Woda. Uderzenie w ciało. Chlor w nosie. Tunika od razu nasiąkła i pociągnęła mnie w dół. Wynurzyłam się, złapałam brzegu. W uszach huczało. Widziałam go na górze — stał, śmiał się i rozkładał ręce: „No co wy, ja tylko żartowałem!”.
Patrzyło na mnie osiemnaście osób. Ktoś się śmiał. Ktoś milczał. Krzysztof biegł do mnie od grilla. Anna stała blada jak ściana.
Z basenu wyszłam sama. Bez niczyjej pomocy. Mokra tunika oblepiła mi ciało. Włosy przykleiły się do czoła. Telefon w kieszeni umarł natychmiast. Osiemdziesiąt tysięcy rubli zamieniło się w mokry kawałek plastiku.
Wzięłam ręcznik z sąsiedniego leżaka. Odwróciłam się. Wytarłam twarz. Ręce mi nie drżały. Sama byłam tym zdziwiona.
— Artur — powiedziałam równym głosem. — Przed chwilą zepchnąłeś mnie do basenu bez mojej zgody. Zniszczyłeś mój telefon. Kosztował osiemdziesiąt tysięcy. Czekam na przelew do jutra.
Przestał się śmiać. Na króciutką chwilę. Potem znowu przykleił sobie uśmiech do twarzy.
— Mario, no co ty. To był żart. Kupisz sobie nowy.
— Pieniądze mają być do jutra — powtórzyłam. — W przeciwnym razie złożę zawiadomienie na policji. To nie jest żart, Artur. To przemoc fizyczna.
Zapadła cisza. Nawet muzyka jakby przycichła.
Krzysztof stał obok. Też mokry, bo wskoczył za mną, ale zdążyłam już wyjść.
— Jedziemy — powiedział. I pierwszy raz od siedmiu lat nie dodał swojego zwyczajowego „on nie chciał”.
W samochodzie siedziałam na ręczniku. Woda ściekała na fotel. Byłam przemoczona, wściekła i spokojna jednocześnie. Dziwne uczucie. Moja złość nie była gorąca. Była zimna. Klarowna. Jak mroźny poranek.
Artur pieniędzy nie przelał. Ani następnego dnia. Ani po trzech dniach. Ani po tygodniu. Za to napisał do Krzysztofa: „Powiedz swojej, żeby nie urządzała histerii. Żart to żart. I w ogóle niech dziękuje, że jeszcze ją znoszę na naszych spotkaniach”.
Krzysztof bez słowa pokazał mi wiadomość. Przeczytałam ją. I coś we mnie przesunęło się ostatecznie. Nie pękło. Właśnie się przesunęło. Jak dźwignia, która przez długi czas nie mogła wejść na właściwe miejsce, aż w końcu wskoczyła z kliknięciem.
Tydzień później organizowaliśmy kolację w domu. Częściowo prywatną, częściowo biznesową. Zaprosiłam dwoje potencjalnych partnerów franczyzowych. Krzysztof zaprosił swoich kolegów. A Artur sam się wprosił. Zadzwonił do Krzysztofa: „Słyszałem, że coś u was będzie. Przyjdę z Anną”. Krzysztof zapytał mnie, co o tym myślę. Odpowiedziałam: niech przychodzi.
Dwanaście osób przy długim stole. Nasz salon, ten sam co zawsze. Gotowałam dwa dni. Nie dla Artura. Wśród gości mieli być Targowski i Bielecka — właściciele sieci kawiarni w Samarze, którzy rozważali moją franczyzę. Ta kolacja była ważna. Naprawdę ważna.
Artur pojawił się w swojej firmowej koszuli, przyniósł butelkę wina za dwa tysiące i Annę. Uściskał Krzysztofa, skinął mi głową, usiadł do stołu. Przez pierwszą godzinę zachowywał się przyzwoicie: żartował, opowiadał o Turcji, chwalił jedzenie. Nawet pomyślałam, że może historia z basenem jednak czegoś go nauczyła.
Nie nauczyła.
Kiedy przyszła pora na deser — podałam tartaletki z kremem jagodowym, również robione ręcznie — Artur rozparł się na krześle. W dłoni trzymał kieliszek czerwonego wina, spojrzenie miał już śliskie.
— A nasza Maria, proszę państwa, nie tylko wspaniale gotuje, ale też wspaniale je — powiedział, zwracając się do Targowskiego. — Krzychu, powiedz, ile ona potrafi wciągnąć za jednym podejściem?
Targowski uniósł brwi. Bielecka odłożyła widelec.
Siedziałam po drugiej stronie stołu. Przede mną leżała tartaletka. Krem jagodowy. Ugotowany przeze mnie rano. Cztery godziny w kuchni. Dwa dni przygotowań. Partnerzy franczyzowi. Mój dom. Mój stół. Moje jedzenie.
I ten człowiek. Znowu.
W środku nagle zrobiło się bardzo cicho. To nie była furia. To była cisza. Taka, która przychodzi sekundę przed podjęciem ostatecznej decyzji.
Wstałam. Spokojnie. Wzięłam telefon — nowy, kupiony zamiast tego utopionego. Osiemdziesiąt tysięcy z mojej kieszeni, bo Artur oczywiście niczego nie przelał.
— Wiktoria — powiedziałam do słuchawki. W salonie natychmiast zapadła cisza. — Tu Maria. Tak, wiem, że jest wieczór. Posłuchaj, jutro rano przygotuj wypowiedzenie wszystkich aktywnych umów z „Bryzą Media”. Wszystkich kontraktów. Projekty, social media, akcje sezonowe — wszystko. Powód: niezadowalająca jakość komunikacji. Tak, dla wszystkich pięciu punktów. Tak, jestem pewna. Nowego wykonawcę znajdziemy w ciągu tygodnia. Dziękuję.
Odłożyłam telefon na stół. I spojrzałam na Artura.
On jeszcze nie rozumiał. Jeszcze nie. Patrzył na mnie tak, jak patrzy się na człowieka, który nagle zaczął mówić w obcym języku.
— Maria — powiedział — co ty wyprawiasz?
— Artur — odpowiedziałam — „Cukiernik-Plus” to moja firma. „Słodka Sprawa” to moja sieć. Pięć cukierni. Trzydziestu dwóch pracowników. Przez sześć lat twoja agencja utrzymywała się na moich zamówieniach. Cztery miliony osiemset tysięcy rocznie. Prawie połowa twojego obrotu. Sprawdzałam.