W niektórych kulturach były symbolem pożegnania.
Ostatniego pożegnania.
Ta myśl zabrzmiała w mojej głowie tak wyraźnie, że odsunęłam się od stołu.
— Przestań — szepnęłam do siebie.
Niepokój jednak zdążył już wejść do pokoju.
Sięgnęłam po telefon i zadzwoniłam do Michała.
Sygnał.
Kolejny.
Potem poczta głosowa.
Zmarszczyłam brwi. Podczas wyjazdów służbowych często był zajęty, ale jeśli tylko mógł, odbierał. A gdy nie mógł, zwykle oddzwaniał dość szybko.
Napisałam wiadomość:
„To ty przysłałeś mi kwiaty?”
Czekałam, wpatrując się w ekran.
Nic.
Minęła minuta.
Potem pięć.
Później dziesięć.
Nie odpowiedział.
Zadzwoniłam po raz drugi.
Znów cisza.
W tamtej chwili róże przestały wydawać mi się piękne. Były zbyt jaskrawe. Zbyt przemyślane. Zbyt nachalnie obecne.
Powoli obeszłam stół, oglądając bukiet z każdej strony. Może przesadzałam. Może Michał siedział na ważnym spotkaniu. Może kwiaciarka przekonała go do żółtego koloru. Może sto róż było po prostu gotowym zestawem, który ktoś zamówił bez większego zastanowienia.
Mimo to moje palce stały się zimne.
Wtedy dostrzegłam coś dziwnego.
Bukiet nie został ułożony przypadkowo.
Kilka róż w samym środku ustawiono inaczej niż pozostałe.
Jakby ktoś umieścił je dokładnie w wybranym miejscu.
Pochyliłam się.
Kwiaty na zewnątrz były szeroko rozwinięte i skierowane na boki w równym okręgu. Jednak bliżej środka kilka łodyg osadzono niżej, a główki delikatnie przechylały się do wewnątrz. Nie na tyle, by od razu rzucało się to w oczy. Wystarczająco jednak, żebym mogła to zauważyć.
Zaczęłam liczyć.
Dziesięć rzędów po dziesięć róż.
Sprawdziłam raz. Potem drugi, dotykając lekko każdego pąka.
Dziesięć rzędów po dziesięć.
Tyle że jeden rząd nie był całkowicie żółty.
Pod płatkami róży znajdującej się niemal w samym centrum zobaczyłam maleńki czerwony ślad.
Najpierw pomyślałam, że to skaza.
Może kwiat został uszkodzony. Może dotknęła go farba z innej róży. Ostrożnie uniosłam płatek czubkiem palca.
Czerwona kropka była niewielka.
Ale zrobiona celowo.
Wstrzymałam oddech.
Chwilę później znalazłam drugą.
Potem trzecią.
Były dokładnie trzy.
Trzy oznaczone róże.
Poczułam, jak żołądek opada mi gdzieś głęboko.
Zapomniałam o nieodebranych połączeniach. O słońcu kładącym się na stole. O filiżance pozostawionej przy zlewie. Przez kilka sekund słyszałam wyłącznie własny oddech.
Trzy zaznaczone kwiaty.
Znałam ten znak.
Widziałam go wiele lat temu.
Wspomnienie poruszyło się we mnie jak coś starego i niechcianego, co przez długi czas leżało ukryte pod deskami podłogi, a teraz zaczęło drapać od spodu.
Ręce zaczęły mi drżeć.
— Nie — powiedziałam głośno, choć mój głos był słaby.
Ponownie chwyciłam telefon. Tym razem nie wybrałam numeru Michała.
Zadzwoniłam na policję.
Dyspozytorka poprosiła o imię, adres i opis sytuacji. Próbowałam mówić spokojnie, żeby nie zabrzmieć jak osoba, która spanikowała z powodu zwykłego bukietu.
— Dostarczono mi kwiaty — powiedziałam, zaciskając palce na krawędzi stołu. — Sto żółtych róż. Bez kartki. Bez podpisu. Widnieje na nich tylko moje imię.
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
— Czy grozi pani w tej chwili bezpośrednie niebezpieczeństwo?
— Nie wiem — odpowiedziałam szczerze. — Ale trzy róże są oznaczone. Dokładnie trzy.
Kiedy wypowiedziałam te słowa, ścisnęło mnie w gardle.
— W jaki sposób oznaczone?
— Czerwonymi kropkami — wyjaśniłam. — Maleńkimi, ukrytymi pod płatkami.
Znów nastała cisza.
— Uważa pani, że to może być groźba?
Spojrzałam na bukiet. Trzy ukryte ślady wyglądały teraz jak stare, otwarte rany.
— Tak — powiedziałam. — Uważam, że to groźba.
Dyspozytorka poleciła mi zostać w domu, zamknąć wszystkie drzwi i niczego więcej nie dotykać do czasu przyjazdu patrolu.
Zrobiłam dokładnie to, o co prosiła.
Zamknęłam drzwi wejściowe.
Potem tylne.
Następnie stanęłam pośrodku jadalni i patrzyłam na kwiaty, które przywieziono podczas nieobecności mojego męża, czekając na policję i telefon od Michała.
Nie zadzwonił.
Najgorsze zaczęło się godzinę później.
W domu było już dwóch umundurowanych funkcjonariuszy. Stali w jadalni i przyglądali się bukietowi z ostrożną uprzejmością ludzi, którzy podejrzewają, że ktoś mógł przestraszyć się drobiazgu.
Jeden z nich, starszy aspirant Wrona, zapytał:
— Powiedziała pani, że mąż zazwyczaj wysyła białe róże?
— Tak. Zawsze białe. Nigdy żółte.
— I przebywa teraz w delegacji?
— Przynajmniej tak mi powiedział.
Młodszy policjant popatrzył na kwiaty.
— Pani Zofio, rozumiem, że to nieprzyjemne, ale kwiaciarnie czasem popełniają błędy.
Chciałam mu uwierzyć. Naprawdę chciałam.
Wtedy przed domem zatrzymał się ciemny sedan.
Po kilku minutach do przedpokoju wszedł mężczyzna mający prawie siedemdziesiąt lat. Miał srebrne włosy, zmęczone oczy i twarz człowieka, który zbyt długo dźwigał cudze sekrety.
— Komisarz Krawiec — przedstawił się.
Jego nazwisko coś we mnie poruszyło.
— Mój ojciec znał kiedyś kogoś o tym nazwisku — powiedziałam cicho.
Spojrzał mi prosto w oczy.
— Pani ojcem był komisarz Roman.