Nie wierzyłam w to, co przed chwilą usłyszałam.
Strzałka zatrzymała się nad ikoną drugiego nagrania.
Nie potrafiłam jednak kliknąć.
Po prostu nie byłam w stanie.
Nie wiedziałam, czy chcę zobaczyć to, co kryło się dalej.
Siedziałam tak bardzo długo, wpatrując się w niewielki symbol na ekranie, aż straciłam poczucie czasu.
Wtedy usłyszałam ciche kliknięcie zamka w drzwiach wejściowych.
Klucze uderzyły o ceramiczną miseczkę stojącą na komodzie.
Po chwili rozległy się znajome kroki.
Michał wrócił do domu o wiele wcześniej, niż powinien.
Nie zdążyłam uruchomić kolejnego pliku.
Gwałtownie sięgnęłam do pokrywy laptopa, lecz palce odmawiały mi posłuszeństwa. Zanim zdołałam zamknąć komputer, Michał stanął w wejściu do salonu.
Najpierw spojrzał na ekran.
Potem jego wzrok przesunął się na moją dłoń.
Na srebrny pendrive, który wciąż ściskałam tak mocno, że jego krawędzie wbijały mi się w skórę.
W jednej chwili cała krew odpłynęła mu z twarzy.
Wyglądał, jakby za moment miał stracić przytomność.
Teczka wysunęła mu się z ręki i z głuchym hukiem upadła na podłogę.
Przez moje ciało przebiegł lodowaty dreszcz.
Odruchowo znów dotknęłam laptopa.
— Michale… — zaczęłam, ale głos załamał mi się już na jego imieniu.
— Kim jest Kasia?
Nie odpowiedział.
Nie próbował zaprzeczać.
Nie rzucił żadnego kłamstwa.
Nawet się nie poruszył.
Po chwili ugięły się pod nim nogi.
Osunął się powoli na podłogę i patrzył na pendrive tak, jakby znajdowało się w nim coś żywego, co właśnie wyrwało się na wolność.
— Nie powinnaś była jeszcze tego znaleźć — wyszeptał.
Jego kolana całkowicie odmówiły mu posłuszeństwa.
— Kim ona jest? — usłyszałam własny głos. Brzmiał ostro, twardo i zupełnie obco.
Michał pozostał na kolanach przy wejściu do salonu.
Ramiona mu drżały, lecz nie miał odwagi na mnie spojrzeć.
— Proszę, usiądź — powiedział cicho. — Pozwól mi wszystko wyjaśnić. Od samego początku.
— Od początku? — Zaśmiałam się, choć dźwięk, który wydobył się z mojego gardła, nie miał w sobie nic z radości. — Cztery lata, Michale. Przez cztery lata byłam przekonana, że nie mamy przed sobą tajemnic.
— Nie chciałem… To znaczy… Proszę cię, po prostu usiądź.
— Kim jest Kasia?
Spojrzałam na pendrive zamknięty w zaciśniętej pięści.
Światło lampy odbiło się od obrączki na moim palcu.
Nagle nie mogłam znieść jej widoku.
— Jak długo to trwa?
— To nie jest to, co myślisz.
— Więc powiedz mi wreszcie, czym to jest!
Michał kilka razy próbował odpowiedzieć.
Otwierał usta, lecz za każdym razem głos łamał mu się, zanim zdołał wypowiedzieć całe zdanie.
— To naprawdę nie wygląda tak, jak ci się wydaje…
W końcu zdołał wydusić:
— Te nagrania zrobiłem dla ciebie. Na wypadek, gdybym nigdy nie potrafił powiedzieć ci tego osobiście. Chciałem dać ci pendrive w przyszłym miesiącu, już po naszej rocznicy. Wciąż nie miałem dość odwagi.
Nie mogłam zostać w tym pokoju ani chwili dłużej.
— Jadę do Joanny — oznajmiłam chłodno. — Nie dzwoń. Nie pisz. I pod żadnym pozorem za mną nie jedź.
— Proszę… obejrzyj pozostałe nagrania, zanim podejmiesz decyzję.
— Zobaczyłam już wystarczająco dużo.
— Właśnie dlatego je nagrałem. Nie umiałem ci tego powiedzieć.
Wyciągnęłam z szafy podróżną torbę i zaczęłam wrzucać do niej wszystko, co wpadło mi w ręce. Ubrania, kosmetyczkę, ładowarkę, szczotkę do włosów. Nawet nie patrzyłam, co pakuję. Chciałam jedynie znaleźć się jak najdalej od niego, od domu i od ekranu, na którym mój mąż mówił do obcej kobiety słowami przepełnionymi bólem.
Michał nie próbował mnie zatrzymać.
Siedział na podłodze z opuszczoną głową i wpatrywał się w dywan, jakby ten kawałek materiału był jedyną rzeczą, która wciąż utrzymywała go w całości.
Kiedy moja siostra Joanna otworzyła drzwi, wystarczył jej jeden rzut oka na moją twarz.
Nie zadała żadnego pytania.
Od razu mnie objęła i wprowadziła do środka.
— Powiesz mi, kiedy będziesz gotowa — szepnęła później, okrywając moje ramiona ciepłym kocem.
Michał nie przyjechał za mną.
Tej samej nocy, siedząc w pokoju gościnnym u siostry, uruchomiłam drugie nagranie.
Na ekranie znów zobaczyłam Michała.
Siedział na szpitalnym korytarzu obok łóżka, na którym spała młoda kobieta.
Trzymał ją za rękę.
Łzy spływały mu po policzkach.
Drugą dłonią bardzo delikatnie gładził ją po włosach.
Zdołałam patrzeć tylko przez kilka sekund.
Potem gwałtownie zatrzasnęłam laptop.
Do rana nie zmrużyłam oka.
Następnego dnia wysłałam Michałowi jedną wiadomość.
„To koniec. Nigdy więcej się ze mną nie kontaktuj”.
Odpowiedź pojawiła się po niespełna minucie.
„Proszę, zanim zdecydujesz ostatecznie, obejrzyj trzecie i czwarte nagranie. Nie proszę cię o nic więcej, kochanie”.
Przez długi czas patrzyłam na otwarty folder.
Palec zawisł nad ikoną kosza.
Wystarczyłby jeden ruch, żeby wszystkie pliki zniknęły. Mogłam usunąć je i nigdy więcej nie usłyszeć imienia kobiety, która w ciągu jednej nocy zniszczyła moje poczucie bezpieczeństwa.
Do pokoju weszła Joanna z dwoma kubkami gorącej herbaty.