Jeśli zamierzał wszystko naprawić, dlaczego zawarł nowe małżeństwo, zanim zakończył poprzednie?
Pytań przybywało.
Odpowiedzi nadal niemal nie było.
Wieczorem Katarzyna pojechała do rodziców.
Michał nie próbował jej zatrzymać. Pomógł tylko zanieść walizkę do samochodu.
Przez całą drogę patrzyła w szybę.
Matka otworzyła drzwi niemal natychmiast. Wystarczyło jedno spojrzenie na córkę.
— Co się wydarzyło?
Wtedy Katarzyna po raz pierwszy tego dnia się rozpłakała.
Nie krzyczała i nie wpadała w histerię. Łzy po prostu spływały jej po policzkach.
Późnym wieczorem, kiedy rodzice już zasnęli, telefon cicho zabrzęczał.
Przyszła wiadomość z nieznanego numeru:
„Pani Katarzyno? Numer przekazali mi pracownicy urzędu stanu cywilnego. Musimy się spotkać. Chodzi o Michała Kowalskiego i jego pierwsze małżeństwo. Nie zna pani całej historii”.
Katarzyna przeczytała wiadomość kilka razy.
Potem spojrzała na zegarek.
Dochodziła północ.
Po chwili nadeszła kolejna wiadomość:
„Nazywam się Anna Lewandowska. Byłam prawniczką Joanny”.
Sen natychmiast zniknął.
Palce Katarzyny zrobiły się zimne.
Odpisała krótko:
„Skąd wie pani o moim małżeństwie?”
Telefon niemal natychmiast zadzwonił.
— Dobry wieczór — odezwał się spokojny kobiecy głos. — Przepraszam, że dzwonię tak późno, ale może się okazać, że mamy mniej czasu, niż przypuszczamy.
— O czym pani mówi?
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
Potem kobieta powiedziała coś, co na moment zatrzymało Katarzynie serce:
— Nie chodzi wyłącznie o to, że Michał wciąż figuruje jako żonaty. To tylko fragment całej sprawy. Urząd wezwał panią osobno, ponieważ w archiwum znaleziono dokumenty dołączone do aktu jego pierwszego małżeństwa.
— Jakie dokumenty?
— Chcę pokazać je pani osobiście.
— Dlaczego nie może mi pani wyjaśnić wszystkiego przez telefon?
— Niektóre rzeczy trzeba zobaczyć na własne oczy.
Katarzyna powoli opadła na fotel.
Za oknem nocna Warszawa żyła swoim zwyczajnym rytmem. Samochody przejeżdżały ulicą, a w oknach sąsiednich bloków wciąż paliły się światła.
Ona jednak miała wrażenie, że dopiero teraz wszystko się zaczyna.
Być może prawda, która rano wydawała się niewyobrażalnym koszmarem, była zaledwie pierwszą stroną znacznie bardziej skomplikowanej historii.
Katarzyna siedziała w ciemności i nie zapalała światła. Telefon leżał na stole, a ekran co jakiś czas rozświetlały nowe powiadomienia. Nie odpowiadała już nikomu.
W głowie wciąż brzmiały słowa nieznajomej.
„Nie zna pani całej historii”.
Nie zabrzmiało to jak groźba.
Raczej jak chłodne stwierdzenie faktu.
Rano Katarzyna zdecydowała się pojechać na spotkanie.
Po godzinie taksówka zatrzymała się przed niewielkim budynkiem w centrum miasta. Na drzwiach wisiała skromna tabliczka: „Kancelaria prawna”.
Anna Lewandowska była kobietą około pięćdziesięcioletnią. Miała uważne spojrzenie, opanowany sposób bycia i mówiła spokojnie, jakby każde zdanie wcześniej dokładnie ważyła.
— Dziękuję, że pani przyjechała — powiedziała, zamykając drzwi gabinetu. — Rozumiem, jak cała ta sytuacja musi wyglądać.
Katarzyna usiadła naprzeciwko niej.
— Proszę mówić wprost. Bez niedomówień.
Prawniczka otworzyła teczkę.
— Joanna nie zniknęła bez powodu.
Katarzyna zesztywniała.
— Ona nie żyje.
Zapadła ciężka cisza.
— Zmarła pięć lat temu — dodała Anna. — Według oficjalnych dokumentów był to nieszczęśliwy wypadek. Jednak w aktach znaleziono nieprawidłowości.
Katarzyna pochyliła się gwałtownie.
— Michał powiedział, że ona żyje.
— On tak sądził.
— Jest pani pewna?
Anna wyjęła z teczki kopie dokumentów.
— Tutaj ma pani akt zgonu. A tu materiały z późniejszego postępowania wyjaśniającego.
Katarzynie zdrętwiały dłonie.
— Dlaczego więc Michał nadal był formalnie żonaty?
— Rozwód nie został przeprowadzony, a informację o śmierci początkowo błędnie przekazano do systemu.
— Jak mogło dojść do takiej pomyłki?
— Przy przekazywaniu danych między województwami. Zdarza się to niezwykle rzadko, ale nie można całkowicie wykluczyć takich błędów.
Prawniczka zamilkła.
Katarzyna miała wrażenie, że otrzymała naraz zbyt wiele informacji.
— A co ja mam z tym wspólnego?
Anna spojrzała jej prosto w oczy.
— W dniu rejestracji pani małżeństwa urząd wprowadził do archiwum zaktualizowane dane. System wykrył dwa akty pozostające w obiegu: pani małżeństwo oraz poprzedni związek Michała.
Katarzyna powoli wypuściła powietrze.
— Dlatego wezwano mnie osobno?
— Nie tylko dlatego.
Anna wyjęła kolejny dokument.
— Jest jeszcze jedna ważna rzecz.
Katarzyna wzięła kartkę do ręki i zamarła.
Był to wniosek złożony przez Michała pół roku wcześniej. Mężczyzna oficjalnie prosił o uznanie, że jego pierwsze małżeństwo ustało z datą wsteczną.
— Naprawdę próbował rozwiązać ten problem — powiedziała cicho prawniczka. — Ale nie zdążył zakończyć procedury.
W Katarzynie mieszały się sprzeczne emocje.
Złość.
Zagubienie.
I ulga, do której nie chciała się przyznać.
— Dlaczego nie powiedział mi prawdy?
— Był przekonany, że zdąży wszystko uporządkować przed ślubem. Potem wydarzenia potoczyły się zbyt szybko.
Katarzyna odłożyła dokumenty.