Ostry stuk trampek dziewięcioletniego Kuby Zielińskiego o popękany chodnik brzmiał dla niego jak ostatnie sekundy odliczania.
Płuca paliły go tak mocno, że z trudem łapał powietrze. Rzucił się za wgnieciony kontener na śmieci przy wejściu do wąskiej uliczki technicznej i drżącymi palcami wsunął rękę do ukrytej kieszeni swojej znoszonej płóciennej kurtki. Musiał się upewnić, że koperta wciąż tam jest.
Była.
Gruba, kremowa koperta leżała przyciśnięta do żeber, ciężka jak cegła, a ciemnoczerwona pieczęć z laku pozostała nienaruszona.
Kuba wychylił się tylko odrobinę zza zardzewiałej krawędzi kontenera i obejrzał za siebie. Serce waliło mu tak mocno, jakby miało rozsadzić mu całe ciało.
Po drugiej stronie ulicy, przeciskając się przez sobotni tłum przechodniów, szli ci sami dwaj mężczyźni w grafitowych garniturach. Śledzili go już od trzech przecznic, a ani razu nie musieli przyspieszyć do biegu. Poruszali się z lodowatą cierpliwością, która przerażała go bardziej niż krzyk. Ich spojrzenia przesuwały się po witrynach, zaparkowanych samochodach, wylotach zaułków i twarzach mijanych ludzi, a oni sami torowali sobie drogę przez tłum tak, jakby w całym mieście nie istniał nikt oprócz niego.
Zaledwie dziesięć dni wcześniej ojciec Kuby — cichy mechanik od silników diesla, który każdego wieczoru wracał do domu pachnący smarem i metalem — padł martwy bez żadnego ostrzeżenia. W szpitalu powiedziano, że to rozległy zawał. Ale noc przed śmiercią ojciec zamknął wszystkie zasuwy w drzwiach mieszkania, zaciągnął rolety i chwycił Kubę obiema dłońmi za ramiona. Jego szorstkie, mechaniczne ręce drżały, gdy wciskał chłopcu zapieczętowaną kopertę do kurtki.
— Jeśli coś mi się stanie, Kuba — wyszeptał wtedy. W oczach miał pusty strach, jakiego syn nigdy wcześniej u niego nie widział. — Nie idź na policję. Nie ufaj nikomu w garniturze. Zanieś to do klubu Czarnych Wilków na ulicy Wroniej. Oddaj człowiekowi, którego nazywają Niedźwiedziem. Tylko jemu do rąk.
Teraz, na chodniku naprzeciwko zaułka, wyższy mężczyzna w garniturze nagle się zatrzymał.
Bardzo powoli odwrócił głowę.
Jego blade, martwe oczy znalazły wąski pas mroku między kontenerem a ceglaną ścianą.
Zobaczył go.
Wąski uśmiech, zupełnie pozbawiony radości, poruszył kącikiem jego ust. Wsunął jedną rękę pod idealnie skrojoną marynarkę i wszedł na jezdnię, ignorując klaksony i pisk hamulców, gdy samochody gwałtownie omijały go z obu stron.
— Hej, mały — zawołał głosem gładkim, łagodnym i obrzydliwie spokojnym. — To nie należy do ciebie. Nie utrudniajmy tego bardziej, niż trzeba.
Ciało Kuby zareagowało szybciej niż myśl.
Odepchnął się od ściany i pognał w głąb zaułka. Kroki dwóch mężczyzn natychmiast zadudniły za nim, już nie równe i cierpliwe. Ich spokój zniknął. Polowanie stało się pościgiem.
Kuba zmusił swoje krótkie nogi do biegu tak szybkiego, jak tylko potrafił. Wpadł w stos pustych skrzynek po warzywach i strącił je za sobą z hukiem, mając nadzieję, że zyska choć pół sekundy. Potem wybiegł z zaułka na szeroką aleję zalaną popołudniowym słońcem.
Powietrze zmieniło się nagle.
Pachniało paliwem, grillowanym mięsem, rozgrzanym asfaltem i spalinami.
Głęboki, toczący się pomruk wypełniał całą przecznicę.
Pół ulicy dalej publiczny parking ogrodzono metalowymi barierkami. Rząd za rzędem stały tam ogromne, wypolerowane motocykle, lśniące w słońcu chromem i lakierem. To był doroczny charytatywny przejazd Czarnych Wilków, a plac wypełniali szerocy w ramionach mężczyźni w czarnych skórzanych kamizelkach z naszywką stalowego, warczącego wilka. Ciężki rock dudnił z ustawionych pośrodku głośników, aż drżało powietrze.
To było miejsce, które wymienił ojciec.
Kuba pobiegł jeszcze mocniej, choć łzy paniki i wyczerpania rozmazywały mu wszystko przed oczami. Mężczyźni byli już blisko. Słyszał ich za plecami, czuł niemal ich oddech.
— Łap go! — syknął drugi.
Brutalna dłoń zacisnęła się na tyle kurtki Kuby między łopatkami. Szarpnięcie było tak silne, że chłopiec oderwał stopy od chodnika.
Kuba krzyknął. Wykręcił się jak uwięzione zwierzę, uderzył łokciem za siebie z całej siły i trafił mężczyznę w kolano. Tamten zaklął pod nosem; jego chwyt poluzował się na ułamek chwili.
To wystarczyło.
Kuba wyślizgnął się z kurtki i zostawił ją w dłoni napastnika. Ściskając kopertę przy piersi, rzucił się do przodu i pobiegł prosto ku barierkom otaczającym motocyklową imprezę.
Przecisnął się przez wąską szczelinę między dwoma spiętymi łańcuchem panelami ogrodzenia. Mężczyźni w garniturach zatrzymali się po publicznej stronie bariery.
Kuba biegł dalej. Wpadł w czarne morze skóry, chromu, ryku silników i dymu papierosowego. Uderzył w czyjąś nogę, odbił się od niej, stracił równowagę i runął na asfalt.
— Spokojnie, młody bracie — odezwał się nad nim głos chropowaty jak żwir.
Kuba odsunął się na dłoniach do tyłu, nadal przyciskając kopertę do żeber.