Do znajomych, którzy mieli wobec niego długi wdzięczności.
Do mężczyzn, z którymi siedział w zamkniętych klubach, palił drogie cygara, pił starą whisky i słuchał zapewnień o dozgonnej lojalności.
Wieczorem większość z nich przestała odbierać.
O 19.12 telefon zadzwonił ponownie.
To był jego adwokat.
— Ryszard — zaczął ostrożnie — mamy poważny problem.
Ryszard stał przy ogromnym oknie penthouse’u i patrzył na miasto, które zawsze uważał za własne.
— Jaki problem?
— Pełnomocnicy pani Klary złożyli dziś w trybie pilnym kilka wniosków. Część rachunków powiązanych z jej spadkiem została tymczasowo zablokowana. Rada fundacji otrzymała również oficjalne zawiadomienie o podejrzeniu przywłaszczenia środków przeznaczonych na cele charytatywne.
Ryszard znieruchomiał.
— Nie mogą tego zrobić bez dowodów.
— Mają dowody.
Coś ścisnęło go w gardle.
— Jakie?
— Wyciągi. Faktury. Przelewy. I podpisane zeznanie Daniela Radomskiego.
Z twarzy Ryszarda odpłynęła krew.
Daniel Radomski był kiedyś cichym, prawie niewidocznym księgowym fundacji.
Zbyt dokładnym.
Zbyt cierpliwym.
Zbyt uważnym.
Osiem miesięcy wcześniej Ryszard zwolnił go, gdy ten zaczął pytać o faktury wystawiane przez firmę doradczą, która istniała wyłącznie na papierze.
Był przekonany, że Daniel ze strachu będzie milczał.
Pomylił się.
— Gdzie jest Klara? — zapytał przez zaciśnięte zęby.
— Nie wiem.
— Jesteś moim adwokatem.
— Próbuję uchronić cię przed więzieniem — odparł prawnik. — Poszukiwanie twojej żony nie jest teraz moim priorytetem.
— To ona mi to zrobiła.
— Nie. To się dzieje z powodu tego, co zrobiłeś ty.
Ryszard omal nie cisnął telefonem o ścianę.
Zamiast tego rozłączył się i nalał sobie kolejną porcję whisky.
Tymczasem w terminalu biznesowym Lotniska Chopina Klara stała obok prywatnego samolotu, a zimny wiatr szarpał poły jej płaszcza.
Nie weszła jeszcze na pokład.
Maszyna lśniła biało-srebrnym kadłubem w świetle płyty lotniska. Silniki milczały. Nad pasem startowym niebo przechodziło powoli w fiolet i stal. Walizkę umieszczono już w luku bagażowym, a stewardesa czekała dyskretnie kilka kroków dalej.
Aleksander stał z boku, pozostawiając jej tyle przestrzeni, ile tylko potrzebowała.
Miał na sobie ciemny płaszcz i skórzane rękawiczki. Jego twarz była spokojna. Zapytał tylko raz, czy Klara jest pewna.
Odpowiedziała bez wahania.
Tak.
A jednak nie potrafiła zrobić kroku.
Wejście do samolotu nie oznaczało jedynie podróży.
Oznaczało zgodę na to, że pewne marzenie umarło ostatecznie.
Dom urządzany z troską, pokój po pokoju.
Małżeństwo, którego broniła przed innymi nawet wtedy, gdy sama traciła wiarę.
Mężczyzna, o którym chciała wierzyć, że kiedyś okaże się dobrym ojcem, jeśli tylko dostanie jeszcze trochę czasu, cierpliwości, jedną kolejną szansę i jedno kolejne wybaczenie.
Teraz już wiedziała.
To wszystko było iluzją.
Telefon w kieszeni zadrżał.
Ryszard.
Patrzyła na jego imię.
Po chwili na ekranie pojawiło się kolejne połączenie.
Sabina.
Potem znów Ryszard.
Nie odebrała żadnego.
Aleksander podszedł bliżej.
— Nie musi pani odpowiadać.
— Wiem.
— Ale jakaś część pani wciąż tego chce.
Na ustach Klary pojawił się smutny uśmiech.
— Gdzieś głęboko nadal czekam, aż powie jedno zdanie, które uczyni to wszystko choć odrobinę łatwiejszym.
— Jakie?
— Że naprawdę żałuje.
Aleksander przez moment patrzył w stronę pasa.
— Ludzie tacy jak Ryszard rzadko żałują tego, co zrobili. Najczęściej żałują dopiero konsekwencji.
Klara przełknęła ślinę.
Telefon znów zawibrował.
Tym razem pisała Marianna.
Ryszard został poinformowany. Posiedzenie rady fundacji zwołano na jutro. Ma pani zapewnioną ochronę prawną. Proszę nie odpowiadać, chyba że sama pani tego chce.
Nie odpowiadać.
Klara niemal się roześmiała.
Przez lata całe jej małżeństwo było jednym niekończącym się odpowiadaniem na cudze potrzeby.
Dostosowywała się do jego humorów.
Do znikania bez słowa.
Do kłamstw.
Do wymówek.
Przy wspólnych kolacjach tuszowała jego przytyki.
Uśmiechała się mimo samotności.
Wybaczała małe okrucieństwa, aż stały się czymś zwyczajnym, niemal elementem wyposażenia domu.
Teraz cisza wreszcie należała do niej.
— Pani Domańska? — odezwała się stewardesa łagodnym tonem. — Możemy startować, kiedy tylko będzie pani gotowa.
Klara skinęła głową.
Zanim jednak ruszyła, ciemność przecięły mocne światła reflektorów.
Czarny SUV wjechał gwałtownie przez bramę techniczną i zatrzymał się niedaleko hangaru.
Szczęka Aleksandra napięła się.
Klara wiedziała, kto przyjechał, zanim jeszcze otworzyły się drzwi.
Pierwszy wysiadł Ryszard.
Płaszcz miał rozpięty, wiatr rozwiewał mu włosy, a twarz była blada ze złości.
Za nim pojawiła się Sabina.
Mimo mrozu wyglądała nienagannie w kremowym płaszczu i wysokich szpilkach, kompletnie niepasujących do lotniskowej płyty. Perfekcyjny makijaż nie potrafił jednak ukryć paniki.
— Klara! — krzyknął Ryszard.
Na dźwięk własnego imienia w jego ustach ścisnął ją żołądek.
Aleksander zrobił krok naprzód, lecz Klara uniosła dłoń.
— Nie — powiedziała. — Sama to zakończę.
Ryszard szedł szybko, wymachując złożonym plikiem papierów.