Postawiłam pudełko na osobnym stoliku i zdjęłam pokrywę. Tort naprawdę wyglądał pięknie. Cienkie nitki karmelu łapały światło lamp. Kilku gości od razu podeszło bliżej i zaczęło robić zdjęcia.
— Kto to zrobił? — zapytała kobieta w bordowej sukience.
— Ja — odpowiedziałam.
— Jest pani cukiernikiem?
— Tak.
Wtedy podszedł Artur. Najpierw spojrzał na tort, potem na mnie.
— Mario — powiedział — tort, nie powiem, pierwsza klasa. Tylko może następnym razem mniej kremu na siebie zużywaj, co? — zaśmiał się, po czym odwrócił się do gości. — Nasza Maria bardzo lubi słodkie, jak widzicie. Widać, prawda?
I jeszcze poklepał mnie po ramieniu.
Stałam obok czterokilogramowego tortu, nad którym pracowałam sześć godzin, a patrzyło na mnie dwadzieścia osób. Ktoś odwrócił wzrok. Ktoś wycisnął z siebie niezręczny uśmiech. Anna z wielkim zainteresowaniem oglądała swój kieliszek.
Wtedy coś we mnie kliknęło. Nie wybuchło. Właśnie kliknęło. Jak zamek, który nagle zatrzaskuje się od środka.
— Artur — powiedziałam bardzo spokojnie — ten tort kosztuje dwanaście tysięcy rubli. Włożyłam w niego sześć godzin pracy. Przed chwilą obraziłeś człowieka, który przyniósł ci ręcznie wykonany prezent. Dlatego zabieram tort.
I zamknęłam pudełko.
Cisza zrobiła się tak gęsta, że słychać było, jak gdzieś w kuchni kapie woda.
— Ty tak serio? — zamrugał Artur.
— Bardziej niż myślisz.
Podniosłam pudełko. Cztery kilogramy. Moje ręce nawet nie zadrżały. Odwróciłam się i ruszyłam do wyjścia.
Krzysztof dogonił mnie dopiero na parkingu.
— Maria, zaczekaj.
— Zaczekam w samochodzie.
— Przecież on nie zrobił tego specjalnie. On po prostu…
— Krzysztof — postawiłam pudełko na masce auta. — On „po prostu” robi to od siedmiu lat. Na każdym spotkaniu. Przy wszystkich. Nie będę dłużej udawała, że to normalne. Jedziemy.
Odjechaliśmy. Następnego ranka zawiozłam tort do cukierni. Sprzedał się w niecałą godzinę.
Przez całą drogę Krzysztof milczał. Dopiero w domu powiedział:
— Obraził się.
— Ja też — odpowiedziałam.
Tamtego wieczoru siedziałam sama w kuchni. Za oknem było cicho. Piłam herbatę i myślałam, że dwanaście tysięcy to właściwie nie tak dużo. Sześć godzin pracy też nie jest całym życiem. Ale dwadzieścia osób, które zobaczyły, jak zabieram swój prezent z powrotem, to było coś nowego. Nie wiedziałam, czy zrobiłam dobrze. Ale miałam proste plecy. A to już coś znaczyło.
Dwa tygodnie później Artur zadzwonił tak, jakby nic się nie wydarzyło. Zaprosił nas na imprezę przy basenie. I zażartował: „Tylko tym razem bez tortów”.
Nie chciałam jechać. Ani trochę. Powiedziałam Krzysztofowi, że nie pojadę. Skinął głową. A potem, po kilku dniach, mimo wszystko wrócił do tematu.
— Mario, będą Szymon z Olą. I Damian też. Dawno ich nie widzieliśmy. Nie proszę cię, żebyś godziła się z Arturem. Po prostu pojedźmy razem. Dla mnie.
Dla niego. Osiem lat — dla niego. Każde święto, każdy wspólny weekend, każda bezsensowna impreza. Kiedyś policzyłam: przez siedem lat spotkaliśmy się z Arturem mniej więcej sześćdziesiąt razy. Po osiem, dziesięć spotkań rocznie. I nie było ani jednego bez komentarza o mojej wadze, jedzeniu, sylwetce albo ubraniu.
Sześćdziesiąt spotkań. Sześćdziesiąt upokorzeń. Za każdym razem albo się uśmiechałam, albo milczałam, albo po prostu wychodziłam do innego pokoju. A Krzysztof później nieodmiennie powtarzał: „On przecież nie ze złości”.
Pojechałam.
Artur miał dom za miastem. Dużą działkę, basen, miejsce na grill. Wszystko ładne, drogie, wystawione na pokaz. Uwielbiał demonstrować: patrzcie, czego się dorobiłem. Białe leżaki, podświetlona woda, muzyka z głośników. Gości było osiemnaścioro. Połowę znałam, pozostałych widziałam pierwszy raz.
Założyłam zabudowany kostium kąpielowy, a na wierzch tunikę. Rozmiar pięćdziesiąt dwa — tak, jestem duża. Wiem o tym. Wiem każdego dnia, kiedy się budzę, ubieram, jadę do pracy, prowadzę pięć cukierni i wypłacam pensje trzydziestu dwóm osobom. Moja waga jest moją wagą. Nie jego sprawą.
Pierwsza godzina minęła spokojnie. Artur krzątał się przy grillu i zabawiał nowych gości. Ja siedziałam na leżaku, piłam lemoniadę i rozmawiałam z Olą. Lubiłam Olę. Ona też była większą kobietą i też słyszała od Artura swoje „żarciki”, tylko rzadziej, bo widywali się najwyżej parę razy w roku.
Potem podszedł Artur. Z kieliszkiem w dłoni. Z tym swoim firmowym uśmiechem. Opalony, wysportowany. Stanął obok.
— Mario, a czemu ty nie idziesz do basenu? Woda świetna.
— Nie mam ochoty — odpowiedziałam.
— Daj spokój! Wszyscy się kąpią. Czy boisz się, że basen wystąpi z brzegów?
Ktoś parsknął. Dwie, może trzy osoby. Reszta udała, że nic nie usłyszała.
Nie odpowiedziałam. Odwróciłam się do Oli i wróciłam do rozmowy. Myślałam, że za chwilę odpuści. Jak zawsze. Rzuci coś obrzydliwego, ja przemilczę, wieczór się skończy i pojedziemy do domu.
Ale Artur nie odszedł. Stał tuż za moimi plecami. Czułam jego cień.
I nagle krzyknął tak, żeby usłyszeli wszyscy:
— Gruba idiotka! No dalej, do wody!
Pchnął mnie. Mocno. Obiema rękami w plecy. Właśnie wstałam z leżaka, żeby się od niego odsunąć, i stałam przy samej krawędzi basenu.