— Opowiadaj — powiedział krótko, siadając przy stole i otwierając komputer.
— Mąż postanowił wymienić stary model na nowszy — odparła Helena z gorzkim uśmiechem. — Znalazł sobie młodszą kobietę, bez przewlekłych chorób. A ja chcę… chcę, żeby choć przez chwilę zrozumiał, jak to jest być słabym, zależnym od innych i zdanym na czyjąś łaskę.
Piotr uniósł brew.
— W jaki sposób zamierzasz go tego nauczyć?
— Pomysł już mam. Muszę tylko wiedzieć, czy da się go przeprowadzić zgodnie z prawem.
Przez następną godzinę omawiali szczegóły. Piotr raz marszczył czoło, raz kiwał głową z uznaniem, a raz szybko wpisywał coś do laptopa, sprawdzając kolejne przepisy i dokumenty.
— Wiesz — odezwał się w końcu, zamykając komputer — sprawami rodzinnymi zwykle się nie zajmuję. Ale twoja historia naprawdę mnie poruszyła. Przyjmuję ją. I dam ci zniżkę, skoro przysyła cię moja siostra.
— Czyli jest szansa?
— Jeśli zadziałamy szybko i bez błędów, wszystko powinno się udać. Jutro rano przyjedź do kancelarii. I jeszcze jedno… Trzymasz się zaskakująco dobrze. Większość kobiet w takiej sytuacji albo urządza awanturę, albo błaga męża, żeby został. A ty…
— A ja po prostu mam dość bycia tą rozsądną i dobrą — wzruszyła ramionami Helena. — Jak w tym żarcie: nie budźcie we mnie wiedźmy, bo i tak od lat się nie wysypia.
Po wyjściu Piotra wyjęła z barku butelkę czerwonego wina. Nalała trochę do kieliszka, lecz nie wypiła ani kropli. Siedziała tylko przy stole i patrzyła, jak światło załamuje się w ciemnym płynie.
Telefon co chwilę wibrował. Agnieszka zasypywała ją wiadomościami i żądała natychmiastowej relacji. Helena otworzyła czat i odpisała jednym zdaniem:
„Wszystko idzie zgodnie z planem. Jutro ci opowiem”.
Dopiero w sypialni, kiedy prostowała pościel, pozwoliła sobie zapłakać. Bez szlochu, prawie bezgłośnie — tak płaczą ludzie, którzy od dawna przywykli radzić sobie ze wszystkim sami. Piętnaście lat. Prawie połowa dorosłego życia. Wszystkie słowa o wspólnym trwaniu w szczęściu i nieszczęściu, zdrowiu i chorobie okazały się warte tyle co oddech na zimnej szybie.
— Nic nie szkodzi — wyszeptała, ocierając mokre policzki. — Jutro będzie inny dzień. A ja też będę inna.
Rano, szykując się na spotkanie z Piotrem, po raz pierwszy od wielu miesięcy starannie się umalowała. Wybrała sukienkę, w której zawsze czuła się kobieco, i długo patrzyła na siebie w lustrze. Nagle zrozumiała, że to, co się dzieje, wcale nie musi być końcem. Może być początkiem. Początkiem życia, w którym nie będzie już przepraszać za własną chorobę.
Marek zadzwonił, gdy wsiadała do taksówki.
— No i co? Powiesz mi wreszcie, jaki jest ten twój warunek?
— Oczywiście, kochanie — odpowiedziała Helena głosem słodkim aż do przesady. — Przyjedź na piętnastą do kancelarii przy ulicy Prostej. Tam wszystko omówimy.
W biurze kancelarii „Kowalski i Partnerzy” panował przyjemny chłód, co od razu poprawiło Helenie nastrój. Źle znosiła wysoką temperaturę.
Przyjechała wcześniej, aby jeszcze raz przejrzeć z Piotrem wszystkie punkty. Jakby na złość migrena zaczynała już pulsować pod prawą skronią.
— Kawy? — zapytał prawnik, wskazując ekspres stojący w rogu gabinetu.
— Nie, dziękuję. Nie mogę. Przejdźmy od razu do rzeczy.
— W takim razie posłuchaj — Piotr rozłożył dokumenty na ciężkim, ciemnym biurku. — Naprawdę chcesz tylko ten dom? Moglibyśmy mocno nacisnąć na twojego męża. Zdobyłem już informacje o kilku niezbyt czystych sprawach w jego firmie.
— Naprawdę — przerwała mu Helena. — Potrzebuję wyłącznie domu. Tego, który odziedziczyliśmy po jego matce. I żadnego szantażu. Nie zamierzam stawać się taka jak on.
— Ten budynek jest niemal ruiną — Piotr skrzywił się, oglądając zdjęcia z wyceny. — Dach przecieka, instalacje są w fatalnym stanie, a ogród zarósł po pas. Masz pojęcie, ile będzie kosztował remont?
— To już mój problem — odpowiedziała z tajemniczym uśmiechem. — Przygotuj wszystko tak, jak ustaliliśmy. I nie patrz na mnie w ten sposób. Doskonale wiem, co robię.
— Przez piętnaście lat praktyki — powiedział Piotr, opierając się o fotel — pierwszy raz widzę kobietę, która przy rozwodzie dobrowolnie wybiera rozpadający się dom zamiast uczciwego udziału w wartościowym majątku.
— Widocznie mam zostać wyjątkiem — mrugnęła Helena, lecz zaraz skrzywiła się, gdy ból przeszył jej skroń.
Marek pojawił się punktualnie. Idealnie wyprasowany garnitur, zadowolony uśmiech, intensywny zapach drogich perfum. Wszedł do gabinetu jak człowiek, który właśnie wygrał życie i przyszedł tylko podpisać formalności.
Na widok prawnika lekko się zmieszał. Jego uśmiech od razu stracił połowę pewności.
— Więc jaki jest ten warunek? — zapytał, ciężko opadając na krzesło, jakby chciał wszystkim pokazać, że sprawa zupełnie go nie obchodzi. — Tylko szybko. Za godzinę mam ważne spotkanie.
— To bardzo proste — Helena spojrzała mu prosto w oczy. — Chcę dom twojej matki na obrzeżach. Ten, który zostawiła nam w spadku. Mieszkanie sprzedajemy i dzielimy pieniądze po połowie. Samochód zostaje tobie.
Marek wybuchnął głośnym śmiechem.