Krystyna czasem słyszała pojedyncze zdania zza niedomkniętych drzwi.
— Za bardzo uwierzyła w siebie…
— W ogóle cię nie słucha…
— Powiesz jej jedną rzecz, a ona natychmiast znajdzie dziesięć odpowiedzi…
Przez długi czas Krystyna udawała, że tego nie słyszy. Nie chciała kłócić się z rodziną męża. Jednak ciągłe przekraczanie jej granic powoli stawało się nie do zniesienia.
Po kolejnym niezapowiedzianym przyjeździe, podczas którego Helena po raz kolejny skrytykowała meble i porządek w mieszkaniu, synowa postanowiła zakończyć tę sytuację.
Poczekała, aż teściowa wypije herbatę, i spokojnie powiedziała:
— Pani Heleno, chciałabym o coś poprosić. Proszę uprzedzać nas przed przyjazdem. I proszę nie ingerować bez przerwy w urządzenie naszego mieszkania. Jesteśmy wdzięczni za troskę, ale chcemy sami decydować, jak żyjemy.
Helena znieruchomiała z filiżanką w dłoni.
Przez kilka sekund patrzyła na Krystynę tak, jakby usłyszała coś niewybaczalnego.
— A więc tak teraz ze mną rozmawiasz? — zapytała w końcu, odkładając filiżankę na spodek z głośnym stuknięciem. — Mnie, matce własnego męża, będziesz mówiła, co wolno robić w domu mojego syna?
— Nikomu niczego nie rozkazuję — odparła łagodnie Krystyna. — Proszę tylko, żeby szanowała pani nasze zasady. Poza tym to mieszkanie należy do mnie. Jest zapisane na moje nazwisko.
— A więc o to chodzi! — Oczy Heleny zwęziły się podejrzliwie. — Teraz wszystko zależy od papierów?
Od tamtej rozmowy relacje między kobietami ostatecznie się popsuły.
Helena przestała nawet udawać życzliwość. Znacznie częściej dzwoniła do Jana, zapraszała go do siebie i godzinami rozmawiała z synem.
Po takich spotkaniach Jan wracał zamyślony. Odpowiadał żonie półsłówkami, prawie się nie odzywał i wyglądał tak, jakby w głowie układał plan jakiejś poważnej decyzji.
— Janku, co się znowu stało? — zapytała któregoś dnia Krystyna. — O czym tak długo rozmawiałeś z mamą?
— O niczym szczególnym — mruknął, odwracając wzrok. — Zwykła rozmowa.
Wkrótce stało się jasne, jaki temat tak bardzo interesował Helenę.
Podczas kolejnego rodzinnego spotkania przy herbacie teściowa nagle powiedziała:
— Przecież kupiliście to mieszkanie już po ślubie. Czy zgodnie z prawem nie powinno ono należeć do was obojga po połowie?
Krystyna spojrzała na nią uważnie.
— Zakup został opłacony pieniędzmi, które otrzymałam po babci — wyjaśniła. — Majątek odziedziczony nie jest wspólnością małżeńską. Pieniądze ze sprzedaży odziedziczonego mieszkania również pozostają majątkiem osobistym, jeśli można udowodnić ich pochodzenie.
— Nie wiem, czy to naprawdę takie proste — przeciągnęła Helena. — A jeśli spojrzeć nie na przepisy, tylko na sprawiedliwość? Jan tutaj mieszka, pracuje, przynosi pensję do domu. To nic nie znaczy?
— Mamo, daj spokój — niespodziewanie odezwał się Jan. — Krystyna ma rację. Dokumenty są jasne.
Helena zacisnęła usta, ale przy synu nie ciągnęła dalej tej rozmowy.
Krystyna pomyślała nawet, że temat został zamknięty.
Myliła się.
Teściowa tylko na chwilę się wycofała, żeby później wrócić do sprawy z jeszcze większą determinacją.
Nie minęły dwa tygodnie, a rozmowy o mieszkaniu zaczęły pojawiać się ponownie. Tym razem Helena poruszała ten temat niemal codziennie.
Przyjeżdżała wtedy, kiedy Krystyna była w pracy, dzwoniła do Jana wieczorami i nieustannie przekonywała go, że obecna sytuacja jest niesprawiedliwa.
Jan początkowo ukrywał przed żoną treść tych rozmów, lecz pewnego wieczoru w końcu się odezwał.
— Mama uważa, że jesteś zbyt dumna z tego, że mieszkanie zapisano na ciebie — powiedział, nie patrząc jej w oczy. — Jej zdaniem prawdziwi małżonkowie powinni mieć wszystko wspólne. Bez podziału na „moje” i „twoje”.
— A moim zdaniem prawdziwi małżonkowie powinni przede wszystkim się szanować — odpowiedziała Krystyna. — I samodzielnie podejmować decyzje, bez ingerencji rodziców.
— Mama nie chce niczego złego. Po prostu uważa, że tak byłoby uczciwiej.
— Uczciwość nie polega na roszczeniu sobie praw do majątku kupionego za pieniądze mojej zmarłej babci. Nie zamierzam kolejny raz dyskutować na ten temat.
Jan nic nie odpowiedział.
Krystyna zauważyła jednak zmianę na jego twarzy. Mąż nie był już tak pewny decyzji, którą wcześniej oboje uważali za oczywistą.
Słowa Heleny zrobiły swoje.
Mniej więcej miesiąc później Jan wreszcie wypowiedział to, do czego najwyraźniej przygotowywał się od dawna.
Jedli kolację w kuchni. Krystyna opowiadała o wydarzeniach w pracy, gdy mąż nagle jej przerwał.
— Krysiu, słuchaj… Ostatnio dużo o tym myślałem. Może rzeczywiście powinniśmy przepisać na mnie połowę mieszkania?
Krystyna powoli odłożyła widelec.
— Po co?
— Dla spokoju — zaczął niepewnie. — Żeby mama przestała się martwić. Poza tym jesteśmy małżeństwem.
Krystyna długo mu się przyglądała.
— Nie, Janku. Nie przepiszę połowy własnego mieszkania tylko po to, żeby twoja mama poczuła się spokojniej.
— Ale co ci szkodzi? — próbował przekonywać. — Jesteśmy jedną rodziną. Jakie znaczenie ma to, czyje nazwisko widnieje w dokumentach?