Ze szpitala wrócili z noworodkiem szczelnie otulonym w miękki kocyk. Marek wyglądał tak, jakby właśnie spełniło się jego największe marzenie. Uśmiechał się bez przerwy, mówił szybko, niemal gorączkowo, i z dumą opowiadał o synu. Anna natomiast siedziała bez ruchu. Nie odezwała się ani słowem. Jej wzrok utkwił w jednym punkcie na ścianie, jakby całe mieszkanie, ludzie i wydarzenia znajdowały się gdzieś bardzo daleko.
Elżbiecie nie pozwolono nawet dotknąć wnuka. Marek oznajmił, że chłopiec ma wyjątkowo słabą odporność i trzeba chronić go przed najmniejszym zagrożeniem. Powtarzał to stanowczo, używając medycznych określeń, których przeciętny człowiek nie miał prawa rozumieć. Brzmiał przekonująco. Zbyt przekonująco.
Kiedy wyszedł na balkon zapalić papierosa, Elżbieta niemal bezszelestnie ruszyła w stronę sypialni. Uchylając drzwi, wstrzymała oddech. Podeszła do łóżeczka, ostrożnie uniosła brzeg jasnoniebieskiego kocyka i spojrzała pod spód.
To, co zobaczyła, odebrało jej głos.
Zasłoniła usta dłonią tylko po to, by nie krzyknąć.
Jeszcze kilkadziesiąt minut wcześniej stała przed wejściem do bloku i wpatrywała się w okna na trzecim piętrze. W mieszkaniu paliło się światło, a za cienką firanką przesuwały się niewyraźne sylwetki. Nie była tam od prawie trzech miesięcy. Za każdym razem, gdy próbowała odwiedzić córkę, Marek znajdował nowy powód, by ją odwieść.
Raz twierdził, że Anna źle się czuje. Innym razem przekonywał, że lekarze zalecili jej całkowity spokój, bez wizyt i niepotrzebnych emocji. Później oznajmił, że wyjechali na kilka dni do znajomych pod miasto. Elżbieta nie urządzała awantur. Nie należała do kobiet, które wdzierają się do czyjegoś domu i żądają wyjaśnień. Wmawiała sobie, że młode małżeństwo potrzebuje prywatności, a zięć naprawdę troszczy się o ciężarną żonę.
Powtarzała sobie, że po porodzie wszystko wróci do normy.
Anna urodziła sześć dni wcześniej.
Przez sześć długich dni Elżbieta czekała na telefon. Dzwoniła codziennie, czasem rano i wieczorem, ale za każdym razem słyszała tę samą odpowiedź:
— Anna jest wykończona, a mały właśnie zasnął. Przyjedź lepiej w przyszłym tygodniu.
Tego dnia cierpliwość Elżbiety się skończyła. Włożyła płaszcz, spakowała do torby kilka drobiazgów dla córki i dziecka, a potem pojechała do nich bez zapowiedzi.
Miała niewiele ponad pięćdziesiąt lat.
Po śmierci męża sama wychowała Annę. Przeszła przez biedne lata dziewięćdziesiąte, ciągłe oszczędzanie, niepewność jutra i mizerną pensję księgowej. Nauczyła się, że w życiu czasem trzeba ustąpić, ale są sprawy, w których człowiek nie może prosić o pozwolenie. Widok własnego wnuka był właśnie jedną z nich.
Domofon otworzył drzwi dopiero za trzecim razem.
Marek czekał już w progu mieszkania. Przywitał ją szerokim uśmiechem i rozłożonymi ramionami. Był zadbany, przystojny, ubrany w drogi domowy komplet. Wyglądał jak mężczyzna z reklamy idealnego życia rodzinnego: spokojny, elegancki i całkowicie pewny siebie.
Objął teściową, odebrał od niej torbę, zaprosił do środka i natychmiast zaczął mówić. Opowiadał o porodzie, wadze dziecka, fachowej opiece, świetnych lekarzach i nowoczesnym oddziale położniczym. Słowa wypadały z niego jedno po drugim. Nie robił przerw. Nie dawał Elżbiecie szansy zadać pytania.
Ona tylko kiwała głową, lecz z każdą minutą narastało w niej niejasne, ciężkie przeczucie.
Coś się nie zgadzało.
Coś było bardzo, bardzo nie tak.
Anna siedziała na kanapie przy ścianie. Gdy zobaczyła matkę, nie podniosła się, nie uśmiechnęła, nawet nie odwróciła głowy. Patrzyła nieruchomo przed siebie, jakby nie dostrzegała ani wejścia Elżbiety, ani krzątającego się po pokoju męża.
Elżbieta znała córkę od trzydziestu dwóch lat. Widziała ją załamaną po porażkach, roztrzęsioną po bolesnym rozstaniu, pogrążoną w rozpaczy po śmierci ojca. Nigdy jednak nie widziała jej w takim stanie.
Anna przypominała pustą lalkę, z której ktoś usunął wszystko, co żywe.
Marek od razu zaczął tłumaczyć, że to zwykłe wyczerpanie po porodzie. Mówił o hormonach, stresie, zaleceniach lekarzy i konieczności odpoczynku. Zapewniał, że za kilka dni wszystko się unormuje. Elżbieta prawie go nie słuchała. Dostrzegła, że córka wyraźnie schudła. Pod jej oczami widniały ciemne cienie, a skóra miała szary, niemal woskowy odcień.
Z sypialni nie dochodził żaden dźwięk.
Ani płacz dziecka.
Ani ciche westchnienie.
Ani szelest kocyka.
W mieszkaniu, do którego zaledwie kilka dni wcześniej miał wrócić noworodek, panowała cisza zbyt głęboka, by mogła być naturalna.
Elżbieta spokojnie poprosiła, żeby pozwolono jej zobaczyć wnuka.
Marek natychmiast pokręcił głową. Powiedział, że pediatra wydał surowy zakaz kontaktu z innymi ludźmi. Chłopiec miał ponoć bardzo osłabiony układ odpornościowy, dlatego nawet najbliższa rodzina mogła przynieść groźną infekcję. Zięć mówił stanowczo, zasypywał ją fachowym słownictwem i konsekwentnie zagłuszał każdą próbę sprzeciwu.