— Naprawdę? — Anna udała zdumienie. — To zdjęcia z Naszej Klasy, na których dokładnie dwudziestego ósmego sierpnia dwa tysiące jedenastego roku tańczy pani w białych sandałkach na parkiecie sanatorium „Jutrzenka” z wąsatym muzykantem, musiała chyba spreparować zagraniczna agentura. Nawiasem mówiąc, zapisałam je na pendrivie. Chce pani, żebyśmy włączyli telewizor i obejrzeli je wszyscy razem?
Piotr parsknął cicho, ale natychmiast udał kaszel.
— Nie będziesz mi żadnymi zdjęciami wymachiwać przed twarzą! — policzki Teresy pokryły się czerwonymi plamami. — Ratowałam zdrowie! Po tym, jak sama wychowałam syna, mam chyba prawo choć raz pojechać do sanatorium?!
— Oczywiście, że ma pani prawo — zgodziła się spokojnie Anna. — Mogła pani leczyć się, jechać do Krynicy, tańczyć z muzykantami i mieć dowolne zdanie. Miała pani również pełne prawo nie pojawić się na ślubie naszej rodziny. Ale ja mam teraz takie samo prawo nie witać pani w moim mieszkaniu.
— W mieszkaniu mojego syna! — poprawiła ją triumfalnie Teresa, prostując się i opierając dłonie na biodrach.
— W mieszkaniu, za które razem z pani synem spłacam kredyt od dwudziestu lat — odpowiedziała Anna bez wahania. — Prawnie należy ono do nas po połowie. Pięćdziesiąt procent tej przestrzeni jest moje: według dokumentów, prawa i zwykłej przyzwoitości. Dlatego na moim terytorium obowiązują ustalone przeze mnie zasady. Nie przyjechała pani na nasz ślub, więc dziś nie przejdzie pani przez mój próg. To naprawdę proste.
— Piotrze! — Teresa niemal krzyknęła, gwałtownie odwracając się do syna. — Słyszysz, jak ona się do mnie odzywa?! Ty jesteś mężczyzną w tym domu czy bezwolnym dodatkiem do jej fartucha?! Postaw tę bezczelną kobietę na miejscu! Każ jej odejść od drzwi!
Piotr znalazł się między dwiema walczącymi stronami.
Po jednej stronie stała jego matka — zaczerwieniona, oburzona, ciężko oddychająca po podróży i opierająca się na dwóch wypchanych walizkach.
Po drugiej była żona, z którą przez piętnaście lat budował wspólne życie. To z nią nie przesypiał nocy przy dziecięcych łóżeczkach, zmieniał wynajmowane mieszkania, liczył ostatnie złotówki przed wypłatą, tygodniami jadł najtańszy makaron i pracował na nocne zmiany, aby razem wydostać się z biedy.
— Mamo… — odezwał się w końcu cicho, drapiąc się po głowie i unikając jej spojrzenia. — Tak naprawdę Ania ma rację.
— Co powiedziałeś?! — Teresa nabrała powietrza tak gwałtownie, że ktoś piętro wyżej zatrzasnął drzwi na łańcuch, a z mieszkania poniżej rozległo się szczekanie małego pieska.
— Wtedy naprawdę bardzo nas skrzywdziłaś i nie miałaś ku temu żadnego powodu — ciągnął Piotr, coraz pewniej dobierając słowa. — Ania płakała przez trzy dni przed ślubem. Jej rodzice przyjechali z Lublina i za ostatnie pieniądze przygotowali przyjęcie. Krewni z całej Polski pytali bez przerwy: „Gdzie jest matka pana młodego? Dlaczego nie ma jej na ślubie własnego syna?”. Staliśmy przed gośćmi jak dwoje idiotów, bo nie wiedzieliśmy nawet, co odpowiadać. Wystawiłaś nas na pośmiewisko tylko dlatego, że nie podobało ci się, iż Ania pracuje jako zwyczajna nauczycielka i nie ma mieszkania w Warszawie.
— Myślałam wyłącznie o tobie! — Teresa próbowała odzyskać dawny, rozkazujący ton, lecz po raz pierwszy w jej głosie zabrzmiała niepewność. — Byłeś wtedy młody i niczego nie rozumiałeś. Ona kręciła tobą, jak chciała!
— I dzięki temu „kręceniu” mamy dwoje cudownych dzieci, trzypokojowe mieszkanie i piętnaście całkiem szczęśliwych lat małżeństwa — natychmiast przerwała jej Anna. — Pani prognoza okazała się błędna w każdym punkcie. Wytrzymaliśmy. I sądzę, że wytrzymamy jeszcze niejedno piętnaście lat. Najlepiej bez pani jadowitej ingerencji.
— To co ja mam teraz zrobić?! — niespodziewanie rozpłakała się Teresa.
Tym razem łzy spływające po starannie przypudrowanych policzkach nie wyglądały na wyreżyserowane.
— Mam iść na ulicę?! Szukać hotelu gdzieś przy dworcu?! W wieku sześćdziesięciu ośmiu lat, z bolącym kręgosłupem i skaczącym ciśnieniem?!
— Warszawa jest dużym miastem, hoteli tu nie brakuje — odparła sucho Anna. — Piętnaście lat temu potrafiła pani znaleźć pieniądze i miejsce w Krynicy. Teraz również coś pani wymyśli.
— Aniu, może jednak… — spróbował wtrącić się Piotr, któremu zrobiło się żal zapłakanej matki.
— Żadnego „może”, Piotrze — ucięła natychmiast Anna. — Jeśli chcesz odprowadzić mamę do hotelu, proszę bardzo. Pomóż jej z bagażami, możesz nawet zamieszkać z nią przez ten tydzień. Nie trzymam cię tutaj siłą. Ale osoba, która piętnaście lat temu świadomie upokorzyła mnie w jednym z najważniejszych dni mojego życia i przez wszystkie kolejne lata ani razu nie pomyślała, żeby przeprosić, nie wejdzie do tego domu.
Na klatce schodowej zapadła ciężka, niemal dzwoniąca cisza.
Słychać było tylko windę przesuwającą się gdzieś w szybie oraz ciche westchnienie pani Jadwigi zza drzwi sąsiedniego mieszkania.
Teresa stała przed progiem z opuszczonymi ramionami.