Wyglądało na to, że po raz pierwszy od piętnastu lat naprawdę zrozumiała: jej zwykłe sposoby nacisku przestały działać. Ani łzy, ani narzekanie na ciśnienie, ani opowieści o niewdzięcznym synu nie mogły już otworzyć tych drzwi.
Mur, który sama wzniosła z dumy, wyższości i przekonania o własnej nieomylności, wyrósł teraz dokładnie przed nią.
— Aniu… — powiedziała cicho Teresa.
Ten głos nie przypominał już ostrego krzyku, który jeszcze chwilę wcześniej niósł się po całej klatce.
— Słucham panią — odpowiedziała Anna. Jej twarz wciąż była poważna, ale w głosie nie było już dawnej złośliwości.
— Ja… wtedy naprawdę nie miałam racji — wydusiła starsza kobieta, ściskając w dłoni wilgotną chusteczkę. — Byłam głupia. Jeśli mam być szczera, bałam się, że po ślubie Piotrek całkiem o mnie zapomni. Myślałam, że mi go odbierzesz i przestanę być mu potrzebna. Za dużo sobie wyobrażałam. Uznałam, że jestem dla niego najważniejsza i że bez mojej zgody sobie nie poradzi. Wydawało mi się, że trochę pomieszkacie, pokłócicie się, a potem sami do mnie przyjdziecie i zaczniecie przepraszać. Tylko że nie przyszliście. Oboje okazaliście się uparci. Chyba Piotrek ma ten charakter po mnie…
Anna lekko uniosła brwi, lecz nie przerwała teściowej.
— Przez te wszystkie lata oglądałam wasze zdjęcia w internecie — ciągnęła Teresa, pociągając nosem i ostrożnie ścierając rozmazany tusz. — Patrzyłam, jak Zuzia rośnie, jak Kuba coraz bardziej przypomina Piotrka z dzieciństwa… Nawet drukowałam wasze fotografie i chowałam je w kredensie, żeby znajomi nie zadawali pytań. Co roku mówiłam sobie: „Przestanę się upierać, pojadę do nich, przytulę wszystkich i przeproszę”. A potem znowu uznawałam, że to wy powinniście zadzwonić pierwsi. Przecież jestem matką… Wydawało mi się, że pierwszy krok należy do was.
Teresa nagle przykucnęła przy walizce, rozpięła małą kieszeń z boku i wyjęła z niej niewielkie, granatowe pudełeczko z aksamitu. Przetarte brzegi zdradzały, że przeleżało wiele lat.
— Proszę… — powiedziała, wyciągając pudełko do Anny drżącą dłonią. — To kolczyki po mojej matce. Z turkusem. Przygotowałam je dla ciebie jeszcze przed ślubem. Chciałam podarować je synowej. Potem nie przyjechałam i kolczyki zostały w szkatułce przez całe piętnaście lat. Weź je. Jeśli ich nie chcesz, możesz wyrzucić. Albo kiedyś dać Zuzannie. Ale od początku były przeznaczone dla ciebie. Przez te wszystkie lata ich nie dotknęłam.
Anna długo patrzyła najpierw na pudełeczko, a później na twarz teściowej.
Teresa w ciągu kilku minut postarzała się jakby o wiele lat. Po raz pierwszy, odkąd się znały, Anna nie dostrzegła w jej oczach ani wyższości, ani potępienia, ani starannie odegranej krzywdy.
Były tam tylko zmęczenie, żal i lęk, że chwila, w której można było się pogodzić, bezpowrotnie minęła.
Piotr stał obok zupełnie nieruchomo, niemal wstrzymując oddech. Napiętym wzrokiem przenosił spojrzenie z matki na żonę i nie odważył się odezwać.
W końcu Anna powoli wyciągnęła rękę i przyjęła pudełeczko.
Maleńkie zapięcie cicho kliknęło.
Na granatowym aksamicie leżała para starych srebrnych kolczyków z jasnymi, niebiesko-turkusowymi kamieniami.
— Są piękne — powiedziała cicho Anna. — I bardzo starannie wykonane. Wygląda na to, że turkus jest prawdziwy.
— Prawdziwy — potwierdziła zmęczonym głosem Teresa. — Jeszcze po mojej matce. No cóż… Wreszcie powiedziałam to, co powinnam była powiedzieć dawno temu. Pójdę więc na dworzec. W pobliżu dworców zwykle są jakieś hotele…
Schyliła się, żeby ponownie podnieść walizki, lecz Anna nagle zrobiła krok do przodu i zastąpiła jej drogę.
— Proszę się zatrzymać — rozkazała. — Pani Tereso, czy pani całkiem straciła rozsądek? Ma pani sześćdziesiąt osiem lat, chore plecy i problemy z ciśnieniem, a chce pani włóczyć się z dwiema walizkami po hotelach przy dworcu?
Teresa znieruchomiała i podniosła na synową zapłakane oczy.
— To… co mam zrobić?
— Piotr weźmie walizki i zaniesie je do salonu — powiedziała Anna stanowczo. — Ale zanim przekroczy pani próg, proszę uważnie wysłuchać warunków kapitulacji. Później nie chcę słyszeć, że nikt pani nie ostrzegał.
Teresa szybko pokiwała głową, jakby właśnie dostała ostatnią szansę, by zdać najważniejszy egzamin swojego życia.
— Warunek pierwszy — zaczęła Anna, odginając palce. — Mojego barszczu się nie komentuje. Jeśli mówię, że soli, buraków i wszystkiego innego jest wystarczająco, to znaczy, że jest wystarczająco. Po drugie: wychowaniem Zuzanny i Kuby zajmują się wyłącznie ich rodzice. Rad można udzielać dopiero wtedy, gdy ktoś o nie poprosi. I po trzecie: jeśli spróbuje pani urządzić awanturę, rozkazywać albo tłumaczyć mi, jak powinnam żyć, natychmiast przypomnę sobie Krynicę, białe sandałki i wąsatego muzyka. Zgadza się pani na takie surowe zasady?
Na ustach Teresy pojawił się słaby, ale całkowicie szczery uśmiech.
— Zgadzam się, Aniu. Na wszystko. Nawet jeśli ten barszcz okaże się zupełnie bez soli.