Te słowa zabolały bardziej, niż się spodziewałam.
— Co pani ma na myśli? — wyszeptałam.
Otworzyła teczkę i rozłożyła przede mną kilka fotografii.
Na każdej był Marek.
Za każdym razem obok innej kobiety.
Inne miasto.
Inny hotel.
Inna ofiara.
— To seryjny oszust — wyjaśniła spokojnie. — Wyszukuje dojrzałe kobiety, szybko zdobywa ich zaufanie, dociera do danych bankowych, a później znika bez śladu.
Zakotłowało mi się w głowie.
Usiadłam powoli na brzegu łóżka.
— Nie… To niemożliwe. Przecież był taki uważny… taki dobry…
Łzy ponownie napłynęły mi do oczu.
Tym razem nie była to jednak wyłącznie rozpacz po utraconych pieniądzach.
Czułam upokorzenie, dezorientację i przygniatającą świadomość, że wszystko, w co uwierzyłam w ciągu jednej nocy, rozsypało się na kawałki.
— Szukamy go od kilku miesięcy — mówiła dalej kobieta. — Posługuje się fałszywymi nazwiskami i podrobionymi dokumentami. Dziś rano popełnił jednak błąd. Spróbował wypłacić z pani konta zbyt wysoką kwotę. To uruchomiło alarm i zwróciło uwagę naszych kolegów.
Podniosłam głowę.
— Próbował zabrać jeszcze więcej?
— Tak. Dlatego jesteśmy tutaj. Potrzebujemy, żeby przypomniała sobie pani wszystko. Każdy szczegół. Każde zdanie, które wypowiedział. Każdy ruch i każdy gest.
Zakryłam twarz dłońmi.
Przed oczami znów stanęły obrazy z poprzedniego wieczoru. Jego uśmiech. Delikatny dotyk dłoni. Spokojny ton. Pozornie niewinne pytania, które wtedy nie wzbudziły we mnie podejrzeń.
I właśnie wtedy dotarła do mnie najgorsza prawda.
Nie chodziło tylko o pieniądze.
On mnie wybrał.
Przyglądał mi się.
Sprawdzał każdą reakcję, jakby od początku wiedział, że będę dla niego łatwym celem.
Na korytarzu rozległ się nagle odgłos szybkich kroków. Kilka osób przebiegło obok pokoju, a ktoś głośno mówił przez krótkofalówkę.
— Niewykluczone, że nie opuścił hotelu sam — powiedziała kobieta. — Podejrzewamy, że może mieć wspólnika.
Strach wrócił.
Nie uderzył gwałtownie.
Był głębszy.
Cięższy.
Bo nie byłam już tylko kobietą zdradzoną przez przypadkowo poznanego mężczyznę ani właścicielką okradzionego konta.
Nieświadomie znalazłam się w samym środku czegoś znacznie większego.
Rozdział 3. Ślad, który rozpływał się bez reszty
— Musimy natychmiast sprawdzić monitoring — oznajmił policjant i szybkim krokiem wyszedł na korytarz.
Zostałam na łóżku, niezdolna się poruszyć.
W głowie wciąż powtarzały się pojedyncze słowa.
Seryjny oszust.
Fałszywe dokumenty.
Szukamy go od wielu miesięcy.
Kobieta w cywilnym ubraniu została ze mną.
— Pani Heleno, proszę spróbować odtworzyć cały wieczór minuta po minucie. Nawet rzecz, która wydaje się nieistotna, może okazać się dla nas kluczowa.
Zamknęłam oczy.
Hotelowy bar natychmiast wrócił w najdrobniejszych szczegółach.
Przytłumione światło.
Kieliszek wina.
Spokojne spojrzenie Marka.
Usiadł obok mnie tak swobodnie, jakby nasze spotkanie było dziełem przypadku.
Dopiero teraz rozumiałam, jak zręcznie kierował rozmowę ku prywatnym sprawom.
Wszystkie elementy zaczynały do siebie pasować.
— Pytał, czy mieszkam sama — powiedziałam cicho. — Potem wypytywał o dzieci. O emeryturę. Nawet o to, gdzie trzymam oszczędności, chociaż robił to tak, że nie zabrzmiało podejrzanie.
Kobieta natychmiast się wyprostowała.
— Właśnie tak działa. Najpierw buduje poczucie bliskości. Potem zbiera informacje. Każdy szczegół może później wykorzystać przeciwko ofierze.
W tej samej chwili drzwi ponownie się otworzyły.
Do pokoju wszedł drugi policjant.
— Mamy nagranie z kamer — oznajmił. — Wyszedł z hotelu o szóstej dwanaście. Nie był sam.
— Kto mu towarzyszył? — zapytała kobieta bez chwili zwłoki.
— Jeszcze nie wiemy. Druga osoba miała głęboko nasunięty kaptur, twarzy nie widać. Jest jednak coś jeszcze.
Napięcie w pokoju wyraźnie wzrosło.
— Co takiego?
— Kilka minut po wyjściu użył karty wystawionej na zupełnie inne nazwisko.
Serce zaczęło mi walić.
— Czyli… robił to już wcześniej? — wyszeptałam.
Policjant powoli skinął głową.
— Tak. Sądzimy, że podobnie okradł kilka innych kobiet. Gdyby dzisiaj nie zwrócił na siebie uwagi, prawdopodobnie działałby dalej.
Przeszył mnie zimny dreszcz.
Cały jego sposób postępowania był przerażająco dobrze zaplanowany.
Każdy krok.
Każde słowo.
Każde spotkanie.
Nic nie wydarzyło się przypadkiem.
Wtedy przypomniałam sobie drobiazg z poprzedniego wieczoru, który wcześniej nie wydawał mi się istotny.
— Mówił, że niedawno wrócił z podróży. Opowiadał o pracy fotografa… — zaczęłam, lecz głos nagle mi zadrżał. — Pokazywał mi nawet zdjęcia.
Kobieta natychmiast skupiła na mnie uwagę.
— Pamięta pani, co na nich było?
Chwyciłam telefon i otworzyłam galerię. Przesuwałam palcem po kolejnych folderach, usiłując odtworzyć, co dokładnie widziałam poprzedniego wieczoru.
Nie znalazłam nic.
Ani jednego zdjęcia.
I wtedy zrozumiałam kolejną przerażającą rzecz.
Nie zostawił po sobie żadnego śladu.
Żadnej fotografii.
Żadnej wiadomości.
Żadnego numeru zapisanego w kontaktach.
Żadnego profilu w mediach społecznościowych.
Jakby człowiek, z którym spędziłam wiele godzin, w ogóle nie istniał.