Kiedy mój mąż wyjechał służbowo, kurier przyniósł mi ogromny bukiet bez bileciku i bez nazwiska nadawcy. Początkowo uznałam to za romantyczną niespodziankę. Dopiero po chwili zrozumiałam, że te kwiaty mogły wcale nie być wyrazem miłości.
Bukiet przyjechał kilka minut po południu.
Sto żółtych róż.
Pamiętam dokładną godzinę, ponieważ właśnie odstawiłam filiżankę po kawie do zlewu, gdy rozległ się dzwonek. Jego ostry dźwięk przeszedł przez cały dom i sprawił, że zmarszczyłam brwi, spoglądając w stronę przedpokoju.
Michał przebywał na tygodniowym wyjeździe służbowym.
Nie było w tym nic niezwykłego.
Przez osiemnaście lat małżeństwa przywykłam do walizki stojącej przy drzwiach sypialni, telefonów z lotniska wykonywanych w ostatniej chwili i tej dziwnej przesadnej schludności po jego stronie łóżka, kiedy wyjeżdżał.
Jego praca często wyrywała go z domu. Czasem znikał na dwie noce, czasem na cały tydzień. Nigdy tego nie lubiłam, ale rozumiałam, że tak wygląda nasze życie. Nauczyliśmy się funkcjonować w tym rytmie i zachowywać spokój.
Między nami nie działo się nic niepokojącego.
Nie było chłodnego milczenia.
Nie wszczynaliśmy dziwnych kłótni.
Nie odbierał tajemniczych telefonów, które mogłyby wzbudzić moje podejrzenia.
Żyliśmy spokojnie.
Mając czterdzieści cztery lata, nie wierzyłam już, że małżeństwo powinno każdego dnia przypominać fajerwerki. Czasem miłość jest krótką wiadomością: „Wylądowałem. Wszystko w porządku”.
Czasem oznacza mleko migdałowe kupione przez Michała przed wyjazdem, bo dobrze wiedział, że sama znowu o nim zapomnę. A czasem jest nią cicha kolacja, podczas której żadna z osób nie musi na siłę wypełniać rozmową każdej przerwy.
Dlatego kiedy otworzyłam drzwi i zobaczyłam kuriera zasłoniętego niemal całkowicie przez olbrzymi bukiet, odruchowo się uśmiechnęłam.
— Pani Zofio? — zapytał, wychylając głowę zza kwiatów.
— Tak, to ja.
— Dostawa dla pani.
Podał mi bukiet. Był tak ciężki, że prawie parsknęłam śmiechem z zaskoczenia. Róże miały intensywny, złocisty kolor i lśniły w świetle padającym znad ganku. Każdy kwiat był pełny, świeży i idealnie rozwinięty. Było ich tak dużo, że przez chwilę widziałam przed sobą tylko żółtą chmurę.
— No proszę — powiedziałam, mocniej zaciskając dłonie na papierze owiniętym wokół łodyg. — Ktoś naprawdę nie zamierzał oszczędzać.
Kurier uprzejmie skinął głową.
— Życzę miłego dnia.
Spojrzałam w dół, spodziewając się znaleźć bilecik ukryty między pąkami.
Nie było go.
— Nie ma żadnej kartki? — zapytałam, zanim zdążył odejść.
Sprawdził niewielką etykietę przy opakowaniu.
— Nie. Nie ma też podpisu. Widnieje tylko pani imię.
Tylko moje imię.
Początkowo mnie to nie zaniepokoiło.
Michał nigdy nie należał do mężczyzn, którzy piszą długie romantyczne wyznania. Nie umiał tworzyć wierszy na karteczkach i nawet nie próbował tego udawać. Kiedyś, z okazji rocznicy, przysłał mi naszyjnik bez jednego słowa, a wieczorem zadzwonił i powiedział:
— Uznałem, że prezent sam wszystko wyjaśni.
Długo się wtedy z niego nabijałam.
Teraz, stojąc w progu ze stu żółtymi różami w ramionach, doszłam do wniosku, że po prostu postanowił zrobić mi niespodziankę z innego miasta.
Wniosłam kwiaty do domu i ustawiłam je na stole w jadalni.
Wyglądały zachwycająco.
Tego nie dało się zaprzeczyć. Rozświetlały cały pokój, odbijały ciepły kolor w wypolerowanym blacie i nagle sprawiały, że dom wydał mi się bardziej żywy, niemal świąteczny. Obróciłam wazon, przyglądając się, jak płatki chwytają smugi popołudniowego słońca.
Przez krótką chwilę zrobiło mi się naprawdę przyjemnie.
A potem coś zaczęło się nie zgadzać.
Najpierw było to ledwie uchwytne wrażenie. Delikatny ucisk pod żebrami, cichy niepokój, którego nie potrafiłam nazwać.
Po pierwsze, Michał wiedział, że najbardziej lubię białe róże.
Nie była to błahostka. Przez lata małżeństwa mówiłam mu o tym wiele razy. Białe róże trzymałam w dłoniach w dniu naszego ślubu. Białe róże kupił mi po śmierci mamy. Białe róże stały na stole podczas kolacji z okazji naszej piętnastej rocznicy.
Żółte były piękne.
Ale nie były moje.
Skrzyżowałam ręce na piersi i utkwiłam wzrok w bukiecie.
— Michał — mruknęłam z lekkim uśmiechem, w którym pojawiło się również napięcie. — Co ty kombinujesz?
Wtedy pomyślałam o liczbie.
Dokładnie sto.
Nie dziewięćdziesiąt dziewięć.
Nie sto jeden.
Sto.
Na etykiecie kwiaciarni podano precyzyjną liczbę. Wzięłam ją między dwa palce i przeczytałam jeszcze raz, jakby cyfry mogły się zmienić, jeśli będę patrzyła wystarczająco długo.
Sto żółtych róż.
Okrągła liczba powinna wydawać się romantyczna, hojna i starannie zaplanowana — tak jak niespodzianka na rocznicę albo urodziny. Tyle że moje urodziny miały być dopiero za kilka miesięcy, a rocznica już minęła.
Poza tym Michał, mimo wszystkich swoich zalet, nie był człowiekiem, który nagle wysyła sto róż bez żadnego powodu.
Był troskliwy.
Ale nie rozrzutny.
Stałam przy stole i patrzyłam na kwiaty.
Żółte róże nigdy nie miały tylko jednego znaczenia. Dla jednych oznaczały przyjaźń. Dla innych — zazdrość.