— Skoro nie ma znaczenia, to dlaczego chcesz je zmieniać? — zapytała spokojnie. — Jeśli naprawdę nie robi to różnicy, wszystko może zostać tak jak teraz.
Jan zmarszczył brwi.
Wyraźnie spodziewał się zupełnie innej reakcji. Nie odważył się jednak dalej kłócić.
Reszta kolacji upłynęła w ciężkim milczeniu.
Kiedy Helena dowiedziała się, że synowa odmówiła przepisania połowy mieszkania, wpadła w prawdziwą złość.
Tym razem nie zamierzała jednak prowadzić rozmowy sam na sam. Wymyśliła nową formę nacisku.
Tydzień później w mieszkaniu Krystyny i Jana pojawiła się cała rodzinna delegacja.
Razem z Heleną przyjechali Władysław, rodzony stryj Jana od strony ojca, oraz jego żona Teresa. Teresa mówiła głośno, miała ostre sądy i zwyczaj traktowania własnego zdania jak jedynej słusznej prawdy.
Nikt nie zapowiedział wizyty.
— Uznaliśmy, że wreszcie trzeba omówić tę sprawę jak dorośli ludzie — oznajmiła Helena, zajmując miejsce przy stole. — Skoro sami nie potraficie się dogadać, rodzina wam pomoże.
Krystyna spojrzała na męża.
Jan siedział bez słowa.
— Krystyno, jesteś przecież rozsądną, dorosłą kobietą — zaczął Władysław, odchrząknąwszy. — Powinnaś rozumieć, że mężczyzna nie może czuć się pełnoprawnym gospodarzem w mieszkaniu, w którym nie posiada nawet połowy. To godzi w jego dumę.
— Nie rozumiem, co duma Jana ma wspólnego z dokumentami dotyczącymi mojej własności — odpowiedziała Krystyna. — Mieszkanie zostało opłacone wyłącznie pieniędzmi odziedziczonymi po mojej babci.
— Znowu tylko pieniądze i pieniądze! — wtrąciła z irytacją Teresa. — Czy małżeństwo opiera się wyłącznie na papierach? Twój mąż tutaj mieszka, pracuje, pomagał urządzać mieszkanie i włożył w nie swój wysiłek.
— Nie zaprzeczam, że Jan uczestniczy w naszym wspólnym życiu — odparła Krystyna. — Nie oznacza to jednak, że automatycznie nabył połowę mojego majątku.
— Mnie się wydaje, że wszystko zaplanowałaś — powiedział znacząco Władysław. — Wiele kobiet tak robi. Najpierw zapisują wszystko na siebie, a później mogą w każdej chwili wyrzucić mężczyznę z domu.
Po plecach Krystyny przebiegł nieprzyjemny dreszcz.
— Oskarża mnie pan o wyrachowanie? — zapytała, starając się zachować spokój. — Nie pozwolę, żeby rozmawiano ze mną w taki sposób.
— Będziesz musiała wysłuchać prawdy, nawet jeśli jest przykra! — odcięła się Teresa, krzyżując ramiona. — Jesteś zbyt przebiegła. Celowo zapisałaś mieszkanie tylko na siebie, żeby w razie czego Jan został z niczym.
Krystyna kilka razy próbowała przerwać tę rozmowę.
Proponowała, by porozmawiać z Janem na osobności, odłożyć spotkanie na inny dzień albo przynajmniej zrezygnować z obrażania się nawzajem.
Goście jednak zachowywali się tak, jakby wcześniej dokładnie podzielili między sobą role.
Gdy tylko kończyła jedno zdanie, ktoś natychmiast wchodził jej w słowo i dorzucał kolejny zarzut.
Głosy stawały się coraz głośniejsze.
Spokojna, rodzinna rozmowa zamieniła się w awanturę.
Helena, czując poparcie krewnych, przestała się hamować.
— Myślisz, że jesteś tutaj najsprytniejsza?! — krzyknęła. — Nic z tego! To mieszkanie i tak będzie trzeba podzielić!
Krystyna powoli wstała z krzesła.
Była oburzona, ale wiedziała, że krzykiem niczego nie osiągnie.
Bez słowa wyszła z pokoju.
Goście spojrzeli po sobie.
Helena już otwierała usta, by rzucić kolejną złośliwość, kiedy Krystyna wróciła.
W rękach trzymała grubą teczkę z dokumentami.
Podeszła do stołu i położyła ją przed teściową oraz pozostałymi krewnymi Jana.
— Zanim znów zaczniecie mnie oskarżać, radzę najpierw zapoznać się z tymi papierami — powiedziała spokojnie, wyjmując dokumenty z teczki.
Wszyscy nagle zamilkli.
W mieszkaniu zrobiło się tak cicho, że wyraźnie słychać było tykanie zegara wiszącego w kuchni.
Helena jako pierwsza sięgnęła po dokumenty.
Wzięła górną kartkę i zaczęła czytać. Z każdą chwilą jej brwi marszczyły się coraz mocniej.
Władysław pochylił się nad jej ramieniem, próbując zobaczyć treść. Teresa niecierpliwie czekała, aż papiery trafią w jej ręce.
W teczce znajdował się kompletny zestaw dowodów potwierdzających pochodzenie pieniędzy, za które kupiono mieszkanie.
Było tam postanowienie o nabyciu spadku, umowa sprzedaży odziedziczonego lokalu babci, wyciąg bankowy z wpływem pieniędzy, potwierdzenia ich przelewu na konto sprzedającego nowe mieszkanie oraz dokumenty sporządzone przez notariusza, wskazujące źródło finansowania.
Krystyna zachowała każdy, nawet najmniejszy dowód.
Z papierów można było dokładnie odtworzyć całą drogę pieniędzy — od odziedziczonego lokalu aż po zakup obecnego domu.
Ani jedna złotówka z małżeńskiego budżetu nie została przeznaczona na zakup nieruchomości.
Choć transakcję zawarto po ślubie, mieszkanie nabyto wyłącznie za osobiste środki Krystyny, pochodzące ze sprzedaży odziedziczonego majątku.
Dokumenty jasno potwierdzały więc, że nieruchomość stanowi jej własność osobistą i nie podlega automatycznemu podziałowi między małżonków.