawa należała do ciebie.
— Pół Warszawy rzeczywiście do mnie należy.
— Niedługo nie będzie należało do ciebie nic, jeśli Klara wykaże, że pieniądze fundacji szły na twoje zachcianki.
Ryszard zamknął oczy.
Po raz pierwszy od chwili, gdy żona rozłożyła przed nim dokumenty, poczuł, jak grunt usuwa mu się spod nóg.
Sabina mówiła dalej, już ciszej:
— Załatw to.
— Załatwię.
— Jak?
— Sprowadzę ją z powrotem.
Sabina parsknęła bez cienia rozbawienia.
— Naprawdę sądzisz, że wróci?
— Nadal jest moją żoną.
— Była twoją żoną — odpowiedziała chłodno. — Kobieta, którą widziałam na gali fundacji, była rozbita. Ale ta, która wczoraj położyła przed tobą dokumenty… Ryszard, ona już się ciebie nie bała. A to czyni ją dla ciebie groźną.
Ryszard przerwał połączenie.
Przez następne sześć godzin robił to, co robią wpływowi ludzie, kiedy po raz pierwszy naprawdę czują strach.
Dzwonił.
Do prawników.
Do członków rady fundacji.
Do bankierów.
Do prywatnych detektywów.