Jej usta zaczęły drżeć.
— Czy ja mam kłopoty?
To pytanie rozdarło w nim coś głęboko.
Żadne dziecko, które przed chwilą niemal zamordowano, nie powinno nigdy o to pytać.
— Nie.
Głos mu pękł.
— Nigdy.
Licznik:
00:20
Przyjrzał się urządzeniu.
Plastikowa obudowa.
Gotowy mechanizm.
Przerobione przewody.
Profesjonalna robota.
Zbyt czysta jak na amatora.
To oznaczało jedno.
Doktor Henryk Majewski nie działał sam.
Ktoś za to zapłacił.
Ktoś to zaplanował.
Ktoś przewidział, że Zosia przeżyje basen.
Krew Marka zmroził chłód.
To nie był plan awaryjny.
To była druga faza.
A więc—
Od początku istniał więcej niż jeden sposób, by ją zabić.
Na Zosię polowano od tygodni.
Licznik:
00:17
Szef ochrony, Piotr Nowak, wyszeptał:
— Panie Marku… saperzy?
Marek odpowiedział natychmiast.
— Nie zdążą.
Sprawdził podstawę.
I wtedy to zobaczył.
Bomba nie była pod poduszką.
Była wszyta w szew poduszki kanapy.
Gdyby unieść ją nie tak—
Detonacja.
Marek zrozumiał.
Wyłącznik naciskowy.
Zdejmuje się ciężar.
Wybuch.
Ciało Zosi utrzymywało urządzenie w równowadze.
Serce zdawało mu się stanąć.
Nie.
Nie—
Jeśli ona się poruszy—
Wszyscy zginą.
Licznik:
00:14
Zosia drgnęła.
Marek delikatnie chwycił ją za ramiona.
— Maleńka, leż bardzo spokojnie.
Strach pojawił się w jej oczach.
— Dlaczego?
Zmusił się do uśmiechu.
— Bo tatuś tak mówi.
Zamarła.
Ufała mu.
Całkowicie.
To zaufanie bolało jak nóż.
Licznik:
00:12
Helena płakała i nawet nie próbowała tego ukryć.
— Musi być jakiś sposób…
Oczy Marka zwęziły się.
Urządzenie miało dwa przewody.
Czerwony.
Czarny.
Zbyt oczywiste.
Profesjonaliści nie znoszą banałów.
A więc to musiała być zmyłka.
Myśli pędziły mu przez głowę.
Co powiedział Majewski?
Wyciągnięcie jej z wody było łatwe.
Nie niemożliwe.
Łatwe.
Czyli Majewski zakładał, że Marek zareaguje jak przerażony ojciec.
Nie jak strateg.
Nagle Marek coś zrozumiał.
Lekarz chciał, żeby znalazł się blisko Zosi.
Dlaczego?
Chyba że—
Oczy rozszerzyły mu się gwałtownie.
Kamera.
Regał.
Lampa.
Obraz.
I wtedy ją dostrzegł.
Maleńki obiektyw.
Patrzył.
Ktoś oglądał to na żywo.
Marek spojrzał prosto w kamerę.
Licznik:
00:09
Jego głos był zimny i opanowany.
— Wiem, że patrzysz.
Cisza.
Po chwili głośniki w bibliotece zatrzeszczały.
Rozległ się głos.
Kobiecy.
Elegancki.
Znajomy.
Marek przestał oddychać.
Niemożliwe.
Nie.
Głos odezwał się miękko:
— Zawsze byłeś bystry, Marku.
Cały pokój skamieniał.
Helena osunęła się na kolana.
Marek wyszeptał jedno złamane słowo.
— Matko.
Krystyna Wysocka.
Jej głos wypełnił bibliotekę.
Spokojny.
Jakby mówiła o popołudniowej herbacie.
— Nie obwiniaj Henryka.
Pauza.
— To wykonano na moje polecenie.
Oczy Zosi zrobiły się ogromne.
— Babciu?
Ręce Marka zadrżały po raz pierwszy.
Nie ze strachu.
Z wściekłości.
— Podłożyłaś bombę pod dziecko.
Krystyna odpowiedziała lodowato:
— Dziecko?
Pauza.
— Nie.
— Ona jest zagrożeniem prawnym.
Marek niemal stracił panowanie.
— Ona jest twoją wnuczką!
Krystyna nie zawahała się ani przez chwilę.
— Jest błędem Anny.
Słowa uderzyły jak trucizna.
Zosia się skuliła.
Marek to zobaczył.
Tę maleńką ranę.
Ten cichy, mały ból.
I coś w nim umarło.
Gdy przemówił, jego spokój był przerażający.
— …nie jesteś już moją matką.
Po raz pierwszy—
Krystyna zamilkła.
Tylko na sekundę.
Potem—
Licznik:
00:06
Jej głos wrócił.
— Nadal masz sześć sekund.
Wzrok Marka przykleił się do urządzenia.
Nie było wyboru.
Nie było technika.
Nie było saperów.
Był tylko instynkt.
Podjął decyzję.
Wsunął obie dłonie pod Zosię i poduszkę.
Wokół rozległy się zduszone okrzyki.
Piotr krzyknął:
— Panie Marku!
Marek go nie słuchał.
Licznik:
00:05
Zosia pisnęła.
— Tatusiu!
Marek przyciągnął ją do piersi.
Licznik:
00:04
Wyrwał całą poduszkę.
Licznik:
00:03
Pobiegł.
Prosto do wzmocnionego kominka.
Licznik:
00:02
Wrzucił poduszkę do środka.
Licznik:
00:01
Piotr powalił Marka i Zosię na podłogę.
Wybuch.
Biblioteka rozdarła się ogniem i hukiem.
Szyby pękły.
Książki zajęły się płomieniem.
Fala uderzeniowa odrzuciła ludzi do tyłu.
Dym połknął pokój.
Potem nastała cisza.
Dzwonienie w uszach.
Palące powietrze.
Marek zakaszlał.
Ból przeszył mu ramię.
Ale liczyła się tylko jedna myśl.
Zosia.
Przetoczył się na bok.
Znalazł ją.
Żyła.
Płakała.
Oddychała.
Żyła.
Przyciągnął ją do siebie tak mocno, że całe jego ciało zaczęło drżeć.
Nie od rany.
Od strachu, który dotarł za późno.
Prawie ją stracił.
Znowu.
Dwa razy jednej nocy.
Nie.
Nigdy więcej.
Dym zaczął rzednąć.
Głośniki zatrzeszczały ponownie.
Głos Krystyny wrócił.
Wciąż spokojny.
Wciąż nieludzki.
— Uratowałeś ją.
Marek spojrzał ku kamerze.
Jego oczy były już inne.
Nie było w nich ciepła.
Została stal.
— Tak.
Krystyna westchnęła.
— Nie doceniłam cię.
Marek wstał.
Zosia była w jego ramionach.
Popiół opadał wokół nich jak czarny śnieg.
Mówił cicho:
— Gdzie jesteś?
Nie odpowiedziała.
A potem—
— Przyjdź do zachodniego skrzydła.
Klik.
Cisza.
Połączenie się urwało.
Helena wyszeptała:
— Ona chce, żeby pan był sam.
Marek oddał Zosię w ramiona Heleny.
— Zabierz ją do pokoju bezpieczeństwa.
Zosia wpadła w panikę.
— Nie!
Uczepiła się go rozpaczliwie.