Grażyna miała niezwykły dar. Wystarczyło, że spojrzała na Annę znad okularów swoim chłodnym, surowym wzrokiem, a synowa natychmiast czuła się winna. Teściowa nie musiała podnosić głosu ani wypowiadać przykrych słów. Jedno spojrzenie wystarczało, by odebrać Annie ochotę na jakiekolwiek tłumaczenia.
Marek i Anna byli małżeństwem od trzech lat i przez cały ten czas mieszkali w przestronnym, trzypokojowym mieszkaniu Grażyny. Na własne lokum młodej pary nie było stać, więc musieli pogodzić się z sytuacją. Dla Anny życie pod jednym dachem z teściową stawało się jednak z każdym miesiącem trudniejsze. Grażyna uważała, że jako właścicielka mieszkania ma prawo ustalać wszystkie zasady i wymagać od innych bezwzględnego posłuszeństwa.
— Mareczku — zaczynała zwykle cichym głosem, siadając przy kuchennym stole, podczas gdy Anna stała przy zlewie. — Jesteś przecież zdrowym mężczyzną, pracujesz ciężko w warsztacie samochodowym. Musisz dobrze jeść, żeby mieć siłę. A czym ona znowu cię karmi? Mrożonymi kotletami? Czy naprawdę twojej żonie tak trudno po pracy zajść na targ i kupić świeże mięso? Kiedy ja prowadziłam dom, pachniało u nas ciastem, a barszcz pyrkotał na kuchence. Dobra żona zawsze znajdzie czas, żeby zadbać o męża.
Anna odwracała się wtedy do zlewu i próbowała ukryć łzy. Chciała powiedzieć, że sama wraca z biura dopiero po szóstej, a kotlety wcale nie pochodziły ze sklepu. W poprzednią niedzielę przygotowała je własnoręcznie ze świeżego mięsa i zamroziła, żeby po pracy wystarczyło tylko wrzucić je na patelnię.
Wiedziała jednak, że tłumaczenia niczego nie zmienią. Gdy tylko próbowała odpowiedzieć, Grażyna ciężko wzdychała i zaczynała narzekać na dzisiejszą młodzież, która rzekomo nie potrafi docenić dobra. Zawsze też przypominała, że pozwoliła młodym zamieszkać u siebie wyłącznie z wielkoduszności.
Marek, zmęczony całym dniem pracy, marszczył brwi i spoglądał raz na matkę, raz na żonę.
— Mamo, już wystarczy. Kotlety są dobre, naprawdę mi smakują.
— Oczywiście, że ci smakują — odpowiadała Grażyna z udawaną rezygnacją, wstając od stołu. — Wam wystarczy, żeby jakoś dało się przeżyć. Żadnych ambicji, żadnego pragnienia czegoś lepszego. A ja wyobrażałam sobie dla ciebie zupełnie inne małżeństwo. No dobrze, róbcie, co chcecie. Tylko pamiętajcie, że mieszkacie w moim domu. Moglibyście chociaż trochę się postarać.
Po tych słowach znikała w swoim pokoju, zostawiając małżonków z ciężką, nieprzyjemną ciszą.
Z czasem Marek coraz częściej zastanawiał się, czy dobrze wybrał żonę, a Anna zamykała się w sobie. Rozmawiali coraz mniej, a w mieszkaniu stale unosiło się napięcie. Grażyna konsekwentnie robiła wszystko, żeby wypchnąć synową z domu. Była przy tym przekonana, że postępuje słusznie i ratuje ukochanego syna przed nudnym, pozbawionym radości małżeństwem.
Pewnego piątkowego wieczoru Grażyna wybrała się do swojej wieloletniej przyjaciółki Ireny. Usiadły przy herbacie, lecz rozmowa nie przypominała zwykłych pogaduszek. Irena wyglądała na przygnębioną. Miała zaczerwienione oczy i twarz pełną rozpaczy.
— Irenko, kochanie, co się z tobą dzieje? — zapytała z niepokojem Grażyna. — Zupełnie cię nie poznaję.
— Och, Grażynko, nawet nie pytaj — szepnęła przyjaciółka, ocierając oczy chusteczką. — Moja Kasia ma straszny problem. Pamiętasz tego zamożnego mężczyznę, który zabierał ją do drogich restauracji? Tyle obiecywał, tak pięknie mówił o wspólnym życiu. Kiedy córka powiedziała mu, że jest w ciąży, nagle stał się zupełnie innym człowiekiem. Oświadczył, że nie planował dzieci, spakował rzeczy i wyjechał z miasta. Kasia od kilku dni płacze, nic nie je, wygląda jak cień samej siebie. Nie wiem, co robić. Wstyd przed ludźmi, a jej żal mi tak bardzo, że serce pęka.
Grażyna odstawiła filiżankę na spodek i zamyśliła się.
Po chwili w jej głowie zaczął układać się niezwykle kuszący plan.
Znała Kasię od dziecka. Dziewczyna była ładna, rzucała się w oczy i pochodziła z porządnej rodziny. Jej matka była sprawdzoną przyjaciółką, od której nie należało spodziewać się przykrych niespodzianek. Anna wydawała się przy niej cicha, obca i zupełnie niepasująca do rodziny.
Ciąża komplikowała sprawę, ale Grażyna szybko znalazła dla niej usprawiedliwienie. Termin był jeszcze odległy, a przy odpowiednim rozegraniu wszystkiego nikt niczego się nie domyśli. Poza tym mieszkanie było duże. Dla nowej rodziny z pewnością znalazłoby się miejsce.
— Ireno, posłuchaj — powiedziała nagle ożywiona, pochylając się ku przyjaciółce. — A jeśli to, co się stało, nie jest nieszczęściem, tylko szansą? Mój Marek i Anna są razem zupełnie nieszczęśliwi. Żyją obok siebie, ale zachowują się jak obcy ludzie. Od dawna widzę, że ten związek do niczego dobrego nie prowadzi. Twoja Kasia potrzebuje porządnego, odpowiedzialnego mężczyzny, a mój syn kobiety, która da mu prawdziwą rodzinę.
— Grażyna, do czego zmierzasz? — Irena spojrzała na nią podejrzliwie.