Kasia potrafiła urządzić awanturę z powodu najdrobniejszej rzeczy. Domagała się coraz większych pieniędzy, narzekała na niskie zarobki męża i bez przerwy powtarzała, że porządny mężczyzna powinien całkowicie utrzymywać żonę.
Grażyna, która wcześniej uwielbiała rządzić we własnym mieszkaniu, powoli zmieniła się w milczącą służącą.
Ostrożnie wychodziła ze swojego pokoju, starała się nie wchodzić Kasi w drogę i nawet we własnej kuchni czuła się jak nieproszony gość.
Każdego wieczoru z goryczą wspominała Annę.
Teraz przypominała sobie zupełnie inne obrazy.
Anna z uśmiechem witała Marka po ciężkim dniu. Cicho porządkowała mieszkanie, odkładała rzeczy na miejsce i troskliwie przygotowywała kolację. Piekła domowe drożdżówki, nakrywała do stołu i rozmawiała z mężem z czułością.
Grażyna nagle zrozumiała, jak wiele dobra wcześniej uważała za oczywiste.
Anna nigdy nie żądała drogich prezentów, nie wszczynała głośnych awantur i nie próbowała rozporządzać cudzymi pieniędzmi.
Dawna synowa zaczęła wydawać jej się prawdziwym skarbem.
Kasia, którą sama wybrała dla syna, okazała się natomiast egoistyczną, przebiegłą i wyrachowaną kobietą.
Najgorsze odkrycie miało jednak dopiero nadejść.
Pewnego dnia Grażyna wyszła do apteki po lekarstwa. Wróciła wcześniej niż zwykle i własnym kluczem cicho otworzyła drzwi.
Z salonu dobiegł ją głośny śmiech Kasi. Synowa rozmawiała przez telefon i najwyraźniej była w doskonałym humorze.
Grażyna chciała przejść do swojego pokoju, lecz nagle usłyszała imię Marka. Zatrzymała się mimowolnie.
— Mamo, przestań się martwić! — mówiła wesoło Kasia. — Ten naiwniak Marek niczego nie podejrzewa. Chodzi wokół mnie na palcach, głaszcze mnie po brzuchu i promienieje ze szczęścia. Myśli, że niedługo zostanie ojcem! A jego matka, ta cała Grażyna, jest teraz tak cicha, że aż przyjemnie patrzeć. Zrobiłam z niej gosposię we własnym mieszkaniu. Niech się przyzwyczaja, kto tu teraz rządzi.
Ręce Grażyny nagle zrobiły się lodowate.
Kasia mówiła dalej, nieświadoma, że ktoś jej słucha.
— Najważniejsze, żeby spokojnie dotrwać do porodu. Potem Marek już się mnie nie pozbędzie. Zarejestrujemy dziecko pod tym adresem i spróbuj niech wtedy spróbuje mnie wyrzucić! To nie mój problem, że tamten bogaty kochanek się przestraszył i uciekł. Za to twoja przyjaciółka tak chciała urządzić swojego synalka, że sama podała nam wszystko na tacy. Niech teraz zbiera owoce swojej dobroci!
Kasia znów wybuchnęła śmiechem.
Grażyna stała na korytarzu, czując, jak usuwa się pod nią ziemia.
Nagle wszystko stało się jasne.
Irena i jej córka od początku wiedziały, że dziecko nie ma nic wspólnego z Markiem. Po prostu skorzystały z propozycji Grażyny i znalazły człowieka, na którego można było przerzucić odpowiedzialność za cudzą ciążę.
Najgorsze było jednak to, że całą pułapkę przygotowała własnymi rękami matka Marka.
To ona zniszczyła szczęśliwe, choć skromne małżeństwo syna. To ona wyrzuciła z jego życia wierną i kochającą żonę. To ona sprowadziła do domu kobietę, która oszukiwała ich oboje.
Cała dawna duma Grażyny spłynęła z niej jak lodowata woda.
Pozostały tylko przerażenie, gorycz i bolesna świadomość winy.
Nie wyszła od razu do Kasi, nie urządziła awantury i nie rzuciła żadnych oskarżeń. W milczeniu poszła do swojego pokoju i czekała na powrót syna.
Wieczorem, gdy Marek zjawił się w domu, poprosiła go do kuchni. Kiedy wszedł, zamknęła drzwi i przekręciła klucz.
Marek spojrzał na nią ze zdziwieniem.
Przed nim stała jakby zupełnie inna kobieta. W ciągu kilku godzin matka postarzała się o wiele lat. Miała bladą twarz, drżące usta, a po policzkach bez przerwy płynęły łzy.
— Mareczku, mój synku, wybacz mi! — zapłakała nagle Grażyna, chwytając go za ręce. — Błagam, wybacz swojej starej, głupiej matce! To ja wszystko urządziłam! To ja wysłałam cię wtedy na działkę! Irena mi pomagała, specjalnie doprowadziłyśmy do twojego spotkania z Kasią!
Marek znieruchomiał.
— Mamo, co ty mówisz?
— Prawdę, synku, wreszcie mówię prawdę! Dziecko nie jest twoje! Kasia zaszła w ciążę z tym bogatym mężczyzną, który ją porzucił. Irena i ja wiedziałyśmy o tym od początku! Chciałam, żebyś rozstał się z Anną i ożenił z Kasią. Wydawało mi się, że tak będzie dla ciebie lepiej. Jaka ja byłam głupia… Jaka strasznie głupia!
Przełknęła łzy i mówiła coraz szybciej:
— Wyrzuć ją, Mareczku! Natychmiast pozbądź się tej oszustki! Nie pozwól, żeby dalej cię poniżała! Potem pojedź do Anny i sprowadź ją z powrotem. Ona była wspaniałą dziewczyną, prawdziwym skarbem! Sama do niej pójdę, będę błagała o przebaczenie, nawet uklęknę. Tylko ją odzyskaj, synku, póki nie jest za późno!
Marek słuchał w milczeniu.
Jego twarz stopniowo stawała się nieruchoma, jakby wykuta z kamienia. W oczach nie było zwykłego gniewu ani urazy. Pojawiła się w nich straszliwa pustka.
Powoli wysunął ręce z palców matki i cofnął się o krok.
— Wystarczy, mamo — powiedział bardzo cicho.
Ten spokojny, niemal pozbawiony życia głos przeraził Grażynę bardziej niż krzyk.
Jeszcze tego samego wieczoru w mieszkaniu wybuchła wielka awantura.