— On tam umierał! — krzyknęłam, czując, jak przerażone zwierzę wbija pazurki w moją kurtkę. — Miałam po prostu przejść obok?
— Tak, miałaś! — ryknął Marek. — Natychmiast go odnieś! Do schroniska, do lecznicy, gdziekolwiek. Za pięć minut ma go tu nie być!
— Tak? — Wzbierała we mnie taka furia, że przestałam nad sobą panować. — W takim razie ja też odejdę. Razem z nim!
— To wynoś się, dokąd chcesz! — Marek chwycił klucze i wypadł z mieszkania, trzaskając drzwiami tak mocno, że lustro w przedpokoju zadźwięczało w ramie.
Kociaka nazwałam Frankiem.
Nie umiałam wyjaśnić, dlaczego akurat tak. Wystarczyło, że spojrzałam na jego umytą, wychudzoną mordkę i od razu wiedziałam: Franek.
Weterynarz po badaniu powiedział:
— Szanse są mniej więcej pół na pół. Silne wycieńczenie, infekcja i odwodnienie. Może z tego wyjść, ale równie dobrze może nie przeżyć.
Zabrałam się za ratowanie go z rozpaczliwym uporem.
Potrzebowałam kogoś, o kogo mogłabym się troszczyć. Bałam się, że inaczej zwariuję od pustki, samotności i niekończącej się ciszy.
Marek wrócił późno w nocy.
Pijany.
Następnego ranka nie odezwaliśmy się do siebie ani słowem. Ostentacyjnie przekroczył spodeczek z mlekiem, który postawiłam w kącie kuchni.
— Zabierz to stąd — wycedził. — Śmierdzi na całe mieszkanie.
— Niczym tu nie pachnie — odparłam chłodno. — Franek jest czysty. Umyłam go i zabezpieczyłam przeciw pasożytom.
— Franek… — powtórzył z kpiną. — Może jeszcze nadasz mu drugie imię i nazwisko? Na stare lata zupełnie ci odbiło.
Od tamtego dnia nasze życie zamieniło się w piekło.
Funkcjonowaliśmy jak wrogowie po przeciwnych stronach frontu.
Marek przestał zostawiać pieniądze na zakupy i domowe wydatki.
— Sama karm swojego darmozjada — oznajmił, kiedy poprosiłam go, żeby kupił jedzenie. — Skoro zdecydowałaś się sprowadzić zwierzę, to widocznie masz na nie środki.
— Jesteś drobiazgowym sknerą! — krzyczałam. — To nie jest wyłącznie moje mieszkanie! Ty też tutaj mieszkasz i jesz!
— A w moim domu nikt nie będzie hodował pcheł! — odpowiadał.
Franek z dnia na dzień dochodził do siebie. Jadł coraz lepiej, przybierał na wadze, sierść zrobiła się miękka, a spojrzenie nabrało blasku.
Marka jednak bał się panicznie.
Wystarczyło, że mąż wchodził do pokoju, a kociak natychmiast znikał pod kanapą.
Pewnego dnia Marek wrócił z pracy wyjątkowo rozdrażniony. W firmie pojawiły się problemy, obcięto mu premię, a kierownik urządził awanturę.
Usiadł do kolacji.
Franek, niczego nie podejrzewając, zaczął bawić się skarpetką, którą Marek rzucił obok sofy.
— Wynoś się stąd! — ryknął mąż i zamachnął się kapciem.
Przerażony kot uskoczył i zahaczył o wazon stojący na komodzie.
Naczynie spadło na podłogę i rozprysło się na dziesiątki kawałków.
Był to mój ukochany prezent od mamy.
— Popatrz tylko, co zrobił ten twój potwór! — twarz Marka zrobiła się purpurowa. — Koniec! Moja cierpliwość się skończyła! Albo natychmiast wyrzucasz tego kota, albo nie odpowiadam za siebie!
Stanęłam przed drżącym Frankiem i zasłoniłam go własnym ciałem.
— Spróbuj go tylko dotknąć — powiedziałam cicho, ale brzmienie mojego głosu przestraszyło nawet mnie. — Tknij go choćby palcem, a od razu wezwę policję. Jutro złożę pozew o rozwód.
Marek patrzył na mnie prawie minutę.
Oddychał ciężko, zaciskając pięści.
Potem odwrócił się i splunął z pogardą.
— Idiotka — rzucił. — Jaka ty jesteś głupia, Anka.
Poszedł do salonu i po raz pierwszy zamknął drzwi od środka.
Minął miesiąc.
Napięcie w mieszkaniu stało się tak gęste, że wystarczyłoby jedno nieostrożne słowo, aby wszystko eksplodowało.
Prawie nie rozmawialiśmy. Porozumiewaliśmy się za pomocą kartek przyczepianych do lodówki:
„Kup chleb”.
„Zapłać za prąd”.
„Odbierz rachunki”.
Naprawdę zaczęłam przygotowywać się do rozwodu.
Zbierałam dokumenty, sprawdzałam zasady podziału majątku i oglądałam ogłoszenia mieszkań, które moglibyśmy kupić po sprzedaży naszego lokum.
Wtedy Marek zachorował.
Wrócił z pracy blady, niemal zielony i ledwo stał na nogach. Temperatura dochodziła do czterdziestu stopni.
Lekarz stwierdził grypę z powikłaniami.
Marek leżał w salonie, jęczał, rzucał się przez sen i od czasu do czasu mówił coś bez sensu.
Nie byłam potworem. Nie potrafiłabym zostawić chorego człowieka bez pomocy.
Przynosiłam mu gorącą herbatę z sokiem malinowym, podawałam leki i zmieniałam wilgotne kompresy na czole.
Robiłam to jednak w milczeniu, z nieruchomą twarzą, jakbym pielęgnowała nie własnego męża, lecz zupełnie obcego pacjenta.
W środku nocy obudziła mnie nagle nietypowa cisza.
Marek przestał kaszleć.
Ogarnął mnie strach.
Wstałam, boso przeszłam korytarzem i ostrożnie uchyliłam drzwi salonu.
Światło ulicznej latarni padało prosto na kanapę.
Marek spał.
A na jego piersi, zwinięty w ciasną rudą kulę, leżał Franek.
Już chciałam syknąć i przegonić kota, zanim mąż się obudzi. Bałam się, że gdy Marek go zobaczy, wpadnie w szał i wyrzuci go na dwór.
W tej samej chwili mąż poruszył się przez sen.
Jego duża, zgrubiała od pracy dłoń opadła odruchowo na rude plecy.
— Jaki ciepły… — wymamrotał niewyraźnie.