Minęły zaledwie dwa tygodnie od ich historii miłosnej, kiedy Kira powiedziała Ivanowi, że jest w ciąży z jego trojaczkami i przekonała go, by się z nią ożenił. Był zszokowany, ponieważ wszystko wydarzyło się zbyt szybko. Nie był na to przygotowany, ale był podekscytowany, że zostanie ojcem.
Para wkrótce pobrała się podczas prywatnej ceremonii, a dziwne było to, że nikt z rodziny Kiry nie uczestniczył w ślubie. Ivan nie wiedział nic o jej rodzicach, a kiedy ją zapytał, powiedziała mu, że nie żyją. To było wszystko, co wiedział, i nie zawracał jej już głowy, ponieważ nie chciał jej skrzywdzić. W tamtym czasie nic nie było dla niego ważniejsze niż rozpoczęcie życia z nią i ufał jej ślepo.
Teraz to wszystko wydawało się złym żartem. Ivan patrzył na obrączkę, którą wciąż nosił po śmierci Kiry i zdał sobie sprawę, że zawsze trzymała go w sieci kłamstw.
«Byłem idiotą! Wszystko, co mi mówiła, było FAŁSZEM… Jej miłość była grą… wyszła za mnie, ponieważ potrzebowała mężczyzny, który byłby ojcem dla dzieci innych ludzi».
«Powinienem był zdać sobie sprawę, że dzieci nie są moje, kiedy powiedziała mi, że jest w ciąży zaledwie dwa tygodnie później. Byłem takim głupcem! Zdradzała mnie… i to ze starszym mężczyzną. Jakie to obrzydliwe!» — szlochał, łzy płynęły bez końca z jego przekrwionych oczu.
Dzieci nagle się obudziły i zaczęły płakać na tylnym siedzeniu. Ivan był tak zdenerwowany i sfrustrowany, że chciał uciec gdzieś, gdzie nie usłyszałby tych krzyków ponownie. Ale jednocześnie nie mógł zacząć nienawidzić swoich dzieci tylko dlatego, że ktoś powiedział mu, że nie są jego. Wątpił w prawdziwość twierdzeń Denisa, więc natychmiast wrócił do domu, wciąż niepewny, co robić dalej.
Ivan postanowił zapomnieć o spotkaniu z nieznajomym i zajął się swoimi sprawami. Położył dzieci w łóżeczkach, wyjmując je po kolei, by zmienić im pieluchy. Najpierw Anton, potem Igor, a na końcu Stepan. Wykąpał dzieci i zmienił im pieluchy. Zaśpiewał kołysankę, starając się, by nie brzmiała jak warczenie głodnego niedźwiedzia w lesie.
Gdy cała trójka zasnęła w łóżeczkach, Ivan zaczął zmywać naczynia i gdy tylko skończył, poczuł zapach spalenizny. „O cholera, spaghetti!” — krzyknął, prawie się poparzył, próbując zdjąć patelnię z kuchenki. Wtedy przypomniał sobie o praniu i pobiegł na górę do łazienki przepełnionej pianą. Ivan wlał za dużo proszku do prania z powodu stresu. Wydawało się, że tego dnia w jego życiu były same problemy.
Zobaczył, że już prawie czas pędzić do baru na nocną zmianę. Wtedy zadzwonił do cioci Valyi, swojej starszej sąsiadki, by przyszła popilnować dzieci.
„Dziękuję, ciociu Valya… Będę tu, dopóki nie przyjedziesz”, powiedział jej i poszedł sprawdzić, co z dziećmi. Spały spokojnie w swoich łóżeczkach. Ich widok był dla Ivana bolesny i nie mógł znaleźć spokoju. Kiedyś czuł, że ma energię i ducha, by zrobić wszystko dla swoich dzieci. Ale teraz wszystko wydawało się takie inne i gorzkie, a słowa Denisa wciąż odbijały się echem w jego głowie.
«Dlaczego mi to zrobiłaś, Kira? Nigdy cię nie okłamałem ani nie zdradziłem… jak mogłeś to zrobić? Zawsze okłamywałeś mnie we wszystkim i nie mogę się zorientować, co jest prawdą, a co nie… nawet w dniu, w którym umarłeś, powiedziałeś mi, że byłeś na imprezie. Wciąż nie wiem, dokąd poszłaś tamtej nocy» — jęczał Ivan, a łzy spływały mu po zmarszczkach, gdy przypominał sobie ten mroczny dzień, który wciąż go prześladował.
To była deszczowa noc i Ivan był nieswój, ciągle wyglądając przez okno, by sprawdzić, czy Kira przyszła. Jego telefon zaczynał się nagrzewać od ciągłych telefonów do wszystkich jej przyjaciół z pytaniem, czy jest z nimi. Kira powiedziała mu, że była na imprezie u przyjaciół, ale nikt jej nie widział. Jej telefon był wyłączony, prawdopodobnie z powodu rozładowanej baterii, a Ivan zaczął panikować, ponieważ zbliżała się północ. Jego nowo narodzone dzieci zaczęły płakać. Były głodne, a on nie wiedział, jak je uspokoić.
Ivan położył niemowlęta do łóżek. Podniósł telefon, by sprawdzić, czy Kira dzwoniła i zamiast tego odebrał połączenie ze stacji.
„Tak, tu Ivan Fox”.
«Panie Fox, dzwonimy z posterunku. Czy mógłby pan przyjechać do kostnicy? Potrzebujemy pomocy w identyfikacji ciała kobiety».
Ivan spocił się i popędził do szpitala, zostawiając swoje dzieci z sąsiadem. Został wezwany do zidentyfikowania ciała młodej kobiety znalezionej w wypadku samochodowym tej nocy.
Zwolnił i prawie zamarł, gdy cienkie białe prześcieradło zostało zdjęte z ciała w celu identyfikacji. Serce Ivana zamarło, a z oczu popłynęły mu łzy. Martwe ciało Kiry leżało bez ruchu, a później okazało się, że w chwili wypadku była pod wpływem narkotyków.
Po tym wydarzeniu świat Ivana się zmienił. Czuł się odrętwiały, słaby i bał się samotnie wychowywać swoje dzieci. Czuł się winny, że pozostał przy życiu i w pewnym momencie jego łzy zatrzymały się ze złości. Ivan nie mógł wybaczyć Kirze, że zostawiła go z tak wielką odpowiedzialnością na jego barkach. Nie mógł pogodzić się z jej stratą i ruszyć dalej ze swoim życiem, ale zmusił się do tego, gdy zobaczył swoje dzieci.