— To nieprawda — odpowiedział cicho. — Pański dziadek zmarł kilka tygodni temu. Polecił nam natychmiast pana odnaleźć.
Świat przechylił się pod moimi stopami.
— Dlaczego?
Jego wzrok przesunął się po moim samochodzie, ubraniu i ciemnym zaułku.
Ściszył głos.
— Ponieważ zostawił wszystko panu.
Dom.
Firmę.
Rachunki.
Cały majątek.
Jeszcze dziesięć minut wcześniej zastanawiałem się, czy ktoś wyrzucił z restauracji coś, co da się zjeść.
Teraz obcy mężczyzna mówił mi, że posiadam więcej, niż potrafiłem sobie wyobrazić.
Spojrzał mi prosto w oczy.
— Jest jednak pewien warunek.
— Jaki?
Robert nie odpowiedział od razu. Sięgnął do teczki i wyjął grubą, brązową kopertę.
Na jej przodzie widniało moje imię.
Michał Kowalski.
Nie „dla wnuka”. Nie „dla Michała Kowalskiego juniora”.
Po prostu moje imię.
Nagle poczułem chłód w dłoniach.
— Co to jest?
— Ostatnie instrukcje pańskiego dziadka.
Wyciągnął kopertę w moją stronę.
Nie wziąłem jej.
— Chyba pomylił pan osobę.
— Nie pomyliłem.
— Mój dziadek zmarł przed moim urodzeniem.
Twarz Roberta stwardniała.
— Tak powiedział panu ojciec.
Żołądek ścisnął mi się boleśnie.
— Co?
Rozejrzał się po zaułku, a potem jeszcze bardziej ściszył głos.
— Pański dziadek nie zmarł przed pana narodzinami, Michale. Żył jeszcze przez siedemnaście lat po pańskim urodzeniu.
Wpatrywałem się w niego.
— To niemożliwe.
— Nie — odparł cicho Robert. — Niemożliwe jest to, że pański ojciec przekonał pana, iż było inaczej.
Te słowa zabolały bardziej niż wszystko, co ojciec powiedział mi tego ranka.
W końcu wziąłem kopertę.
W środku znajdowało się zdjęcie.
Prawie wypadło mi z rąk.
Młodsza wersja mojego ojca stała obok starszego mężczyzny przed ogromnym, ceglanym budynkiem.
Starszy mężczyzna miał srebrne włosy, wyraźnie zarysowaną szczękę i te same ciemne oczy, które codziennie widziałem w lustrze.
Odwróciłem fotografię.
Na odwrocie znajdował się odręczny napis:
Mój syn Piotr. Mój wnuk Michał.
Oddech uwiązł mi w gardle.
— Piotr Kowalski jest pańskim ojcem — powiedział Robert. — A Antoni Kowalski był pańskim dziadkiem.
Ponownie spojrzałem na zdjęcie.
— Dlaczego ojciec powiedział mi, że dziadek nie żyje?
— Właśnie tego dotyczy warunek.
Robert otworzył kopertę i wyjął kolejny dokument.
— Pański dziadek wiedział, że po jego śmierci pański ojciec spróbuje przejąć majątek.
— Dlaczego?
— Bo próbował już wcześniej.
Palce zacisnęły mi się na kartce.
— Kiedy?
— Sześć lat temu.
Pokręciłem głową.
— Ojciec nigdy nie wspominał o żadnym spadku.
— Oczywiście, że nie.
Robert przesunął w moją stronę kolejny dokument.
Było to pismo procesowe. Na górze widniała nazwa Kowalski Holding.
Niżej znajdowało się kilka podpisów. Jeden należał do mojego ojca.
— Próbował zostać uznany za jedynego żyjącego spadkobiercę pańskiego dziadka — wyjaśnił Robert.
— Ale Antoni odmówił.
— Dlaczego?
— Bo pański dziadek już wcześniej podjął decyzję.
Robert wskazał ostatni akapit.
— Zmienił testament.
Przełknąłem ślinę.
— Na moją korzyść?
— Na pańską.
Serce zaczęło walić mi w piersi.
— Ale dlaczego?
Robert przez dłuższą chwilę milczał.
— Ponieważ pański dziadek pana obserwował.
Prawie się roześmiałem.
— Obserwował mnie?
— Tak.
— Przez siedemnaście lat?
— Tak.
— To dlaczego nigdy się ze mną nie skontaktował?
Twarz Roberta nagle spoważniała jeszcze bardziej.
— Próbował.
Zamarłem.
— Co to znaczy?
— Wysyłał listy.
— Ile?
— Trzydzieści dwa.
W ustach zrobiło mi się sucho.
— Trzydzieści dwa?
— Kartki urodzinowe. Listy świąteczne. Zdjęcia. Zaproszenia.
Wpatrywałem się w niego.
— Nigdy żadnego nie dostałem.
— Wiem.
Robert ponownie otworzył teczkę i wyjął plik dokumentów.
W środku znajdowały się kopie kopert. Wszystkie zaadresowane do mnie.
Michał Kowalski.
Mój dawny adres domowy.
Adres szkoły.
Nawet charakter pisma wydawał mi się dziwnie znajomy.
— Niczego nie rozumiem.
Robert położył dokumenty na masce mojego samochodu.
— Sześć lat temu pański dziadek zatrudnił prywatnego detektywa.
— Po co?
— Żeby dowiedzieć się, dlaczego nigdy nie odpowiedział pan na jego listy.
— I czego się dowiedział?
Robert zawahał się.
— Pański ojciec przechwytywał korespondencję.
Zapadła cisza.
Nagle zaułek wydał mi się zbyt mały.
— Mój ojciec?
— Tak.
Pokręciłem głową.
— Nie.
Robert nie zaczął się ze mną spierać. Po prostu otworzył następną teczkę.
W środku były fotografie.
Mój ojciec stojący przy skrzynce pocztowej.
Mój ojciec zabierający koperty do domu.
Mój ojciec niszczący dokumenty w niszczarce.
Mój ojciec wrzucający coś do kosza.
Pod każdym zdjęciem widniała data.
Sześć lat temu.
Pięć lat temu.
Cztery lata temu.
Trzy.
Dwa.
Rok temu.
Ręce zaczęły mi drżeć.
— On wiedział — szepnąłem.
— Wiedział, że pański dziadek próbował się z panem skontaktować.
Robert skinął głową.
— I dopilnował, żeby nigdy się pan o tym nie dowiedział.
Odwróciłem wzrok.
Przez osiemnaście lat wierzyłem, że dziadek nas porzucił.
W każde urodziny zastanawiałem się, dlaczego nie mam żadnych dziadków.
Powtarzałem sobie, że może mnie nie chciał.
Może nic go nie obchodziłem.
Może nie byłem wart tego, żeby mnie odnaleźć.
