Niespełna pół godziny później udało się ustabilizować Karolinę.
Martyna wyszła z sali operacyjnej dopiero przed świtem.
Zegar wskazywał 4:38.
Zdjęła rękawiczki i na chwilę oparła plecy o ścianę.
Na korytarzu czekał niemal cały zespół, który uczestniczył w operacji.
— Matka żyje. Dziecko również — powiedziała Martyna. — Wszyscy wykonaliście świetną pracę.
Zuzanna nagle się rozpłakała.
— Gdyby pani nas nie zebrała…
— Gdyby każdy z was nie zrobił tego, co do niego należało, sama moja obecność nie wystarczyłaby.
W tej samej chwili z sąsiedniej sali wybiegła matka Karoliny.
Kiedy zobaczyła Martynę, podbiegła do niej i chwyciła ją za ramiona.
— Pani doktor, dziękuję! Uratowała pani moją córkę i wnuczkę!
Martyna delikatnie ją podtrzymała.
— To zasługa całego zespołu.
— Nie, pani zrobiła najwięcej!
Kobieta pocałowała ją w dłonie, a potem, nie przejmując się obecnymi, powiedziała głośno:
— Niech Bóg ma panią w swojej opiece, pani Martyno!
Nikt na korytarzu nie żartował ani się nie uśmiechał.
Pracownicy po prostu patrzyli na swoją przełożoną.
Z szacunkiem.
Część trzecia. „Cały szpital położniczy stanął przed nią na baczność”
Martyna właśnie miała wejść do swojego gabinetu, kiedy usłyszała znajomy głos:
— A oto i nasza salóweczka! Nawet nocą nie może żyć bez szpitalnych korytarzy!
Przy wejściu do oddziału stała Teresa.
Obok niej znajdowała się Wioletta i jeszcze dwoje krewnych.
Najwyraźniej teściowa specjalnie przyjechała rano, żeby pokazać rodzinie „prawdziwe miejsce pracy” synowej i przyłapać ją zmęczoną po nocnym dyżurze.
— Mamo, ciszej — mruknął Adrian, który również stał niedaleko. — Tu są pacjenci.
— A dlaczego mam milczeć? Mówię prawdę!
Teresa wskazała ręką Martynę.
— Popatrzcie tylko! Całą noc biega po szpitalu, a w domu żadnego pożytku. Wynosi baseny, zmienia pościel i udaje wielką damę.
Jeden z krewnych uśmiechnął się niezręcznie.
Martyna nie zdążyła odpowiedzieć.
Zrobiła to za nią ordynatorka oddziału.
— Pani Tereso, właśnie obraża pani dyrektorkę wojewódzkiego centrum perinatologii.
Teściowa zamarła.
— Co takiego?
— Dokładnie to, co pani usłyszała. Pani Martyna kieruje tą placówką.
Teresa bezradnie rozejrzała się dookoła.
— Wy wszyscy o tym wiedzieliście?
— Oczywiście — odpowiedziała starsza pielęgniarka. — Pracujemy z nią każdego dnia.
— Ale ona mówiła, że jest po prostu lekarką…
— Bo jest lekarką — wtrąciła Zuzanna. — I jedną z najlepszych przełożonych, z jakimi miałam do czynienia.
Jeden po drugim pracownicy zaczęli podchodzić do Martyny.
Lekarze witali ją, używając jej imienia i nazwiska.
Pielęgniarki skłaniały głowy.
Salowe dziękowały jej za to, że nigdy nie poniża personelu pomocniczego i zawsze broni swoich ludzi.
Korytarz jakby sam uformował się wokół niej.
Teresa patrzyła na tę scenę i po raz pierwszy nie potrafiła znaleźć odpowiednich słów.
— Co tu się właściwie dzieje? — zapytała cicho Wioletta.
Ordynatorka zwróciła się ku niej.
— Ludzie okazują szacunek osobie, która tej nocy uratowała życie kobiety i jej dziecka.
Martyna spojrzała na teściową.
— Nigdy nie wstydziłam się swojej pracy. Nawet gdybym rzeczywiście była salową, nie byłoby w tym nic hańbiącego. To ciężkie i uczciwe zajęcie. Mam jednak dość tego, że używa pani nazwy tego zawodu jak obelgi.
Teresa otworzyła usta, ale nie zdołała nic powiedzieć.
— Nie muszę udowadniać swojej wartości ani dyplomami, ani stanowiskiem, ani wdzięcznością pacjentów — ciągnęła Martyna. — Ale dziś sama przyjechała pani do mojego miejsca pracy tylko po to, żeby ponownie upokorzyć mnie przy innych.
Adrian niespodziewanie wystąpił do przodu.
— Mamo, wystarczy.
Teściowa gwałtownie odwróciła się w jego stronę.
— Ty też jesteś teraz przeciwko mnie?
— Jestem przeciwko temu, że od dwunastu lat poniżasz moją żonę.
Martyna spojrzała na męża.
Po raz pierwszy przez te wszystkie lata wypowiedział to na głos.
I po raz pierwszy Teresa nie miała już po swojej stronie własnego syna.
Część czwarta. „Teresa odkryła, kogo przez lata uważała za nikogo”
Po przykrej rozmowie krewni rozjechali się do domów.
Wioletta przez całą drogę prawie się nie odzywała.
Po raz pierwszy naprawdę zaczęła się zastanawiać, ile razy sama śmiała się z Martyny, doskonale wiedząc, że ta jest lekarką.
W końcu zapytała:
— Mamo, dlaczego właściwie wszystkim mówiłaś, że Martyna jest salową?
— Bo sama zawsze tak się zachowywała.
Wioletta spojrzała na nią z niedowierzaniem.
— Czyli jak?
— Była cicha. Nigdy się nie przechwalała. Nie opowiadała, jaka jest ważna.
— Czy człowiek musi bez przerwy się wychwalać, żeby inni go szanowali?
Teresa nie odpowiedziała.
Wieczorem sama usiadła przed komputerem.
Odnalazła oficjalną stronę centrum perinatologii.
Na pierwszej stronie zobaczyła zdjęcie synowej.
Pod fotografią widniał podpis:
„Martyna Kowalska — dyrektorka Wojewódzkiego Centrum Perinatologii, lekarka z najwyższym stopniem kwalifikacji”.
Teresa zaczęła czytać.
W jednym z artykułów napisano, że Martyna uruchomiła program opieki medycznej dla ciężarnych z odległych miejscowości.
W innym opisano, jak doprowadziła do generalnego remontu sal.